Ondanks dat dit natuurlijk overduidelijk onderdeel is van een franchise-verhaal (iets dat me normaliter best tegen staat, omdat het vaak uit puur commerciële overwegingen gebeurt), bevat 28 Years Later: The Bone Temple sowieso misschien wel al de vetste scène van het jaar (beetje vergelijkbaar qua impact met dé muziekscène uit Sinners) én een ontzettend interessante ‘zombie-ontwikkeling’. En daardoor kan ik nu eigenlijk al niet wachten op die aangekondigde Untitled 28 Years Later-film, en dat zeg ik…
The Brutalist is monumentaal en inzake Amerikaans exceptionalisme en ondernemersverheerlijking wel wat vergelijkbaar met There Will Be Blood (met een flinke (en licht ‘irritante’) scheut van Ayn Rands libertijns-conservatieve ‘bijbel’ The Fountainhead er doorheen). Maar The Brutalist is ook bijna té realistisch verzonnen zoals Tár. En qua creativiteit en inhoud zó verrassend en daardoor meeslepend dat ik serieus nul moeite had met die ook vrij epische speelduur van bijna 3,5 uur. Wat voor mij zeker…