Project Hail Mary (2026)
Project Hail Mary is een spannende, opvallend grappige, visueel aardig overweldigende én bij vlagen ook nog interessante film. Wat mogelijk niet zo verwonderlijk is, als je weet dat ie is gebaseerd op een roman van misschien wel de beste harde-science-fiction-schrijver (ja, dat is echt een subgenre) van het moment, naar het witte doek (zie ‘m aub daar!) is vertaald door één van de coolste scenaristen van datzelfde moment, en is geregisseerd door misschien wel het beste ‘buddy-film’-duo van Hollywood. En dan ook nog met een ‘bijna’ solo-performance van de inmiddels drievoudig Oscar nominee Ryan – Half Nelson, La La Land, Barbie – Gosling, ondersteund door een in zo’n film best onverwachte andere Oscar nominee uit (voormalig) Oost-Duitsland.
En dan bevat eerdergenoemd boek nog eens niet het meest indrukwekkende (maar waarschijnlijk onverfilmbare) verhaal van Andy – The Martian – Weir.
Het verhaal
Door een net zo eenvoudig als doeltreffend gekozen exposé maken we kennis met astronaut (?) Dr. Ryland Grace (Gosling) aan boord van een ruimteschip op weg naar… ja, naar wat eigenlijk? Samen met hem komen we langzaam steeds meer achter de reden waarom hij aan boord is, maar al snel blijkt zijn missie van behoorlijk cruciaal belang voor het voortbestaan van de mensheid. Nu hoor ik je mogelijk al bijna denken: “Hey, dat lijkt op dat Kate McKinnon-verhaal uit In the Blink of an Eye, of niet!?“, maar dan denk ik direct: “Huh, heb jij die veel meer high-concept film óók al gezien dan??”
Alle gekheid effe van dat stokje gooiend: het ruimteschip met de titulaire naam is op weg naar Tau Ceti in het sterrenbeeld Walvis, want dat lijkt de enige ster die níet wordt ‘aangetast’ door een interstellar micro-organisme. Onze zon namelijk wel, wat ervoor zorgt dat haar sterkte langzaam afneemt, en al het leven op onze planeet binnen 30 jaar aardig f&*@ed up zal gaan maken. Maar waarom juist Tau Ceti gevrijwaard blijft, daarin zou best wel eens dé oplossing kunnen zitten.
Gelukkig speelt de film zich dus wel ietsjes in onze toekomst af (dat ruimtereizen hebben wij namelijk nog lang niet onder controle, en of dát op deze manier wel ooit zal gaan lukken, daaraan twijfelt deze soms wat zweverig denkende recensent wel wat), waardoor we er langzaam óók achter komen, waarom middelbareschoolleraar Grace door projectleider Eva Stratt (Sandra – Anatomy of a Fall, The Zone of Interest – Hüller) überhaupt is meegestuurd op die missie…
Exposé meets fijne thematiek en overdonderende visuals
Okay, nu heb ik hierboven al iets verteld over wat ik persoonlijk graag zonder voorkennis zelf zou willen ontdekken, maar om écht iets over deze film te kunnen zeggen, vind ik een – spoiler alert – toch wel gepast hier. Want ergens zit de aantrekkelijkheid van de film ook wel in hoe Goslings karakter langzaam ontdekt wat ‘het leven’ voor hem betekent, en hoe hij z’n eigen ego daarin mogelijk wat terzijde moet schuiven. Iets waartoe hij uiteindelijk ook – best geloofwaardig gebracht overigens – toe gedwongen wordt door Hüllers karakter. En dat hij dat juist z’n menselijkheid en het leven dan weer herontdekt, juist door z’n contact met de buitenaardse Rocky (met de stem van James Ortiz), dat maakt zijn missie ineens ook best universeel menselijk – einde spoiler alert.
Dat je als filmliefhebber overigens duidelijk de link met Ridley Scotts The Martian (die met Matt Damon op Mars) voelt, dat is dan misschien de enige lichte kritiek die ik op deze film heb…
Crew & cast
Overigens kun je dat in mijn ogen interessantste verhaal van Weir gewoon hier lezen (leuk hoe groot het contrast is tussen dit prachtig interessante verhaal en de manier waarop het gepresenteerd wordt). En ook fijn dat ik dus net pas ontdekte dat het subgenre waarin hij schrijft ‘harde science-fiction’ heet. Ik dacht helemaal te moeten gaan uitleggen dat hij dus vooral qua geloofwaardige high-tech de allerbeste lijkt, maar daar is dus precies die term voor uitgevonden. Waarna zijn roman (uit 2021) dus door Drew Goddard is vertaald naar een scenario. Iets dat hij eerder met The Martian ook al deed, en de overeenkomsten tussen die boeken voel je wel een beetje. Maar Goddard maakte misschien wel de meeste indruk met zijn eerste originele script, dat van Cloverfield. Daarna schreef en regisseerde hij zelf ook The Cabin in the Woods en Bad Times at the El Royale, terwijl hij tussendoor nog een schrijf-factuur mocht sturen voor World War Z. Uiteindelijk heeft overigens het duo Phil Lord & Christoper Miller de regie op zich genomen. Je kunt hen kennen van buddy-comedies 21 én 22 Jump Street, The Lego Movie en hun debuut Cloudy with a Chance of Meatballs, maar ze hebben eigenlijk een indrukwekkender oeuvre als producenten van o.a. die Spider–Man-animaties, Solo: A Star Wars Story en wat meer opvallende ‘gems‘ als Brigsby Bear en het heerlijk weirde Cocaine Bear.
Heb ik hierboven nou het crew-gedeelte van deze recensie langer gemaakt dan gebruikelijk, omdat er op cast-vlak minder te melden is? Wie weet, want in Project Hail Mary is Ryan Gosling bijna net zo exclusief aanwezig als Sam Rockwell dat was in Moon. En ik moet eerlijk zeggen: hij is ook wel echt perfect voor zo’n rol. Dat hij wat drollerig kon spelen bewees hij natuurlijk keihard in die manosphere-pestfilm Barbie, en dat hij gevoeligheid mogelijk nóg beter kan spelen, dat bewees hij al in Half Nelson en z’n serieuze-rollen-doorbraak The United States of Leland. Verder ga ik zijn enorme filmografie niet benoemen. Enige dat ik nog wil vermelden is dat ik hem vorige week Saturday Night Live heerlijk ‘on-toxisch’ zag hosten en hij zich zelfs nederig opstelde richting Harry Styles’ sterrenstatus. Zijn openingsmonoloog kreeg halverwege Project Hail Mary overigens ineens een geweldige extra laag. En daarin had Hüller (haar wat ‘zuinige’ voorkomen is gelukkig nog niet uitgemolken door Hollywood) dan weer een geweldig onverwachte rol, die mijn ‘damn-ik-volg-die-scene-nog-altijd-wel-redelijk-lekker’-gevoel bijna uit m’n IMAX-stoel deed springen van verrassing…
Final credits
Haha, dat laatste, daar zul je waarschijnlijk weinig van begrijpen, maar om dat hier uit te leggen is ook totaal te incrowd, denk ik. Maar wat ik er vooral ook wel mee wil bedoelen: Project Hail Mary is Hollywood op z’n best, en dat is best een verademing. Want hoe hard ik het ook eens ben met Oscarwinnaar Paul Thomas Anderson, dat er wel degelijk nog genoeg geweldige films worden gemaakt: de meesten daarvan worden toch wel een beetje buiten het klassieke studiosysteem om gemaakt volgens mij. Terwijl deze Gosling-film juist toont, dat originele verhalen dus nog wel altijd geweldig entertainment op kunnen leveren(, zonder dat je daarvoor het filmhuis in hoeft)…