Capone (2020)

Sow, beetje een lastige film om te recenseren, deze verfilming van het laatste levensjaar van één van de meest beroemde/-ruchte Amerikaanse criminelen van de vorige eeuw: Alphonse Capone. Meer een studie van een dementerend karakter dan een ‘vette misdaadfilm’, wat mogelijk ook dat lage IMDb-punt verklaart. Maar ook een gedurfde onafhankelijke en af en toe surrealistische film, vertelt vanuit het onbetrouwbare perspectief van iemand die lijdt aan neuro-syphilis. Waardoor de ‘Brando van deze generatie’, Tom…

Avengers: Endgame (2019)

Yes, Avengers: Endgame biedt een zeer goed tot geweldig einde van een reis die in totaal 22 films duurde..! Waar ik normaliter best kritisch ben op zulke commerciële franchises, heeft het Marvel Cinematic Universe mij vrijwel geen enkele keer teleurgesteld. Al vielen mij twee trailers voorafgaand aan deze epische afsluiter wel om verschillende redenen op. Eén toonde namelijk een karakter dat in Infinity War verpulverd werd, wat mijn chronologie-logica wat uitdaagde. En de andere trailer…

Green Book (2018)

Dat Mahershala Ali en Viggo Mortensen tot de absolute top van hun vakgebied behoren heeft niet echt nieuwswaarde. Dat racisme nog altijd welig tierde in de jaren 60 van de vorige eeuw in Amerika heeft evenmin nul nieuwswaarde natuurlijk. Dat een muzikant met de naam Dr. Don Shirley daar eigenhandig een statement in wilde maken door als zwarte concertpianist een tour door de zuidelijke staten te gaan maken, dat was voor mij wel redelijk nieuw.…

Avengers: Infinity War (2018)

Allereerst: Avengers: Infinity War is één groot actie-avontuur-spektakel dat z’n weerga amper kent. Maar daarbij is de film ook zó volgepropt met ‘meer meer meer meer Marvel meer meer’, dat ik me tijdens de film al begon af te vragen: “Waarom zou je, als je toch al alle thematiek van zo’n beetje alle grote epische films van de laatste decennia bij en door elkaar propt, hoe lang duurt het dan nog voordat we een Chewbacca-meets-Thor-gevecht…

The Founder (2016)

The Founder schetst een vrij scherp beeld over moraliteit in onze vrijemarkteconomie, en stelt eigenlijk dat vooral nietsontziende mensen daarin makkelijker succesvol kunnen worden. Iets waar ik heel toevallig afgelopen week nog aardig verhit met iemand over sprak, en wat je bijna één op één over het succes van ene D. Trump kunt leggen. Alhoewel de achtergrond van Ray Kroc (een geweldig spelende Michael Keaton) veel minder luxueus was dan die van Trump, maar qua onderliggende…

Daddy’s Home (2015)

Niet de leukste collaboration tussen Will Ferrell en Mark Wahlberg (dat is en blijft The Other Guys), maar zeker vermakelijk, deze nieuwe van de schrijver van Sex Drive, She’s Out of My League, Hot Tub Time Machine, We’re The Millers, Dumb and Dumber To en Horrible Bosses 2, waarvan hij de eerste én laatste ook regisseerde. Met ook leuke acteurs in bijrollen, één geweldige link met Amy Schumers Trainwreck, en ja: al dat namedroppen is wel degelijk…

Welcome to Me (2014)

Ik heb het al vaker gesteld, dat de beste en leukste komieken zich kenmerken door juist erg goed te zijn in serieuzere tragikomische rollen. Dat ik Kirsten Wiig de grappigste vrouw ter wereld vind heb ik al vaker gesteld, maar ik weet het nu, na haar tweede serieuzere rol van dit jaar (na The Skeleton Twins), dus zeker. Samen met een geweldige ondersteunende cast levert ze met Welcome to Me niet alleen één van de…