Instinctief en zelfs ‘organisch’, dat lijkt wel een aardige uitleg voor Jim – Only Lovers Left Alive, Mystery Train – Jarmush’ manier van kunst/film maken. Waarbij hij nu komt met een drieluik over ‘het gezin’, maar door de direct fijn gekozen soundtrack weet je ook: “Dit gaat geen film zijn die je vooraf kunt invullen!” En dat is dus iets waar je je aan moet willen overgeven, a.k.a. arthouse cinema. En dat is een ‘obstakel’…
Fijn hoe Jim Jarmusch een verhaal over een dichter gebruikt om zelf een soort ‘film-gedicht’ te maken, compleet met een Shakespeareaans-achtige resolutie. En dat klinkt dan misschien direct wat hoogdravend, maar Jarmusch’ films gaan juist altijd over ontzettend herkenbare mensen, misschien wel zoals jij en ik. In Paterson zie je namelijk hoe een buschauffeur al dagdromend en z’n omgeving analyserend z’n rustige en gestructureerde leven omzet in poëzie, en dat werkt volgens mij nóg beter door…
Geweldige sfeer, intrigerend mysterieus, zeer fijne cast, prachtige beelden, interessante cultuurhistorishe zijstapjes, maar wel gezien in een volledig lege zaal: mijn beleving van Jim Jarmusch’ Only Lovers Left Alive was daardoor zowel indrukwekkend als raar. Het was voor mij – mede doordat ik fan ben van Jarmusch – een geweldige film, maar ik ben ‘m ook nog wat aan het laten bezinken om er nog meer uit te halen. Want de film zit overvol met…