The Dog Stars (2026)
Hmmm, deze film kwam zo ‘droog’ op m’n bordje, dat ik zelfs m’n iPhone-notitie nog The Dog Years als titel meegaf. Maar, geheel passend bij deze ogenschijnlijk wat ongeïnteresseerde actie mijnerzijds, is The Dog Stars ook een behoorlijk rustige – mogelijk wat ‘gedateerde’? – film waarop ik tal van mooie, grote thema’s kán plakken. Maar of dat zoeken, projectie of een hint van de waarheid is: je ne sais pas…
Wel met een paar zeer fijne acteurs om naar te kijken, een lekker dystopische sfeer en een regisseur die vrijwel nooit iets verkeerd doet, toch? Al (b)lijkt The Dog Stars behoorlijk makkelijk te vergeten, want zo speciaal als ie had kunnen zijn, dat is ie zeker niet…
Het verhaal
In een best goed, maar herkenbaar exposé leren we langzaam over een virus dat vrijwel de gehele wereldbevolking heeft uitgeroeid. Dat zien we echter vooral doordat de ogenschijnlijke loner Hig (Jacob – Frankenstein, “Wuthering Heights”, Saltburn, Priscilla – Elordi) met een oude Cessna rondjes vliegt boven Colorado, en uiteindelijk landt op een verwilderde weg ergens in Denver. Na terugkomst op het afgelegen vliegveldje van Erie komen we echter ineens ook Bangley (Josh – No Country for Old Men, Avengers: Endgame, Weapons – Brolin) tegen, een wat norsere, iets ‘rednecky‘ overlever. Samen hebben ze het vliegveld aardig weten te beveiligen tegen die talloze bendes van overlevenden, die allemaal aantonen dat het ontbreken van een centraal gezag mogelijk wel wat barbaarsheid oplevert.
Hig heeft echter een paar keer radioberichten vanuit Grand Junction opgevangen, en heeft het uiteindelijk wel gehad met de uitzichtloosheid op dat vliegveldje. Dus besluit hij om nog één keer naar z’n voormalig huis in Denver te vliegen (om afscheid te nemen van z’n herinneringen), om vervolgens richting de verzender van die radioberichten te trekken. Onderweg zorgt een tussenlanding en bizonkudde voor nogal wat oponthoud, waar tijdens hij ‘gelukkig’ de bevallige weduwe Cima (Margaret – Once Upon a Time … in Hollywood, How to Make a Killing, The Substance – Qualley) en haar vader Pops (Guy – Memento, The Rover, The Brutalist – Pearce) ontmoet. Als het ook dáár mis gaat, vliegen ze samen door, om vervolgens erachter te komen dat whatever je coping-mechanisme ook is, mógelijk kun je beter teruggaan naar de basis van ons bestaan..?
What’s the point??
Ik zit mezelf best wel eens in de weg met het zoeken van ‘betekenis’ in een film. Sommige films zijn natuurlijk enkel ter vermaak gemaakt, maar eigenlijk bevatten alle films die jij je herinnert echt wel iets wat je net wat dieper/beter/intenser raakte dan je had verwacht (of zelfs bewust door hebt). En soms mis ik die betekenis wel eens; wat mij dan weer motiveert om me de volgende keer nóg opener op te stellen, erop lettende dat ik dus weer niet teveel ga zoeken…
Maar op The Dog Stars kun je met zeer weinig moeite wel een mooie boodschap plakken. Al ben ik dan volgens mij toch wat aan het forceren. Daarnaast gebeurt er in deze zeer rustige vertelling (ergens voelt het ook wel als een aflevering van een dystopische tv-serie als The Last of Us of The Walking Dead, minus de zombies dan) best wel wat, maar willen de makers niet vooral iets zeggen over hoe we in het ‘niets’ (de lege wereld) op verschillende manier nog iets van waarde zoeken? Hoe de lompe loner uiteindelijk toch toegeeft aan vriendelijkheid, hoe een gekke stewardess die absurde gekte ook nodig heeft, of hoe een oudere religieuze sekte misschien altijd al beter door had dat vooruitgang niet per se bevorderlijk is voor onze overleving..?
Crew & cast
Je kunt over Ridley Scott niet zeggen dat hij op z’n ouwe dag op z’n lauweren aan ’t rusten is. Nu had ik bij Gladiator II wel een beetje een Spaceballs II-ondertitel-gevoel, als in: the search for more money, ben ik eigenlijk alweer vergeten waarom Napoleon zo tegenviel, en glimlach ik vooral nog vanwege de rare campiness van House of Gucci, waardoor zijn laatste goede/interessante film in mijn ogen dus The Last Duel was. Het is wat te verdedigen door te stellen dat hij zich wel dus blijft diversificeren of zo, maar ergens voelt het ook een beetje aan alsof ie langzaam wat aan het ‘afglijden’ is. Want The Dog Stars is toch wel een van de minste in dat volledige rijtje op IMDb, waar ook ‘lastige’ films als The Counselor, Exodus: Gods and Kings, Alien: Covenant en zelfs G.I. Jane op staat. Terwijl je aan The Dog Stars ook duidelijk voelt dat er wel genoeg tijd, aandacht en geld was om een stevige productie neer te zetten.
En dus een fijne cast, waarvan ik hierboven niet voor niets al met tal van andere filmtitels hun namen heb ‘aangekleed’. Deels omdat er dus niet al teveel interessants te vertellen valt over deze film, maar vooral ook om aan te tonen hoe hot de acteurs zijn (en/of waren). Maar ik vraag me wel serieus af in hoeverre Elordi zich uitgedaagd voelde. En nu ik dit zo typ: Brolin, Pearce en zeker ook Qualley doen ook weinig ‘nieuws’ in hun rollen. Beetje twee-vingers-in-de-neus-performances, als ik heel eerlijk ben. Misschien wel het interessantste acteerwerk wordt gedaan door enkele van die steeds verder afglijdende barbaarse bendes, waarvoor ogenschijnlijk nieuwe manieren van communiceren en ‘hiërarchie-bepaling’ zijn verzonnen…
Final credits
En ja, het zegt natuurlijk genoeg over de spanning in de maatschappij dat we steeds duidelijker zien dat ons economisch-fossiele-brandstof-systeem z’n grenzen allang overschreden heeft, en dat de toekomst er dus minder rooskleurig uit ziet dan ons recente verleden. Waardoor er dus steeds meer van dit soort dystopische verhalen ontstaan in de hoofden van kunstenaars. Maaaaaaaaar: de film is gebaseerd op Peter Hellers gelijknamige roman uit 2012 (dat is dus nog 7,5 jaar vóór COVID19), en toen ik zojuist de Wikipedia-plotbeschrijving las, toen begreep ik wel hoe ‘men’ hier een film in zag. Maar mogelijk dat onze collectieve corona-ervaring een beetje het gras voor de voeten van deze 110 miljoen dollar kostende film heeft weggemaaid..? Of is dit m’n laatste amechtige poging om de film toch nog wat te ‘verexcuseren’? En inderdaad: had Will Smith niet ook al zo’n metaforische herdershond in I Am Legend..?