The Furious (a.k.a. Huo zhe yan – 2025)
Als je van martial-arts-films houdt, dan zul je in 2026 waarschijnlijks niets VETTERS vinden dan The Furious, a.k.a. Huo zhe yan. Daarnaast weet je door de prachtige openingsbeelden (van een ongedefinieerde grote Zuidoost-Aziatische stad (ik gok Manilla?)) direct dat je naar een serieus geproduceerde film gaat kijken. Koppel dat aan stevig gezette motivaties die ook werkelijk niets aan de verbeelding overlaten (ja, daar zit een beetje kritiek in), en je kunt wel inschatten wat voor ride de stuntman-turned-director Kenji Tanigaki (lid van de Hong Kong Stuntman Association) heeft gecreëerd…
En ja, ik benoem het internationale van deze productie bewust, want cast & crew bieden een duidelijke mix van Thai, Maleisiërs en (Hong Kong-)Chinezen, met dus een van oorsprong Japanse regisseur. Met onder andere Yayan Ruhian, één van de beste bad guy vechtersbazen van het witte doek; en hij is niet de enige die je van Serbuan Maut (a.k.a. The Raid) kunt herkennen…
Het verhaal
In de openingsscène zien we hoe journalist Matia (JeeJa – Tom yum goong 2, Chocolate – Yanin) een bende kindsmokkelaars achterna zit, maar wordt betrapt als ze een jochie denkt te hebben bevrijd. De manier waarop met het jochie wordt omgesproken zal direct een deel van het publiek wegjagen, maar het zet vooral de meedogenloosheid van de slechteriken in de film (en daarmee dus ook ‘onze’ wens dat zij snoeihard worden gepakt later!). Even later zien we hoe de stomme (als in: niet kunnen pratende) Wang Wei (Miao – Jet Li’s The Enforcer – Xie) z’n dochtertje Rainy (Enyou Yang) alleen opvoedt, maar ook kung fu wil leren ter zelfverdediging.
Als filmliefhebber heb je dan natuurlijk allang door dat Rainy wel eens slachtoffer zou kunnen gaan worden van die smokkelaars, zeker als Matia’s man Navin (Joe – Mortal Combat, Star Trek Beyond – Taslim) haar werk overneemt en tracht te infiltreren in de smokkelaarsbende van Mr. Song (Sahajak – The Beach, Only God Forgives, Alien: Earth (tv) – Boonthanakit). Dat is ook ergens het moment dat Wang en Navin elkaar ontmoeten, niet direct beseffen dat ze eigenlijk voor hetzelfde strijden. Zodra ze dit wel doen, slaan ze hun handen ineen, om vanuit hun eigen persoonlijke motieven werkelijk elke bad guy die ze tegenkomen hardhandig de nek om te draaien. Of de enkel, arm of knie…
Driekamp met z’n vijven??
Om m’n enige, lichte kritiek even achter me te kunnen laten: ja, de manier waarop de beweegredenen van onze hoofdpersonen wordt gezet is ietwat ‘overduidelijk’. Navins verhaal heeft nog iets van ‘mysterie’, maar Wei-en-Rainy’s verhaal kan woord-voor-woord uit een filmacademie-les komen, als in: daar had van mij nog wel een redactie-/schrijversslag overheen gemogen. Maar eigenlijk typ ik hier nu al meer over dan nodig, want echt in de weg zitten deed het niet. Dus laat ik vooral de films TOPkwaliteit bespreken: de gevechten en de choreografie daar omheen. Waarbij ik direct de kanttekening maak: ik kijk niet wekelijks dit soort films, dus misschien zie ik enkel de toppers die wél uitgebracht worden hier, maar The Furious is dus wel echt geweldig op dit vlak. Waarbij werkelijk geen locatie onmogelijk blijkt en geen situatie ongebruikt wordt gelaten. Moet nu vooral aan die motorscène door dat halletje denken, al kan ik niet voorbijgaan aan hét gevecht, waarin dus drie opponenten gelijktijdig met elkaar het gevecht aangaan. Of beter gezegd: twee tegen twee tegen één, waarbij het ook goed invoelbaar is dat hier een keer niet geldt dat je vijands vijand direct je vriend zou zijn. En dat betekent dus ook direct, dat eerdergenoemde kritiek op de té zwart-wit gezette motivaties hier juist onderuit geschopt wordt, want eigenlijk zeg ik hier dat deze gevechtssituatie opvallend (en goed) grijs is. Waarmee ik me als recensent mogelijk wat in de knoop typ, maar hey: jij bent hier ook niet om een ‘waarheid’ te vinden, toch?
Crew & cast
Dat regisseur Tanigaki als stuntman begon, zal weinigen na het zien van deze film verbazen. Want qua gevechten heb ik in lange tijd niet zoveel vetheid bij elkaar in één film gezien. Maar dat heb ik hierboven al genoeg bewierookt. Waar The Furious óók in opvalt, en waarin Tanigaki dus zelfs Spike Lee wat naar de kroon steekt, is hoe een Aziatische film die voor 99% uit Engelstalige dialogen bestaat, vrijwel nergens de ogenschijnlijke onmogelijkheden van ‘Aziatisch-Westers-interculturele regie’ toont. Wat ik daarmee bedoel: als westerlingen Aziaten regisseren (of in Aziatische films spelen), of als Aziaten westerse acteurs regisseren, dan blijkt er qua expressie cultureel zóveel te verschillen, dat hier altijd wel iets cringe in gebeurt. Zelfs dus in Da 5 Bloods, maar ook in top-films als die Ip Man-franchise. Waardoor ik er dus vaak ook extra op let. En ook al heeft The Furious wel iets van het ‘absurd-exotisch-rare’ dat bijvoorbeeld ook in Big Trouble in Little China zat, waardoor zo’n film ineens met ‘meer’ weg kan komen, toch verklaart dat niet volledig waarom ik nu dus zo goed als nul kritiek op dit vlak voel.
Van de hoofdrolspelers herkende ik Taslim dus wel (al had ik IMDbs hulp wel nodig om erachter te komen waarvan), maar Xie niet. Terwijl die laatste dus in aardig wat Jet Li-films heeft mogen opdraven (vooral als Li’s zoon). Hier speelt ie iemand die niet kan praten. Deze muteness heeft wel degelijk een functie in het verhaal, dus of dat iets te maken heeft met Xie’s al dan niet aanwezige acteerkwaliteiten: je ne sais pas… Opvallendste kop in de cast is dus Yayan Ruhian, die werkelijk perfect is in zulke enge-slechteriken-rollen. Hier toont ie ook z’n boogschietkwaliteiten, maar je zit natuurlijk te wachten tot het moment dat ie het met z’n blote vuisten móet doen. Waarin hij een aardige ‘concurrent’ heeft in stuntman Brian Le, die hier (eindelijk?) een keer mag acteren. Iets wat hij met veel enthousiasme doet hoor, al verwacht ik dat hij als stuntman toch vaker te zien zal blijven. In die hoedanigheid werkte hij bijvoorbeeld eerder mee aan Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings en veelvoudig Oscarwinnaar Everything Everywhere All at Once.
Final credits
Overigens wil ik naast de regisseur (en actie-choreografen) ook degene complimenteren die de opvallende muziek heeft gekozen. Ook de keuzes daarin confronteerden mij weer een beetje met m’n vooroordelen, want die zijn hipper dan ik verwachtte. Combineer dat met de voornamelijk Engelse dialogen in een overduidelijke internationale productie, en dat maakt van The Furious een zeer opvallende toevoeging aan het martial-arts genre. Terwijl de grootste kracht van de film dus niet in de prachtige production value zit, maar vooral in de geweldig creatief gedraaide vechtchoreografieën..!
En is die hamer een ode aan één van de vetste Aziatische actiefilms aller tijden (of in elk geval van dit millennium; toevallig ook remade door Spike Lee)?