Disclosure Day (2026)
Disclosure Day schreeuwt de overigens voorbij vliegende 2 uur en 25 minuten lang: “Classic Spielberg!!“. Want als we die War of the World-remake even achterwege laten, dan is dit eigenlijk een best logische ‘drieluik-afrondende’ film van het meer ontdekkende contact in Close Encounters of the Third Kind en het super-persoonlijke van E.T. The Extra-Terrestrial. Want waar hij eerst de mysterieuze verwondering over aliens centraal zette, of juist buitenaards leven een invoelbare persoonlijkheid gaf, voelt het hier veel ‘existentiëler’. Waardoor ik zeker ook aan Ted Chiangs verhaal moest denken (dat een paar jaar geleden geweldig verfilmd is), en dan gekoppeld aan de urgentie van Don’t Look Up.
Al maakt Spielberg ook een paar keuzes die mij gelukkig niet echt uit het verhaal trokken, maar dat gebeurde bij een deel van de (opvallend niet zo gevulde) bioscoopzaal volgens mij wel…
Het verhaal
Daniel (Josh – The History of Sound, The Mastermind – O’Connor) heeft aardig wat (overheids?)geheimen gestolen, en dat is iets waar Noah Scanlon (Colin – The King’s Speech – Firth), directeur van private contractor WARDEX, nogal woest over is. De geheimen bevatten namelijk nogal wat zaken die de Amerikaanse overheid niet graag openbaart, met de uitleg dat het grote publiek keihard in paniek zal schieten als dat zou gebeuren. Nu bleek dat in real life niet echt het geval met die UFO-documenten van het Pentagon, de vrijgegeven JFK-files of alles rondom Jeffrey E., dus ergens voelt de film ook wel als een soort hommage aan hoe onthullingen (in een Hollywood-sausje) eigenlijk zouden ‘moeten’ geschieden. Iets waar de film natuurlijk langzaam naar toe werkt, maar dat ik daar zelfs geëmotioneerd van raakte, dat is iets voor verderop in deze verhaalalinea’s…
Daniel slaat namelijk op de vlucht met z’n vriendin Jane (Eve – This Must be The Place, Jay Kelly – Hewson), maar in een parallelle verhaallijn hebben we ook al gezien hoe weervrouw Maggie (Emily – The Fall Guy, Oppenheimer – Blunt) tijdens een ontbijtje met haar licht-irritante vriend Jackson (Wyatt (de zoon van Kurt) Russell) ineens bezoek krijgt van een kardinaalvogel. Niet veel later gebeurt er iets op z’n minst opvallends tijdens haar dagelijkse praatje, live op tv. Terwijl ze net daarvoor al leek te hebben aangetoond ineens ’s werelds beste diplomaat te zijn, of in elk geval de meest empathisch persoon in the room.
Maar wat verbindt deze twee personen, en lukt het ze om – ondanks tal van logische, rationele twijfels – uiteindelijk dus de titel wel te verklaren..?
Logische verzameling Spielberg-artefacten
Ja, Disclosure Day was voor mij mogelijk de most anticipated movies of the year, en die verwachting wordt niet volledig ingelost. Nu waren die verwachtingen mogelijk ook (te) hoog, want eigenlijk maakt Spielberg dus gewoon een film die je – gezien zijn oeuvre – ook mag verwachten. Waarbij er dus een paar actiescènes in de film zitten die mega-vet zijn (die auto onder de trein bijvoorbeeld!!), maar ook twee waarbij je je afvraagt: “Huh, zo valt hij, of vallen zij, toch direct op bij degenen die hen achtervolgen? Hoezo loopt hij in het vol zicht door dat weiland heen zonder op te vallen??” Overigens zaken die mij slechts kort uit het verhaal trokken, maar de vriendin waarmee ik ‘m zag kwam door zulke momenten dus zo níet in de film, dat haar reactie na afloop bijna 180 graden afweek van de mijne. Waar ik voor 90% positief ben over deze mega-blockbuster, werd zij steeds bozer bij het terughalen van alle zaken die ze niet goed vond. Nu herkende ik haar ‘relaas’ wel, als in: als ik ergens aan het begin van de film voel dat het niet de mijne is, dan ga je alles dat niet ‘perfect’ is aanhalen om je (kritische) punten te maken.
Maar voor mij deed de film – ondanks dus die mega-verwachtingen – dus niet zoveel fout. Okay, dat klinkt niet direct super-positief, maar ik vond het wel vet om weer in zo’n Spielberg-film-warmte te vallen. Waarbij het me bijvoorbeeld opviel dat de schrijver zeker wel wat anti-Musk-sentimenten lijkt te voelen, maar ik herkende ook het niet-echt-naar-problemen-luisteren van mannen wel, vooral van Maggie’s vriend. En in het klein lijkt dat ook gekoppeld aan het grotere thema van de film, die niet voor niets (en voor sommigen te abrupt) eindigt met dat ene woord…
Cast & crew
Zouden Amerikanen iets van schaamte voelen dat vier van de vijf hoofdrollen van dé gedoodverfde blockbuster van het jaar niet Amerikaans zijn? Nu hoor je nergens meer dat Blunt, O’Connor, Firth en ook Eve Hewson Engels of Iers zijn, maar het viel me zojuist wel even op. Waarbij O’Connor zich langzaam toch wel tot één van de succesvolste acteurs van zijn generatie weet te spelen. Juist ook door goede filmkeuzes te maken. Of zou hij voor regisseurs kiezen? Hij zat de afgelopen twee jaar namelijk in Luca Guadagnino’s Challengers, Reicharts The Mastermind, Rian Johnsons Wake Up Dead Man, en nu dus in Spielbergs laatste. En ik moet zeggen: hij weet z’n wat fragiele voorkomen in al die films best functioneel in te zetten, zonder echt in herhaling te vallen. Iets wat Emily Blunt van mij gerust in elke film mag doen, want ik heb bij haar altijd het gevoel dat ze eigenlijk elk moment een grap wil (kunnen) maken, gezien die heerlijk zelfverzekerde schmirk die zo makkelijk op haar gezicht verschijnt. Al wil ik daarmee haar acteerprestatie ook weer niet te ‘plat’ maken, want ik vond haar behoorlijk overtuigend, zeker ook in de verwarring die in haar karakters hoofd ontstaat. Colin Firth was mogelijk een iets te ‘makkelijke’ keuze voor de ogenschijnlijke bad guy-rol, al is zijn karakter wel een stuk complexer bedacht dan dat ie in de film overkomt. Ergens vond ik zijn ‘berusting’ wel perfect, maar ik vrees dat velen die acceptatie niet helemaal zullen voelen. Waarbij ik bij de Amerikanen uit kom, want van eerdergenoemde vijf rollen heb ik die van Colman – Sing Sing, The Running Man – Domingo nog niet benoemd. Ergens voelde ik mogelijk nog iets teveel ‘rest-hype’ van z’n Running Man-rol, als in: had een paar keer het gevoel alsof hij door Spielberg moet zijn ’tegengehouden’ op de set, want hij neigde wel wat naar ’te groots’ spelen. Terwijl zijn rol uiteindelijk misschien wel de interessantste in de film is, of had kunnen zijn…
Spielberg verzon het verhaal, waarop z’n vaste scenarist David – Jurassic Park, Carlito’s Way, Misson: Impossible, Snake Eyes, Panic Room, Spider-Man, War of the Worlds, Indiana Jones and the Dial of Destiny, Black Bag, Jurassic World: Rebirth – Koepp het scenario baseerde. En zoals je ziet: Koepp is geen beginneling. Waardoor ik me direct afvroeg: “Zou voor Koepp elk project nog wel een uitdaging zijn, en weet hij op feestjes überhaupt zelf alle Hollywoodfilms op te noemen waaraan hij meewerkte..??” Met andere woorden: hoeveel voldoening zou hij (nog) halen uit het afronden van een scenario? Of zou één zo’n sneer naar Elon Musk voor hem bijvoorbeeld inmiddels ‘genoeg’ zijn, om met een voldaan gevoel zo’n project af te ronden..? Waarbij ik overigens direct bij wel een groot (technisch) kritiekpunt kom: ik kan me niet voorstellen dat de visual fx-mensen wel echt voldaan zullen zijn met hun werk. Vooral enkele dieren zagen er opvallend genoeg minder goed/realistisch uit dan de dino’s uit de eerste in Koepps lijstje van hierboven genoemde films…
Final credits
Ja, ergens balanceert deze film ook op de scheiding tussen ‘belangrijke boodschap voor de wereld’ en ‘puur zomer-blockbuster-entertainment’, waarbij ik niet weet of een iets duidelijkere keuze dan effectiever zou zijn geweest. Want waar ik mijn eigen opvattingen ook wel eens in de weg laat zitten – dat als een film niet goed genoeg aansluit bij wat ik nú interessant vind – moet je bij een Spielberg-film, waarin zelfs wel wat ‘kritiek’ op het christendom zit, mogelijk de gemiddelde Amerikaanse burger als primaire doelgroep zien. En dan wordt een film natuurlijk nooit zo scherp als dat zo’n progressieve ‘deug-recensent’ als Filmofiel dat idealiter zou zien. Al kwamen er voor mij gelukkig toch wél genoeg triggers voorbij, die er dus voor zorgden dat ik richting het einde van de film aardig wat traanvocht voelde ontwikkelen…