Toen ik zojuist m’n eerste aantekening na afloop van het zien van deze Spaans-Franse productie teruglas – “sow, deze film verliest ineens z’n onschuld en daarmee duiken we in een psychedelische road trip, maar zonder duidelijke road” – zag ik dat ik het woord “film” nog gebruikte. Terwijl Sirât nogal een broertje dood lijkt te hebben aan enige filmconventie; het is eerder een soort performance–rave-kunstwerk waar iemand ’toevallig’ een camera bij plaatste. Versterkt door ’t…
eerlijke, onafhankelijke en makkelijk leesbare filmrecensies…