Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026)
Dat Jane – I Saw the TV Glow – Schoenbrun fan is van David Lynch (en dan vooral van Twin Peaks), dat lijkt me overduidelijk. En dat ze qua queerness een gevoeligheid heeft die mij mogelijk boven m’n cisgender heteroseksuele pet gaat, dat ga je waarschijnlijk wel merken in deze recensie…
Maar dat Teenage Sex and Death at Camp Miasma niet alleen de opvallendste titel heeft, maar zeker ook één van de opvallendste films van het jaar is, dat staat buiten kijf. Met een zeer goede (Emmy-genomineerde) Hannah – Hacks (tv) – Einbinder, en Gillian – The X-Files (tv) – Anderson in een soort Demeter-achtige godinnenrol, naast een aantal leuk(e,) herkenbare bijrolacteurs die vooral de scene tonen waarin deze film gemaakt is…
Het verhaal
Kris (Eindinder) wordt direct gezet als ‘Sundance Wunderkind‘, als in: the hottest new indie director die een kans in Hollywood móet krijgen. En die krijgt ze in de vorm van opnieuw tot leven wekken van de 80’ies slasher-franchise Camp Miasma, waarin een seriemoordenaar met een ventilator-‘kist’ als hoofd z’n slachtoffers heerlijk bloederig afslacht. Z’n naam, Little Death (gespeeld door Jack – I Saw the TV Glow – Haven), deed mij direct aan een poëtisch Frans zinnetje denken, maar mogelijk is dat een plotding dat je beter niet nu al weet? De film lijkt namelijk een beetje naar de onthulling daarvan toe te werken, al zal dat zeker niet de hoofdthematiek zijn…
Om een belangrijk gesprek met de studiobazen goed voorbereid aan te kunnen vangen, besluit ze om de actrice uit het origineel op te zoeken. Deze Billy (Anderson) speelde de ‘last girl’ in deel 1, maar is inmiddels ergens in de 60 en heeft het acteren achter zich gelaten. Het rare is echter, ze woont ín het zomerkamp waar al die films ooit zijn opgenomen, en vertoont ook wel wat kenmerken van iemand die mogelijk iets te lang alleen gewoond heeft. Maar al snel blijkt ze ook heerlijke jointjes te draaien, dus Kris besluit dat winterse weer niet te trotseren ’s nachts, en overnacht in het hoofdgebouw. Kunnen ze ook gelijk over de betekenis van die oude films kletsen, want voor Kris was het origineel de film die haar deed inzien dat ze zelf queer was. Iets waar Billy nogal wat lacherig over doet, want die films gingen toch gewoon over lust en lichaamssappen..?
Langzaam lijkt echter vooral Kris de grip op de realiteit wat te verliezen (had je gezien dat de achtergronden al vrij snel in de film wat té geschilderd leken?), wat ook mijn belangrijkste reden was om held Lynch te noemen…
Woke-scherpte vs mansplain-aandrang…
Ik weet vrij zeker dat ik niet echt tot de doelgroep van deze film behoor, terwijl ik aan de andere kant vind dat film als kunstvorm voor iedereen toegankelijk kán/mag zijn. Zo genoot ik keihard van Schoenbruns doorbraakfilm, zonder door te hebben wat de queer-betekenis van die film was. En van dat ‘missen’ merkte ik bij die film ook niets. Dát is bij Teenage Sex and Death at Camp Miasma zeker wel anders, want hier zit Kris’ woke-scherpte zó overduidelijk in de film, dat ze letterlijk benoemt welke scène uit het origineel “Echt transfoob” is. Al is de scène die dan volgt wel weer zo overduidelijk geschreven om precies dat punt te maken, dat ik me ineens veel kritischer voelde worden dan nodig (want daarin zat nul subtiliteit verder). Misschien is dat wel dezelfde verwarring die sommigen vaak voelen, die bij minder ‘zelf-evaluerende’ mensen dan overgaat in ‘kwade’ kritiek of zo, waardoor velen (voornamelijk sneeuwvlokjes) dan roepen dat je ook niks meer mag zeggen?? Ik geef toe: ik weet veel te weinig over queer-gevoeligheden om te beoordelen hoe Schoenbrun dat in deze film verwerkt heeft. Enige dat ik hoop, is dat deze film niet alleen zo wordt verwelkomd in de queer-community, puur omdat de maker (en hoofdrolspeler) het is en het een thema in de film is. Ik hoop dat deze film zo verwelkomd wordt doordat er superscherpe thema’s aangehaald worden over zaken waar queer-personen mee worstelen, zodat de film kan helpen in iets van emancipatie. Waarmee ik direct ook voel: “Ja geprivilegieerde man, natuurlijk is alleen het feit dát zo’n thema een keer wél in de (grote) bioscopen te zien is, al genoeg emancipatie-ondersteuning..!” Al wil iets in mij daarop ook weer reageren met: “Ja, maar zó verrassend, intens of vernieuwend wordt dat thema nou ook weer niet gepresenteerd!“, maar daarmee laat ik vooral die soms irritante drang zien om overal iets van te ‘moeten’ vinden..?
De film is overigens ook best scherp in hoe ‘woke’ door Hollywoodstudio’s weer direct wordt uitgebuit, zoals daar niets veilig is voor uitbuiting. Want vooral die scène met die studio-mensen kan elke onafhankelijke maker die ooit iets ‘groots’ wil doen behoorlijk afschrikken. Damn, wat wordt die standaard-Hollywood-wereld als k.u.t. neergezet zeg!
Cast & crew
Dat Einbinder een heerlijke actrice is, dat weet deze fan van Hacks (tv) wel, want ik heb die vier seizoenen vrij makkelijk gebinged. Dat ze ‘socially engaged‘ is, dat wist ik van haar kritische speech over Israël, waarin ze zegt dat die fascistische regering van Bibi N. niks met haar joods zijn te maken heeft. Dat zij dus een perfecte hoofdrolspeelster is in een film over iets gevoeligs als queer-emancipatie, dat moge duidelijk zijn. Maar wat ik zo goed aan haar acteren hier vind, is hoe ze de onzekerheid van Kris speelt. Aan de ene kant vindt ze als filmmaker/kunstenaar haar visie het allerbelangrijkste, maar in het vinden van wat precies die visie is, toont ze een menselijke onzekerheid die haar bijna aandoenlijk maakt. Iets dat gedurende de film wat extremer lijkt te worden, wat goed past bij het ook steeds wat abstract-absurdistischer worden van de filmsets. Waar ik ooit dacht dat ik nooit meer iets anders dan “Dana Scully” zou denken als ik Gillian Anderson zag, bleek dat vrij loos alarm. Ze speelt hier die wat excentrieke actrice heerlijk, en ja/nee; de film is zelfbewust genoeg om haar karakter te vergelijken met Gloria Swansons rol in Sunset Blvd. En zo zitten er dus best veel incrowd grapjes in de film, zoals het tijdens een shot opmerken van de gebruikte techniek om dat shot te maken. Inderdaad: best irritant als je echt ín de film wil duiken, maar o zo herkenbaar voor mensen die ooit een film gemaakt (of filmcursus gevolgd) hebben. Overigens: de bijrolletjes waar ik extra van genoot waren die van Sarah – Saturday Night Live (tv) – Sherman als Kris’ pusherige manager, Zach – Severance (tv) – Cherry als één van Little Deaths slachtoffers, en Dylan – Dream Scenario, Happiness – Baker als meest irritant-simplistische Hollywoodbaas. En waarschijnlijk zitten in al die karakters ook wel wat persoonlijke frustraties van Schoenbrun, die naast de regie ook het scenario voor haar rekening nam. In het zetten van de juiste sfeer is ze overigens goed geholpen door dezelfde composer als bij I Saw the TV Glow, Alex G. Weet niet meer of de muziekkeuze bij die eerdere film ook opviel, maar hier staan aardig wat verrassende nummers op de soundtrack…
Final credits
Ik weet niet hoeveel jij hebt aan deze recensie. Als je tot de queer-community behoort, dan heb je mijn mening zeer waarschijnlijk écht niet nodig. Als je enkel Hollywood-films wilt zien, dan denk ik niet dat deze film je echt kan bekoren, to be honest. Want weet dat deze film niet enkel vanwege het onderwerp wat (conservatieve) mensen zal afschrikken. De film heeft ook een vaagheid die een vrouw iets verderop in mijn bioscooprij deed besluiten om op ongeveer 85% van de film ineens op te staan en te vertrekken. Best opvallend: meestal lopen mensen in het eerste kwartier weg, maar zij leek het ineens toch niet meer te trekken of zo..?
En zou de film uiteindelijk over onverzadigbaarheid gaan, op diverse vlakken?