Is This Thing On? (2025)
Nu weet ik niet zeker of ik moet starten met dat dit soort films voor mij persoonlijke pareltjes zijn, mede door de setting én de locatie (waar ik een keer of drie ben geweest), of met dat ik niet verwacht had dat deze film van (en met) Bradley Cooper zo interessant en goed zou zijn op relationeel vlak. Al toonde Cooper natuurlijk eerder al dat hij dat randje van depressie wel erg eerlijk weet te tonen (met zijn versie van A Star is Born).
Met een verrassend goede Will Arnett, mooie bijrollen van o.a. Amy Sedaris en Ciarán Hinds, en een indrukwekkende Laura – Twin Peaks (tv), Wild at Heart – Dern, toont Is This Thing On? de therapeutische kracht van stand-up comedy. Inderdaad: een beetje zoals het geweldige The Marvelous Mrs. Maisel (tv) ook al deed, zij het hier wel wat rauwer…
Het verhaal
Alex (Arnett) en Tess (Dern) zijn na zo’n 25 jaar huwelijk wel op elkaar uitgekeken. Vrij amicaal besluiten ze uit elkaar te gaan, en Alex heeft ook al een appartement ergens in Manhattan. Tess woont met hun twee zoontjes in een voorstad van New York, waar een wat gedesillusioneerde Alex zich op een avond voor de Olive Tree Café bevindt. Omdat hij de 15 dollar cover niet bij zich heeft in cash, schrijft hij zich – voor de gein? – dan maar in om op te treden in de kelder van dat café aan 117 MacDougal Street (zie still hieronder). Zo gezegd, en ogenschijnlijk heerlijk laagdrempelig zo gedaan, betreedt hij het podium vooral om wat van z’n huwelijksfrustratie van zich af te praten. Iets dat hem ogenschijnlijk ook wat oplucht, en al snel is hij veel vaker in die scene te bevinden, waar Kemp (Sedaris) de scepter zwaait, en de overige komieken fijn behulpzaam blijken…
Tess heeft inmiddels haar oude volleybalcarrière weer opgepakt, en wordt al snel gevraagd om assistent-coach van Team USA te worden door oud-collega Laird (Peyton Manning). Ook Laird blijkt weer vrijgezel, dus dat afspraakje lijkt al snel een date te worden. Spontaan besluiten ze naar komedie te gaan kijken, maar Alex heeft op dat moment alleen nog maar tegen z’n beste maat Balls (Cooper zelf) over z’n nieuwe hobby verteld. De verrassing is daarom groot (en wordt ook goed geloofwaardig gebracht) als Tess ziet hoe Alex tegen wildvreemden hun verhaal kwijt kan op het podium. Iets dat haar ergens ook wel weer triggert, want de kwetsbaarheid waarmee Alex zijn verhaal vertelt, is ergens ook weer woest aantrekkelijk…
Scherp, eerlijk en open
Verwacht echter niet dat dit ene moment ‘alles’ weer omdraait, want daarvoor is deze film gewoon te goed. Hun relatieproblemen liggen namelijk niet op communicatief vlak, want juist op het alles durven bespreken, daar blinkt deze film in uit. De film is gemaakt door mensen die volgens mij zo open en eerlijk mogelijk hun worstelingen met elkaar durven te bespreken, en dat voelt voor sommigen mogelijk wat literair/’academisch’ aan. Zonder arrogant over te komen, zoek ik zelf ook naar zoveel mogelijk eerlijkheid richting mezelf en mijn emoties (iets dat ook zeker wordt beïnvloed door iets als testosteron (zeker als een man me ergens op aanspreekt) of onzekerheid), en volgens mij durft/doet Cooper dat ook. Waarschijnlijk geholpen door mede-scenarist Arnett, waarbij ik me voor kan stellen dat Dern zelf ook wel inspraak heeft gehad. Wat ik vooral bedoel: ze durven hun relationele problemen zo openlijk te uiten, dat je gewoon wilt geloven dat de acteurs ook veel van zichzelf hierin kwijt konden. En dan voelt zo’n filmscenario ineens als een heerlijk gesamtkunstwerk.
Cast & crew
Het verhaal blijkt overigens gebaseerd te zijn op het leven van een (onbekende) Britse komiek, waarbij ik me direct afvroeg: was The Marvelous Mrs. Maisel dat dan ook al? Daarin loopt een in-scheiding-liggende vrouw namelijk ook per ongeluk een podium op, en ontdekt dat haar relaas over haar huwelijksproblemen zo goed worden herkend door het publiek, dat het voor haar therapeutisch wordt. Toen ik hoorde dat Is This Thing On? op iets waargebeurds gebaseerd was, dacht ik overigens direct aan Arnetts eigen verleden met Amy – Saturday Night Live (tv) – Poehler, waar hij twee kinderen mee heeft. Een relatie die zich letterlijk ín de comedy scene afspeelde waarin deze film zich ook afspeelt; en dat kreeg een heerlijke spin toen juist Poehler laatst de eerste Golden Globe voor Best Podcast won (voor Good Hang). Dat is toch een wereld waarin ‘pratende mannen’ nog altijd de boventoon voeren, en één van de andere genomineerde was SmartLess, die Arnett zelf opneemt met mede-acteurs Jason Bateman en Sean Hayes. Overigens is deze Hayes ook weer in een bijrol in deze film te zien, en je voelt die ‘vrienden-onder-elkaar’-vibe door de hele film heen. Het ‘in-crowdy’ gevoel wordt nóg groter als je ontdekt dat (naast Amy Sedaris dan) de grootse komedie-bijrol wordt gespeeld door Jordan Jensen, en dat is gewoon echt een huidige regular van de Comedy Cellar. Dus ergens speelt zij gewoon zichzelf.
Na A Star is Born en Maestro is dit inmiddels Coopers derde film als regisseur, maar wat me net vooral opviel: hij heeft al 12 (!!) Oscarnonimaties ontvangen. Okay, daarvan waren er ‘slechts’ 5 als acteur (voor Silver Linings Playbook, American Hustle, American Sniper, A Star is Born en Maestro), 5 voor z’n rol als producent (de Best Film-Oscar (voor American Sniper, A Star is Born, Joker, Nightmare Alley en Maestro)), en 2 als scenarist, maar als regisseur heeft ie die eer nog niet gekregen. Nu denk ik dat hij voor deze film ook hoger op de scenario-lijstjes dan op de regie-lijstjes stond, althans: het uitgewerkte idee achter de film viel me vaker positief op, dan dat de regie dat deed. Nu valt dat laatste mij mogelijk ook wel iets minder duidelijk op, maar toch…
Final credits
Had ik trouwens al verteld dat de halve film gedraaid is ín de Comedy Cellar in New York, waar ik vaker ben geweest dan in bijvoorbeeld de Kleine Komedie in Amsterdam? En waar ik zelfs dezelfde trap ooit nam om naar het toilet te gaan, en toen dus per ongeluk bijna door de set van een SNL-castlid liep, die daar een show aan het geven was. En dan kom ik er nu dus achter, dat die club een super-laagdrempelig open mic-beleid heeft (als dat deel van de film ‘echt’ is, althans), wat best in contrast staat met wat ik verwachtte van de bekendste stand-up-plek ter wereld…
Om dit té persoonlijke wat te relativeren en de kracht van de film zelf toch wat beter te duiden, hier de kop van de Rolling Stone-review van deze film: “‘Is This Thing On?’ Is Exactly the Kind of Movie We Need More Of“.