Tuner (2025)
Yes, Tuner was een stuk vrolijker en ‘dynamischer’ dan ik vooraf verwachtte. Met een lekkere New York-vibe en een heerlijk werkende romance, die uiteindelijk wel wordt doorspekt met een nogal formule-achtig /cliché misdaadverhaal, dat mijn beleving wel even verstoorde. Om vervolgens te eindigen op een verrassend ontroerende, filmische wijze.
Van Oscarwinnaar Daniel – Navalny, Once Were Brothers – Roher, van een schrijver die eerder met de Coen-broers werkte, met een goede hoofdrol van Lee Woodall, plus een mooi oude Dustin Hoffman..!
Het verhaal
Harry Horowitz (Hoffman) lijkt New Yorks beroemdste/beste pianostemmer te zijn. Of te zijn geweest, want als de film begint laat hij zich maar wat graag rondrijden door z’n assistent/leerling Niki (Woodall). Niki doet al het daadwerkelijke afstemwerk, al luistert de steeds dover wordende Harry nog altijd mee als supervisor. Wat ook direct opvalt zijn Niki’s oordopjes, want hij blijkt te lijden aan hyperacusis, in de film gebracht als echt een allergie voor harde geluiden.
Door z’n beroep komt Niki ook in aanraking met concertpianiste-in-opleiding Ruthie (Havana Rose – Bottoms – Liu), die voor haar afstudeerperformance natuurlijk een perfect gestemde vleugel nodig heeft. Gelijktijdig krijgt Harry echter medische problemen, en de goedzak die hij is, heeft ie z’n financiën natuurlijk nooit echt op orde gemaakt. Dus áls Niki ontdekt dat hij met z’n supergehoor zelfs kluizen kan kraken (en dat initieel ook 100% vanuit nobele motieven doet), wordt hij natuurlijk wel erg interessant voor criminelen als Uri (Lior – Hit and Run (tv), Gladiator II – Raz), die de wat naïeve Niki vrij makkelijk voor z’n karretje weet te spannen.
Een paar plotpunten verder lijkt Niki toch nog die broodnodige kans op redemption te krijgen, en vraag ik me af of meerdere mensen dat mega-getal van “18” naar “17” zagen veranderen (want dat verandert de afloop van het verhaal nogal)…
Muziek als redding
Allereerst: ik hoefde deze film niet ‘direct’ te zien in de bioscoop. Weet niet precies wat me tegenhield, maar dat maakte mijn verbazing, dat de film dus veel ‘opener/lichter’ is dan ik verwachtte, alleen maar groter. Daarnaast bevat de film een hoop mooie momenten, zeker als je ooit een opa hebt gehad waar je mooie gesprekken mee kon voeren. Die nostalgie wordt hier goed gevangen. Maar dus wel door een ‘oudje’ met een behoorlijk scherpe, wijze tong. Ook de cameo van bijvoorbeeld Herbie Hancock maakt alle verhalen van Harry ineens nog ‘rijker’, terwijl het langzaam gebrachte liefdesverhaaltje ook best stevig werkte bij me. Maar dat droeg er dus ook aan bij, dat ik zo op 60% in de film ook wat weerstand begon te voelen. Juist doordat ik niet wilde dat onze hoofdkarakters écht iets zou overkomen, vond ik het wat jammer om veel te duidelijk aan te voelen hoe het verhaal zou gaan lopen. Dus toen dacht ik zelfs even: “Wil ik wel zien hoe ze dit afhandelen?“. Maar gelukkig liet ik me niet weerhouden te blijven zitten, want ook al is de afwikkeling wel iets te ‘makkelijk’ geschreven, het werkte bij mij dus wel erg goed. Ik voelde zelfs wat tranen opwellen. Waarbij vooral de muziek veel van dat emotionele werk doet. Waardoor ik me dus ook afvraag: zouden de makers een achtergrond in muziek hebben..?
Crew & cast
Regisseur Daniel Roher maakte hiervoor niet alleen het Oscarwinnende Navalny, maar ook die muziekdocu over Robbie Robertson & The Band. Overigens grappig dat ik me nu herinner dat ik op beide docu’s wel wát kritiek had toentertijd: dat het beetje teveel ‘fan-docu’s’ waren. Once Were Brothers had als primaire doel Robertson vereren, meen ik. En over die Navalny-docu typte ik in de intro hierboven al iets bijna ‘complotterigs’, maar wat ik daarmee bedoelde: die CNN-documentaire schilderde de inmiddels vermoordde Russische oppositieleider wel niet zó positief af, dat ik zelfs aan Jezus C. moest denken. Waarom ik dit zo uitgebreid beschrijf? Misschien wel om ergens een ‘excuus’ te zoeken voor de soms ietwat in onbalans zijnde film, wat mogelijk te maken kan hebben met hoe Roher iets te ‘diep’ in z’n verhaal/onderwerp duikt, dat de overzichtsblik soms wat ondergesneeuwd raakt, en het totaalplaatje dan af en toe wat rammelt? Overigens schreef Roher het scenario met Robert Ramsay, die vooral rond de millenniumwisseling ‘succesvol’ was als scenarist van bijvoorbeeld Soul Men, Man of the House, Intolerable Cruelty, Big Trouble en Ted Demme’s Life.
Woodall zal bij de meesten vooral bekend zijn van z’n rol in het tweede seizoen van The White Lotus. Ik vond ‘m hier wel goed opvallen, ook al geeft zo’n ‘rol met een beperking’ een acteur ook altijd wat meer credits. Ik moest namelijk wel een paar keer aan DiCaprio’s doorbraakrol in What’s Eating Gilbert Grape denken, hoe hard ik nu dan ook moet zeggen dat Niki geestelijk echt niets vergelijkbaars heeft als DiCaprio’s rol ’toen’. Wat ik er vooral mee wil aangeven is dat het best een archetypische rol is, wat ergens ook ietwat ‘luiig’ aanvoelt. Hoe goed z’n aandoening ook in het misdaadplotje past hoor. Maar ik vond de scènes met Hoffman veel interessanter, en ik denk dat de film óók bevredigend was geweest zonder dat hele criminele zijpaadje. Mogelijk was het dan iets meer een ‘gemiste kans’-verhaal geworden en zou dat er mogelijk iets te dik op hebben gelegen dan, maar dan had ik niet die ‘standaard plotlijn’-kritiek gehad. Naast Woodall en Hoffman worden de tweede vrouwelijke bijrollen ook meer dan afdoende gespeeld. Liu kende ik nog helemaal niet, en als ik nu snel even opzoek waar Tovah Feldshuh in speelde, dan verbaas ik me inderdaad dat ik haar niet herkende van die 14 afleveringen die ze als ‘burgemeester’ Deanne Monroe te zien was in The Walking Dead. Aan de andere kant: ze heeft zo’n hoofd dat je zeker herkent, want ze heeft een aardig bijrollenoeuvre opgebouwd…
Final credits
Okay, ik ga die cameo aan het eind niet verklappen. Ergens voelt ie wel wat getypecast qua excentriciteit, maar ik vond het gaaf hem weer eens te zien. Ondanks dat ook die verhaallijn ietwat kunstmatig wordt afgewikkeld, if you ask me heel serieus…
Met andere woorden: Tuner was een stuk levendiger en/of toegankelijker dan ik verwachtte, maar de makers lijken iets te weinig afstand te hebben genomen, om het totaalplaatje nog wat beter te zetten. De film bevat namelijk genoeg elementen voor een relatiedrama, maar ook genoeg voor een makkelijke misdaadthriller. Maar nu lijken ze dit iets te simpel op één hoop geveegd te hebben, en dat zorgt ervoor dat ik van deze film enkel nog die leuke sneren tussen Niki en Ruthie lijkt te willen herinneren… Okay, en die eindscène dan :)