Truly Naked (2026)

Ik was aardig verbaasd om het Nederlands-Filmfonds-logo voor de opening credits van deze dus blijkbaar Nederlands-Belgisch-Franse (maar Engelstalige) productie te zien, al bleek Truly Naked dus uiteindelijk ook wel een duidelijke ‘subsidie-film’. Als in: met duidelijke subsidie-thema’s als ‘opgroeien in tijd/wereld van porno’, ‘connectie vinden op onverwachte plekken’, ‘opvoeders die zelf emotioneel niet volwassen zijn’ en ‘het gevaar van pornoverslaving’. Daarbij bevat Truly Naked een aantal zéér debuterende acteurs (naast één acteur die eerder met o.a. Nolan en Ritchie werkte) én een stijve pik (en sperma) in beeld, wat een bepaalde westerse vrijheid toont die ooit alleen in Nederland mogelijk was…
Koppel dat aan de tagline “When porn has become the norm, intimacy is the new taboo.“, en je begrijpt waarschijnlijk wel al wat ik bedoel…

Het verhaal
Alec (Caolán O’Gorman) is een onzekere tiener in een klein Engels stadje. Zijn vader Dylan (Andrew – Tenet, Limitless, I Spit on Your Grave, Revolver – Howard) is namelijk porno-acteur die z’n zoon gebruikt als cameraman. En daar is Alec ook behoorlijk bedreven in, al vraag je je als kijker wel direct af: “Hoe gezond is het om op te groeien op een porno-set?” Zeker als even later Alecs klas wordt geïntroduceerd, waar Alec voor een maatschappijleerproject “pornoverslaving” als onderwerp kiest, en dan direct door de popi Jamie (Cameron – Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children – James-King) wordt gevraagd of hij hem niet mag helpen met porno kijken…

Gelukkig voor Alec wordt hij echter gekoppeld aan de rebelse Nina (Safiya Benaddi), die langzaam doorkrijgt wat Alec voor z’n prille schoolgenootjes verborgen wil houden. Maar zij is als tienermeid ook zoekende naar wat seksualiteit voor haar betekent, en dat levert zowel lompe als tedere scènes tussen onze hoofdrolspelers op. Maar ook met pa’s favoriete model Lizzy (Alessa Savage), die waarschijnlijk haar persoonlijke empowerment inzake pornografie ook in het script heeft mogen verwerken.
Al weten wij als kijkers dan natuurlijk allang, dat de film vooral gaat over Alecs ontdekking van z’n eigen seksualiteit, en hoe hij zich hierin wil/moet verhouden tot de andere sekse. En dat vanuit die “genormaliseerde porno” uit de tagline…

Contemplatief en ‘zacht’
En die conceptuele aftasting, het contemplatief onderzoeken van dit soort thema’s, dat lag voor mij wel erg duidelijk ‘over’ alles heen. Zeker omdat je door de hele film heen ook wel zo’n ‘debuut- of studentenfilm’-gevoel voelt hangen: sommige scènes zijn minder goed geacteerd dan je weet dat de acteurs kunnen en sommige dialogen zijn (nog) net wat te functioneel geschreven (waardoor de plotfunctie van zo’n scène nog net té duidelijk is). Waarbij ik – als lichte ervaringsdeskundige – ook iets te duidelijk aanvoelde, dat de zeker wel interessante thema’s die ze willen onderzoeken in de film, ook echt van die thema’s zijn waar subsidie-beoordelaars van smullen (want duidelijk ‘afvinkbaar’ ook).
En nee, daarmee wil ik niet alles onderuit halen, want de film heeft zeker ook wel z’n kracht, maar het maakte het voor mij allemaal wat onduidelijk ‘waarom’ deze film gemaakt móest worden. Ik denk dat er over de ‘slechte’ invloed van porno op vooral jongemannen wel heel wat meer scherpte in had gemoeten. Ergens voelt de film – ondanks dat ik weet dat mijn moeder zo’n film echt niet af zal kijken vanwege de expliciete seks erin – toch nog iets te ‘middelbareschoolproject’-safe of zo?

Cast & crew
De enige acteurs die je zou kunnen herkennen zijn Andrew Howard en Cameron James-King. Al komen ze hier beiden dus wat ‘minder’ over dan in de hierboven genoemde films, waarin ze overigens veel kleinere bijrolletjes speelden. Ik was overigens wel verbaasd dat Howard in zulke ‘grote’ films zat, maar hij heeft ook wel een goede ‘kutkop’, als in: hier speelt ie – ondanks z’n uitbuitende gedrag richting z’n zoon (dat ook nooit echt ‘pijnlijk’ wordt) – voor het eerst niet een overduidelijke crimineel. Al past dat hoofd dan wel weer goed bij de rauwe Engelse setting waarin de film met waarschijnlijk een duidelijke reden is geplaatst: in Nederland komen zulke situaties volgens mij vrij weinig voor, terwijl het Verenigd Koninkrijk wel vaker sociaal-heftig-drama kan maken dat zich daar gewoon ook écht afspeelt (denk Andrea Arnolds Bird, of alles van Mike Leigh en/of Ken Loach). Overigens komt in een bijrolletje nog iemand voorbij die je van de tv-serie Halo kunt herkennen (Kate Kennedy), en gezien Savage’s IMDb-profiel speelt ze hier waarschijnlijk als enige het beroep dat ze al eerder op film liet vastleggen…
Wat ik echter wel wat ‘jammer’ vind, is dat ik toch kritischer ben dan dat ik op zo’n debuutfilm zou willen zijn. Al maakte regisseur/schrijver Muriel d’Ansembourg in 2012 al een kortfilm waarvoor ze een BAFTA-nominatie kreeg. Niet geheel toevallig verkent ze ook daarin volgens mij vooral tienerseks-gerelateerde zaken, waarbij ik me – met gevaar voor seksisme – wel kan voorstellen dat Muriels gender wel geholpen heeft. En nee, zeker niet alleen bij de subsidieaanvraag; Truly Naked bevat zeker ook wel een ‘zachtheid’ die in de handen van een man (die gemiddeld genomen echt wel meer testosteron door het lichaam voelt gieren) waarschijnlijk direct verloren zou zijn gegaan. Waarbij ik me nu afvraag: zou ik (als man?) net ook wat subtiliteit missen, waardoor ik mezelf mogelijk wat in de weg zat bij het kijken? Als ik mijn kritiek in één zin zou moeten duiden, dan zou ik namelijk iets zeggen als “Met wat rewrites en/of een andere editor was ’t waarschijnlijk beter geworden…”

Final credits
Nee, had ik voor het schrijven van deze recensie de tagline al gelezen, dan was ik mogelijk wat cynischer geweest. Ik heb namelijk ook altijd wel een zwak voor zulke ogenschijnlijke debuutfilms, juist omdat ik zelf ook een paar onafhankelijke films geproduceerd heb, en ik weet hoe vet het al is als je überhaupt geld krijgt om iets te maken.
Ik vraag me echter af, of de makers zich ook wat zorgen hebben gemaakt achteraf, toen ze het uitgeven van dat gemeenschapsgeld moesten verantwoorden. Hebben ze hun doelen gehaald, zijn de thema’s voldoende diep uitgewerkt, heeft de film de juiste reacties opgeroepen, en hebben genoeg mensen de film uiteindelijk gezien?
Ik zag ‘m gisteren in een lokaal filmhuis, waar ze de film ook speciaal voor mij nog aan zetten, omdat ik de enige kijker in de zaal was. Dus ik vrees een beetje voor de antwoorden op bovenstaande vragen, vooral die laatste…