How to Make a Killing (2026)
Ik heb Glen – Everybody Wants Some!!, Top Gun: Maverick, Hit Man – Powell eerder al geprezen om z’n ‘filmster-potentie’, maar die is nou ook weer niet zo groot als dat de makers van How to Make a Killing volgens mij dachten/hoopten dat die was. Als in: zijn charisma is níet genoeg om kijkers coûte que coûte met hem mee te laten voelen; daarvoor had de film hem wel wat menselijker moeten neerzetten. Waardoor de film het vooral van wat verrassende plottwists moet hebben, maar zoals eigenlijk altijd het geval is: als je niet allereerst meevoelt met de protagonist, dan kun je nog zó slim denken te zijn qua plot, maar dat levert geen memorabele film op.
Al ‘leerde’ dit mij persoonlijk dan wel weer zoveel, dat ik uiteindelijk wel wat verbouwereerd de zaal verliet. Maar dat is zó persoonlijk, dat jij daar vrijwel zeker helemaal niets aan hebt…
Het verhaal
Door begintitels weten we direct dat de in de gevangenis wakker wordende Becket (Powell) nog vier uur heeft tot hij geëxecuteerd zal worden, waarbij de titel van de film natuurlijk al ‘verklapt’ waarvoor dat dan is. Een opvallende start, al verschijnt er al snel een priester bij z’n cel, waaraan hij zijn ‘ongelooflijke’ verhaal op verrassend ‘onpaniekerige’ wijze begint te vertellen. Waardoor we helemaal terug gaan naar de tijd dat zijn 18-jarige moeder (Nell – Game of Thrones (tv) – Williams) zwanger wordt van hem. Als erfgenaam van één van de rijkere families van de VS komt ze echter van een koude kermis thuis, als ze dit tegen papa (Ed – Apollo 13, The Truman Show, Love Lies Bleeding – Harris) vertelt. De steenrijke magnaat gooit haar het huis uit, waardoor Becket wordt geboren terwijl mama in een goedkope wijk in New Jersey woont. Al wil z’n moeder hem wel een aan haar vergelijkbare opvoeding geven (omdat zij en Becket nooit onterfd blijken te zijn?), zodat hij tijdens boogschiet-lessen op 11-jarige leeftijd de jonge Julia (Maggie – Scream 7 – Toomey) ontmoet, waar hij vrij snel z’n eerste verliefdheid bij voelt. Maar dan wordt mama ziek en overlijdt ze…
Jaren later is Becket (nu gespeeld door Powell) New Jersey nog altijd niet ontgroeit, maar heeft hij z’n moeders doodswens – dat hij streeft naar het (luxe, rijke?) leven dat hem toekomt – niet vergeten. Hoe hij dat wil doen is wel beetje de vraag, totdat de volwassen Julia (Margaret – Once Upon a Time … in Hollywood, The Substance – Qualley) de nette-pakken-zaak binnenloopt waar hij werkt, en voor de gein stelt dat ze nu dan wel verloofd is, maar dat hij haar maar moet bellen als al z’n familieleden dood zijn. Na een wat ullig ontslag later besluit Becket daad bij (haar) woord te voegen, en begint hij op creatieve wijze z’n ‘hoger in erfenis-lijn’ staande familieleden naar de eeuwige jachtvelden te sturen…
Plot plot plot plot, maar toch
Damn ja, als ik het zo terughaal, dan is het verhaal vooral rationeel en ‘meticulous‘ in elkaar gezet, maar is de maker één ding dus nogal vergeten: zorg wel dat wij als kijkers mee willen gaan met dat karakter. Nu zitten er in dat plot best wel wat leuke verrassingen, maar die voorkwamen niet dat ik me tijdens de film al afvroeg: gaat het verhaal ons als kijkers overtuigen dat die doodstraf uiteindelijk volledig terecht is? Maar als dat zo is: waarom wordt Becket dan niet als de psychopaat neergezet, dat zijn karakter overduidelijk is?
Nu weten sommigen van ‘jullie’ heel misschien dat ik zelf ook al jaren met een scenario bezig ben – yes, I ám that walking cliché ;) – wat structureel en ‘diepere lagen’-technisch zo goed staat dat ik het bijna volledig kan gaan uitschrijven. Maar de zaken waar ik nog een finale klap op moet geven, zijn best wel exact de punten die How to Make a Killing een beetje over het hoofd lijkt te hebben gezien. Waardoor ik dus herinnerd werd waar ík nog aandacht aan moet besteden, en waarin ik inmiddels ook al stappen aan het zetten ben. Bijna ‘eng’ dat ik daar gisteren ook mee bezig was, en uit de daarop volgende vermoeidheid besloot om effe lekker naar de bioscoop te gaan, en daar dus een film zag die dus nog de fouten maakt, die ik hoop te (gaan) vermijden. Dus ja, dat deze film voor mij persoonlijk wél belangrijk is, dat staat buiten kijf…
Crew & cast
Wat goed kan, is dat regisseur én scenarist John Patton Ford na z’n doorbraakfilm (Emily the Criminal, met een heerlijke Aubrey Plaza) de kans kreeg om zo snel mogelijk z’n volgende film te maken, en dat hij daarbij structureel wel alles duidelijk gezet heeft, en ook wel een paar ‘wijsheden’ erin heeft weten te verwerken, maar dat hij toch wat te gehaast heeft gewerkt (of moeten werken)? Waarbij het mogelijk belangrijk is om te weten, dat deze film wel degelijk gebaseerd is op de 1949-film Kind Hearts and Coronets, die weer losjes gebaseerd schijnt te zijn op een boek uit 1907. Dus daar had de vrouw het gisteren na afloop over, die naast me tegen haar vriend vertelde over nog een ander familielid dat gedood werd, maar dat die wel echt als een enorme bitch was neergezet. Iets wat hier dus ook wel beetje ontbreekt: Becket vermoordt wat neven en nichten van hem, en die worden ook wel iets lullig neergezet, maar niet zó grof, dat je als kijker soms schrikt van gedachtes als “Jaaaaaa, maar die verdiende het ook wel..!”
Zo speelt Topher – That 70’ies Show (tv), Heretic – Grace een beetje een evangelistische Tom Cruise, wiens ‘zonde’ is dat hij teveel bezig is met z’n imago (en trots was om met El Chapo op de foto te staan??). Ook kun je wel kort lachen om Zach – The Post – Woods’ geprivilegieerde ‘kunstenaarsrol’, maar eigenlijk zou alleen de pater familia-rol van Ed Harris al genoeg zijn om als ’tegenstander’ te dienen. Powells karakter moet echter zo’n zeven of acht familieleden ‘afhandelen’, maar de meesten blijven toch te oppervlakkig. Op Bill – Birdman, Honey Don’t, The Mastermind – Camps oom-rol na dan, maar Camp kan bij mij ook vrij weinig fout doen. En de enige reden om Margaret Qualley en Jessica Henwick nog te noemen, is omdat ik dan bijvoorbeeld kan zeggen dat Henwick eerder te zien was in Game of Thrones (tv), Iron Fist (tv), Love and Monsters, The Gray Man, Glass Onion en The Matrix Resurrections, en dat ze wel een goede anti-patserige tegenhanger van Beckets geldlust toont, die ik in mijn verhaal ook deels wil gebruiken…
Final credits
Nee, dit is zo’n film, dat hoe meer je ‘m analyseert, hoe duidelijker de ‘fouten’ eigenlijk opvallen. Vandaar dat ik dus ook wat ga namedroppen, zodat deze recensie qua Google-ratings (is dat nog een ding trouwens?) wat kan profiteren van crosslinks. Maar eigenlijk vernachel ik hier jouw leestijd ook wat mee, net zoals deze film voor de meesten dus waarschijnlijk ook als tijdverspilling aanvoelt.
Voor mij niet, want ergens stuurt deze film me wel de juiste kant op voor mijn verhaal (zelfs het allerlaatste geluidseffect in de film voelt bijna aan alsof de maker dat uit mijn hoofd ‘gejat’ heeft), maar ook daar heb jij verder weinig aan…