“Wuthering Heights” (2026)
Niet dat ik heel diep in de materie zit, maar ik hoorde wel dat veel liefhebbers van Emily Brontë’s klassieker niet zo enthousiast zijn over deze verfilming. Wat ik ook hoorde, is dat deze “Wuthering Heights” (met aanhalingstekens!) vooral de interpretatie van de 14-jarige Emerald – Saltburn, Promising Young Woman – Fennell is, want tóen las ze het boek voor ’t eerst. En ja, wat ik vooral voelde gisteravond, is dat de film een beetje lijkt te ‘hangen’ tussen een klassieke vertelling en iets zeer cools, geils en vooral ook erg kleurrijks in. Waardoor ik de overall kritiek ook wel begrijp. Al zitten er daardoor zeker ook extra interessante dingen in het verhaal (over waar het Kwaad deels/mogelijk vandaan komt). Toch verandert dat mijn conclusie niet echt, dat ik Fennells originele verhalen wel beter vond…
Het verhaal
Ergens in de 19e eeuw zien we de jonge Cathy (Charlotte Mellington) met haar ‘hulpje’ (?) Nelly (Vy Nguyen) een ophanging bijwonen. Doordat de verhangene een harde plasser krijgt, waar duidelijk op gefocust wordt, lijkt de wat ‘hitsiger’ toon van deze vertelling al snel gezet. Even later heeft Cathy’s alcoholistische vader (Martin – Shakespeare in Love – Clunes) een verdwaald jochie (Owen – Adolescence (tv) – Cooper) ‘gered’, waarover besloten wordt dat hij mag blijven. Beetje als ‘speelmaatje’ van Cathy, die hem vernoemd naar haar overleden broertje Heathcliff. Al snel zijn de twee zo onafscheidelijk, dat de jonge Nelly wel wat jaloezie voelt. Want op één of andere manier lijkt zij ook ‘aangespoeld’ te zijn op het titulaire maar vervallen landgoed, al wordt dat verder niet uitgelegd…
Na een tijdsprong lijkt Cathy ineens behoorlijk op Margot – Barbie, The Wolf of Wall Street – Robbie, wordt Nelly gespeeld door Hong – Downsizing, The Whale – Chau en heeft een langharige Jacob – Frankenstein, Saltburn – Elordi de rol van Heathcliff overgenomen. En terwijl papa’s alcoholisme het wat aparte ‘gezin’ steeds meer richting armoede en wanhoop drijft, beginnen bij Cathy de hormonen wat op te spelen. Iets dat vrij lastig is, zeker gezien de hotness van Heathcliff. Terwijl het naburige landgoed net gekocht is door de gruwelijk rijke, vrijgezelle Edgar Lipton (Shazad – The Second Best Exotic Marigold Hotel, Star Trek: Discovery (tv) – Latif), die daar met z’n protegé Isabella (Alison – Task (tv), Saltburn – Oliver) intrekt.
Tijd voor Cathy om Edgars aandacht maar eens te gaan trekken, want Heathcliff is natuurlijk net zo arm als Cathy en daarom geen verstandige ‘match’. Iets dat zo makkelijk lukt, dat hij Cathy ten huwelijk vraagt, en daarmee Heathcliff logischerwijs wegjaagt. Maar ja, dan komt ie jaren later rijk en met nog meer zelfvertrouwen terug, en dan spatten de spreekwoordelijke vonken door die door wind geteisterde, onstuimige hoogtes…
Van über-romantiek tot sadistisch Kwaad?
Maar ja: wat gebeurt er als je zo’n ultieme romantische liefde vanuit rationaliteit probeert te negeren? Is het niet zo, dat het grootste kwaad juist ontstaat door een gebrek aan liefde, waardoor het niet-beantwoorden van die ultieme liefde (een illusie die mijn liefdesleven best negatief heeft beïnvloed overigens) best gevaarlijk is? Iets dat zeker een interessant thema is in de film, want hierdoor ontstaat een enorm perverse, psychische strijd tussen onze hoofdkarakters. Waarin niets en niemand wordt gespaard en het grootste drama kan worden opgevoerd. Drama waaraan het ‘pijnlichaam’ en ego zich kunnen laven als een malle natuurlijk, en ergens voelt dat altijd wel lekker (hoe destructief het ook kán zijn).
En zo raakt de film wel meerdere interessante thema’s. Kort wordt een keer gemeld dat de onmogelijkheid van hun liefde komt doordat Cathy Heathcliff nooit als gelijke zag, maar dat wordt ook wat onbelicht gelaten verder. Wat ik wel gaaf en/of gedurfd vond, is hoe vooral Cathy’s ontluikende seksualiteit een thema is gemaakt in zo’n klassiek liefdesverhaal. Waarbij Fennell volgens mij ook niet voor niets Romeo & Juliet letterlijk voorbij laat komen in een dialoog. Maar ergens voelde dat bij mij allemaal wat lapjeskatterig aan, als in: als je een bekend verhaal zó vertaalt naar je eigen interpretatie – wat de reden is dat Fennell de titel tussen aanhalingstekens zet – dan vraag ik me ook af: “Waarom dan niet gewoon een geheel nieuw verhaal verfilmen, want nu krijg je gruwelijke kritiek van ‘boekpuristen’?” Waarbij een grote kritiek ook is, dat Heathcliff in het boek schijnbaar een zwarte jongeman was. Waardoor ik me dus direct afvroeg, zou ‘men’ dan ook pissig zijn dat voor Mr. Lipton juist een (half-) Pakistaanse acteur is gecast, en voor Nelly Hong Chau?
Cast & crew
Eén blik op IMDb-comments en je weet het bevestigende antwoord daarop. Nu ga ik me als geprivilegieerde witte man verder niet mengen in wat voor discussie daarover dan ook. Enige dat ik jammer vind, is dat het aandacht afleidt van waar het bij film idealiter over gaat: de kracht van de vertelling zelf. En daarop zijn dan eigenlijk enkel de acteerprestaties van invloed, en daarop heb ik dan weer weinig kritiek. Ik vond het grappig om een stel vrouwen achter mij een gilletje te horen slaken toen Heathcliff als volwassen, fris geknipte man in beeld verscheen, wat wel paste bij zijn rol in Cathy’s leven. Elordi weet daarnaast zowel het verliefde als cynisch-perverse van z’n karakter geloofwaardig te spelen, en ook Robbie toont een fijne balans tussen momenten van (geveinsde) zelfverzekerdheid en momenten van oncontroleerbare lusten. Verder vond ik het vooral vet om dat jochie uit dé 2025-Netflix-hit Adolescence in een ‘lieve’ rol te zien en weet ook Chau zich met gemak staande te houden tussen toch wel twee van die nieuwe ‘sterren’…
Dat Fennell lef heeft, dat weet iedereen die Promising Young Woman en/of Saltburn zag. Niks geen veilige routes en veilige verhalen vertellen, maar schuren indien nodig. Iets dat ik erg waardeer, al lijkt het hier dus wel wat teveel compromissen te hebben ‘veroorzaakt’. Vandaar ook mijn vraag hierboven. Wat visueel overigens het meeste opvalt, zeker in een film die zich afspeelt in zulke grauwgrijze hooglanden, zijn de enorm rijke kleuren overal (zie bijvoorbeeld de still hierboven), die ook zeker een functie hebben. Ik denk nu terug aan dat topshot van Cathy die in een rode, gedrapeerde jurk op een zwart-wit geblokte vloer ’ter aarde stort’; logischerwijs symbolisch voor hoe zij en/of hun liefde niet past in de toentertijd nogal rationele kijk op het huwelijk…
Final credits
Ja, gemaakt door een interessante maker, al maakte zij dus wel interessantere films dan deze. Hier lijkt het écht interessante net te weinig ruimte gekregen te hebben, misschien wel omdat ze toch niet teveel van de klassieke thematiek af wilde wijken. Maar dat levert dus ook een film op, waarbij ik op ongeveer 2/3 van de speelduur wel wat verveeld raakte, om eerlijk te zijn.
Het charisma van de karakters en de bij vlagen prachtige visuals hielden me wel geboeid genoeg, en ik was ook zeker wel benieuwd naar hoe ze het verhaal af zou gaan ronden, maar ik merk ook allang dat deze niet in mijn top-lijstjes van het jaar zal verschijnen. Daarvoor heb ik de laatste maanden veel te veel geweldige (en dus ook betere) films gezien…