Holy smokes, Planet of the Humans was wel een hele stevige aanslag op mijn nog altijd aanwezige hoop op iets van menselijk voortbestaan op deze planeet. Al maakt deze documentaire me ook wel weer wat nederiger en/of onverschilliger. Mijn initiële reactie na het zien was namelijk vrij cynisch: “Damn, wat ben ik blij dat ik geen kinderen heb zeg!” Maar ergens voelt het lichten van de sluier van veel ‘groene energie-initiatieven’ ook wel weer louterend.…
Jaaaaaaaaa, denk je – mede door begin van de trailer – naar een Sundance Publieksprijs-winnende documentaire over gehandicapten met schaamluis te kijken (!!), als een totaal onlogische (maar uiteindelijk wel passende) Paasgedachte, krijg je een krachtige burgerrechtenbewegingsdocumentaire die tot tranen toe ontroert..! Okay, die SOA-scènes blijven het humoristische hoogtepunt van deze documentaire, die mij ook een beetje aan RBG deed denken. Als in: gaaf onderwerp en enorm interessante personage(s), maar qua opzet niet echt opvallend…
‘Gepromoot’ als documentaire die eindelijk eens een vrouwelijk oorlogsperspectief laat zien, betekent niet dat For Sama minder hard of grof is in wat je te zien krijgt. Ik heb in m’n aantekeningen na afloop nog nooit zoveel uitroeptekens gebruikt, nadat ik initieel m’n intense beleving eigenlijk niet onder woorden kon brengen. Hoe enthousiast ik ook was over Honeyland, dat For Sama de Oscar voor Beste Documentaire niet heeft gewonnen (ten koste van ’t echt wel…
American Factory is net zo goed een mooie schets van een wereld in verandering als dat het een clash van culturen toont. Want wat gebeurt er als een rijke Chinese industrieel een voormalig General Motors-fabriek in Ohio koopt, daar weer alle hoop doet opleven dat het land weer ‘great‘ kan worden, maar er ook langzaam achter komt dat Amerikaans individualisme best lastig te managen is..? Dat is wat je te zien krijgt in deze Oscargenomineerde…
Als een film wordt genomineerd voor Beste Documentaire én voor Beste Internationale Film (a.k.a. ‘Beste Buitenlandse Film’), dan ga ik me als filmnerd direct afvragen of het dan ook mogelijk is dat een (Amerikaanse) documentaire genomineerd kan worden voor Beste Film. En ja, dat schijnt dus te kunnen, maar is nog nooit gebeurd. Maar deze dubbele nominatie was voor mij natuurlijk ook de reden om deze documentaire zo snel mogelijk te zien, en gelukkig maar.…
Oscarwinnaar en top-documentaire-maker Asif – Senna, Amy – Kapadia kreeg de beschikking over zo’n 500 uur aan niet eerder gezien videomateriaal over Diego Maradona, alom gezien als één van de drie beste voetballers ooit (althans: in het pré-Messi tijdperk). Maar Maradona is voor filmmakers veruit de interessantste van het trio Pelé-Cruijff-Maradona, juist vanwege alle problemen en het grote drama in z’n leven. Al belicht Kapadia – mogelijk vanwege de inhoud van het beeldmateriaal – eigenlijk…
Zoals je mogelijk weet, zijn mijn recensies altijd ontzettend persoonlijk. Zó persoonlijk zelfs, dat ik wel eens commentaar krijg van andere recensenten, dat ik ‘de regels’ (??) niet volg. Nu interesseert me dat eigenlijk geen barst (ik schrijf ze ook niet om bij een clubje te mogen horen natuurlijk), maar Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese raakte mij op zoveel (privé-)vlakken, dat het bijna ondoenlijk is onderscheid te maken tussen wat enkel…
Het verhaal aan de oppervlakte van deze documentaire – over drie identieke jongemannen die op hun negentiende elkaar en hun ‘drielingschap’ ontdekken – is zo ongelooflijk, dat dit het kijken van Three Identical Strangers al meer dan de moeite waard maakt. Maar als de initiële awe wat is gaan liggen, en tal van TV-optredens nationale bekendheden heeft gemaakt van deze jongens, wordt het verhaal wat duisterder. Ik voelde een beetje die Capturing the Friedmans–vibe opkomen, zeker toen onderzoeksjournalist…
Met een titel die je op meerdere niveaus uit kunt leggen en een aantal scènes die ‘enger’ aanvoelden dan ze waren, is deze Oscargenomineerde documentaire niet alleen enorm therapeutisch (voor zeker twee van de drie hoofdkarakters), maar ook zó indrukwekkend, dat ik aan het eind ongeveer hetzelfde gevoel had als bij het einde van Richard Linklaters Boyhood: ik voelde bijna ‘vaderlijke’ beschermgevoelens voor de drie hoofdkarakters. Minding the Gap wegzetten als ‘skateboard-docu’ doet dit meesterwerk…
In deze Netflix-documentaire – en publieksprijswinnaar van ’t meest recente Sundance Film Festival – zien we de ogenschijnlijk onmogelijke strijd van vier debuterende vrouwelijke politici, die een aantal gevestigde Democratische congresleden uitdaagden. De meest in het oog springende van deze vier is natuurlijk Alexandria Ocasio-Cortez, inmiddels één van de meest opvallende, progressieve én inspirerende nieuwe politici van het land. Knock Down the House biedt dan vooral ook een kijkje in hoe deze Bronx-latina het in…
Ergens aan het begin van de film hoor je bejaarde vriendinnen van de Amerikaanse opperrechter Ruth Baider Ginsburg hun bewondering uiten met iets als: “She’s the closest I know to a superhero!“. Toen we onze kaartjes voor deze documentaire begin mei in New York lieten controleren, antwoordde het Indiaas-Amerikaanse meisje – op onze vraag hoe de docu was – dat iedereen die tot een minderheid behoort, wel geraakt zou worden door de film. En toen…
Iets van subtiliteit verwachten van Michael Moore is natuurlijk best naïef, maar hier lijkt deze gepassioneerde documentaire-activist zóveel in één documentaire te willen stoppen, dat je als kijker uiteindelijk mogelijk al murw gebeukt bent, voordat alles aardig bij elkaar komt tot een conclusie die ik na Fahrenheit 9/11 al trok (al ziet Moore net iets andere tegenstanders dan ik ’toen’). Of je bij die conclusie uit komt ligt een beetje aan je eigen positie op…