The Rip (2026)
Wat een heerlijke luxe om een keer ‘blij’ te mogen zijn een lekkere simpele actiefilm te zien, na een streak aan ‘goede-films-kijken’ die precies een maand aanhield (ergens fijn om Eternity nóg een keer een sneer te geven ;)). Na een kwartier lang “Wees niet te kritisch Filmofiel, je kijkt deze voor z’n simpelheid!” tegen mezelf gezegd hebbende, kon ik namelijk best hard genieten van deze lekkere ‘puzzel-actiethriller’ met in de hoofdrollen Affleck en Damon, gemaakt door rauwe-politiefilms-in-schaduwen-geschoten-regisseur Joe – Narc, The A-Team, The Grey – Carnahan. The Rip ligt namelijk wel wat in lijn met Narc, en voelt voor mij vooral aan als net-bovengemiddelde Netflix-content. Inderdaad: “content”…
Het verhaal
Schijnbaar gebaseerd op waargebeurde feiten bevinden we ons ergens op een law-enforcement-bureau in Miami, Florida, waar inspecteur Dane (Matt Damon) niet alleen het verlies van z’n zoontje moet zien te verwerken, maar ook van z’n baas (Nestor – The Dark Knight Rises – Carbonell) te horen krijgt dat hij z’n vermoorde hoofinspecteur Jackie Velez (Lina – S.W.A.T. (tv) – Esco) niet alleen moet opvolgen, maar ook het onderzoek naar haar dood over moet laten aan de FBI. Iets dat mogelijk niet zo raar is, als we erachter komen dat Dane’s maat/collega J.D. (Ben Affleck) ook een relatie had met Jackie, plus het feit dat de mannen nogal een ‘gevaarlijke’ werkwijze hanteren, in hoe ze opslaghuizen van drugskartels proberen te rippen.
En dat is dus niet enkel gevaarlijk omdat de kartels geen enkele vorm van geweld schuwen, maar ook omdat de mannen weten dat eenieder in de verleiding komt als er een flinke pak geld wordt gevonden in zo’n huis. En laat precies dát gebeuren, als het team op basis van een zogenaamde crimestopper tip (de Amerikaanse ‘Meld Misdaad Anoniem’) een huis in een voorstadje van Miami invalt. De lokale politie wordt niet vertrouwd, dus het team van Dane, J.D., Mike Ro (Steven – Mickey 17, The Walking Dead (tv) – Yeun), Numa (Teyana – One Battle After Another – Taylor) en Lolo (Catalina – Maria Full of Grace, A Most Violent Year – Sandino Moreno) vallen het huis zonder back-up binnen. Daar treffen ze niet alleen de kleindochter van de oorspronkelijke eigenaresse, Desi (Sasha – The Flash – Calle), maar uiteindelijk ook een som geld waardoor inderdaad iedereen nogal in paniek schiet. Want wie is er dan te vertrouwen, als ook blijkt dat teamleider/inspecteur Dane niet geheel stabiel blijkt..?
Vermakelijke, simpele whodunnit
Toch best erg, dat je bij het zien van dat Netflix-logo ook direct je verwachtingen net wat naar beneden bijstelt. Althans: dat gebeurt bij mij nog altijd. Call me a boomer als je wilt (volgens mij ben ik overigens Gen X ;)), maar ik was er afgelopen zaterdagavond wel blij mee, want ik zat toen halverwege een ‘bank-zuigende-verkoudheid’ die me nogal suf maakt(e). Waardoor ik vooral zin had in simpel vermaak, en dat leverde The Rip eigenlijk best perfect. Ik weet dat ik moet opletten qua ‘arrogant overkomen’, maar om van zo’n ietwat makkelijk gemaakte film (qua verhaal althans) te genieten, moet ik juist minder opletten en/of kritisch zijn.
Daarbij ‘lijdt’ The Rip ook wel een klein beetje aan z’n waargebeurde bronmateriaal, waarin dan hopelijk iets van drama zit waar je een verhaal aan kunt ophangen (en Carnahan is natuurlijk geen Chloé – Hamnet – Zhao ;)). Hier had dat de dood van J.D.’s geliefde kunnen zijn, maar daar gaat de film (en J.D. zelf ook, waardoor ik bijna – onterecht overigens – achterdochtig werd) totaal aan voorbij. Haar dood is een plot-element, geen emotioneel haakje waar ze hier het verhaal opgehangen hebben. Nee, The Rip is primair een puzzelfilm die jouw aandacht probeert vast te houden met intriges, zijstapjes en insinuaties. Oftewel: een plotfilm die volgens mij ook leuk was om te maken, maar niet een verhaal dat door de makers verteld ‘moest’ worden (wat bij de betere films wel het geval is).
Cast & crew
En dat Damon en Affleck eigenlijk altijd wel genoeg chemie hebben, dat zal niemand verbazen. Ik ‘ken’ ze al sinds hun doorbraakdebuut en Oscarwinnaar Good Will Hunting, en dat haalde me in het begin van de film zelfs wat uit het verhaal. Bij een scène waarin ze een vrij serieus ‘vriendengesprek’ hebben deed mij even denken: “Het is toch wel knap, dat twee levenslange vrienden toch nog altijd, zonder de hele tijd in de lach te schieten, gewoon kunnen spelen dat ze een andere relatie hebben dan hun ‘echte’…“, wat je hier – naast een vrij nutteloze beschrijving van het acteervak – vooral als compliment moet zien. En daar moeten ze het maar mee doen, want veel meer dan dat Teyana hier een light-versie van Perfidia Beverly Hills speelt (haar karakter in OBAA) hoef ik qua acteren niet echt te bespreken.
Carnahan heeft namelijk geen film gemaakt waarin zoveel drama zit dat je als acteur écht aan het werk moet. Voor Steven Yeun, Kyle Chandler en de vrouw die als meisje ooit doorbrak in een Beste Buitenlandse Film-genomineerde film (Catalina Sandino Moreno) lijkt het vooral een makkelijk tussendoortje te zijn geweest, en eigenlijk/helaas blijkt dat ook weer de perfecte samenvatting van deze film: een tussendoortje. Want waar in het begin de simpelheid van vooral het scenario (van Carnahan en Michael McGrale, die ooit wat voor CSI: Miami (tv) schreef, maar verder alleen Expend4bles als ‘bekende’ film op z’n cv heeft staan) me wel wat in de weg zat, daar valt dat weg zodra de actie begint. Carnahan kan namelijk wel overweg met schaduwen, rook, duisternis en geweren…
Final credits
Ja, en dat het einde dan lekker bevredigend aanvoelt, met zelfs wat ouderwets ‘foute’ romantische hoop erin, met misschien wel ’t meest kitschy eindshot van het jaar, dat maakt het eigenlijk allemaal wel af. Ik ga nu niet zeggen dat ze richting het eind mogelijk nog minder kritisch waren en wat op de automatische piloot aan het editen waren, maar in een cynische bui zou ik die kant wel op kunnen gaan. En in een nóg cynischer bui zou ik me af gaan vragen of – naast de poster hiernaast – ook het scenario met best wat AI-hulp geschreven zou zijn, in hoe het eigenlijk vooral een samenraapsel van bekende plot-elementen bevat…
Maar laat ik dat niet doen, want ik weet zeker dat The Rip voor velen gewoon een heerlijke film is. Zeker als film voor jou vooral een lekkere vlucht uit de werkelijkheid mag zijn, waarbij je juist níet te moeilijk wilt nadenken. Precies wat ik voel als ik aan-griep-grenzende-verkoudheid door m’n lichaam voel gieren.