Het is best lang geleden dat ik m’n eentje iets keek, en de pauzeknop moest hanteren omdat ik mezelf hardop hoorde lachen (een dag later doet het me nog altijd gniffelen als ik eraan terugdenk). Terwijl ik achteraf ook aan de gruwelijk imponerende documentaire All the Beauty and the Bloodshed moest denken, juist vanwege het volledig kwetsbare, eerlijke portret van het titulaire karakter. En volledig passend bij haar carrière, ontdekte ik haar dus pas door…
Deze film had op geen slechter moment in de sneak kunnen komen dan op de dag nadat ik het prachtig pijnlijke De rouille et d’os zag: een niet-romantisch maar o zo aangrijpend liefdesverhaal met gebroken en subtiele karakters dat zó realistisch werd gebracht dat het pijn deed. The Five-Year Engagement is vrijwel compleet ’t tegenovergestelde, waardoor ik de hele film aan die Franse film zat te denken. Ondanks de aanwezigheid van a shitload aan herkenbare gezichten in…
