Het is best lang geleden dat ik m’n eentje iets keek, en de pauzeknop moest hanteren omdat ik mezelf hardop hoorde lachen (een dag later doet het me nog altijd gniffelen als ik eraan terugdenk). Terwijl ik achteraf ook aan de gruwelijk imponerende documentaire All the Beauty and the Bloodshed moest denken, juist vanwege het volledig kwetsbare, eerlijke portret van het titulaire karakter. En volledig passend bij haar carrière, ontdekte ik haar dus pas door…
