Spider-Man: Brand New Day (2026)
Yes, volledig passend bij het hoofdonderwerp van deze nieuwe Spider-Man-film – dat MJ, Ned en eigenlijk iedereen hem vergeten was – had ik eigenlijk niet zoveel zin om ‘m snel te zien. Dus toen ik overal las hoeveel geld de film had opgebracht, en hoe positief de meeste reacties waren, was ik wel ietwat verrast. Nu ik ‘m eergisteren echter gezien heb, sluit ik graag aan in de loftrompet-trein over deze film, want ik raakte op een gegeven moment zelfs wat ontroerd bij de afhandeling van de ‘villain‘ in de film. Juist omdat de film daarin dus best klein ‘menselijk’ is. Terwijl hardcore Marvel-fans waarschijnlijk wel een harde plasser hebben gekregen van al die links met andere universums, die nu ‘eindelijk’ echt samen lijken te komen (al deed de voorafgaande trailer voor Avengers: Doomsday daarvoor al een megaduit in het zakje). Maar ook ik voelde wel wat, toen ik de naam van eerdergenoemde villain hoorde, en meteen aan een Nederlandse actrice moest denken…
Het verhaal
Het waarom weet ik niet meer precies, maar om de film/wereld te redden in Spider-Man: No Way Home, moest Spidey (Tom Holland) zo’n beetje de hele wereld doen vergeten dat hij en Peter Parker dezelfde persoon waren. Waardoor hij dus ook afscheid moest nemen van liefje MJ (Zendaya) en beste vriend Ned (Jacob Batalon). Waarna hij zich dus ogenschijnlijk volle bak stortte op het crime fighten, waarin hij vooral detective Jean DeWolff (Liza – The Bear (tv) – Colón-Zayas) veel werk uit handen neemt. Helaas heeft Peter wel aardig wat hoofdpijn, en dat lijkt een opmaat te zijn naar wat veranderingen…
Stiekem houdt hij overigens z’n voormalige beste vrienden nog wel in de gaten hoor. Zij hebben hun MIT-studie er inmiddels op zitten. Om één of andere reden besluit Peter naar hun examenfeestje te gaan (of wat voor huisfeestje was dat?), waarna blijkt dat z’n vriendschap met Ned best fundamenteel bleek. Als hij MJ echter ziet met haar nieuwe vriend (Eman – Ahsoka (tv), King Richard – Esfandi), lijken die hoofdpijnveroorzakende klachten nogal toe te nemen. Zo heftig zelfs, dat hij overgenomen lijkt te worden door z’n spinnen-DNA (zie still hieronder), waarna hij zelfs wat omstanders verwondt.
Genoeg plot om met een goedgekozen bad guy (of girl) het verhaal verder in te vullen. Zeker als die bad girl (Sadie – Stranger Things (tv) – Sink) een telepaat blijkt, die best vet de geest van mensen over kan nemen, om hen zo van alles te laten doen waar ze later nul herinnering meer aan hebben. Aan Spidey de taak om haar dus te ‘vangen’, ondanks dat hij zeker wel wat twijfels heeft bij de motieven van ‘opdrachtgever’/Damage Control-chef Metzger (Tramell – Severance (tv), Mission: Impossible – Final Reckoning – Tillman), terwijl ik nog eens niet heb vermeld dat ook Bruce Banner (Mark Ruffalo), Frank Castle (Jon – The Walking Dead (tv) – Bernthal) en Yelena Belova (Florence – Midsommar – Pugh) nog acte de présence geven…
Groots gemaakt, klein gevangen
Ja, in hoe Spidey uiteindelijk ‘wint’, daarin zit wel de ideale vondst voor wereldverbeteraars. Althans: als je als wereldverbeteraar bijvoorbeeld afvraagt hoe je één van ’s werelds dictators (toch raar om in 2026 voor de leiders van de grootste wereldmachten een woord te moeten gebruiken dat in mijn jeugd enkel aan ‘ontwikkelingslanden’ gekoppeld werd) op andere gedachten kunt brengen, zodat ie mogelijk wat liever/minder-onderdrukkend wordt, dan vind je in deze film dus een geweldige oplossing. Zo geweldig dat het dus enkel werkt als er superkrachten in het spel zijn (in zoverre de ‘hoop’ dat zoiets ook bij Vlad, Donny, Xi, Kim, Bibi, MBS, … zou kúnnen werken), maar qua oplossingsrichtingsmotivatie dus wel zoals je het als schrijver graag wilt mogen/kunnen verzinnen. Haha, begrijp je het nog? Maar het heeft dus iets te maken met het ontroeren van zo’n slecht persoon, waardoor hij ineens iets inziet en tot besef komt. Een besef dat hij z’n eigen kwetsbaarheid niet meer hoeft te zien als iets dat absoluut verborgen móet blijven. Waardoor hij ineens wél verbinding kan gaan voelen met elk mens op onze planeet, juist omdat we in kwetsbaarheid allemaal gelijk zijn?
Hoe het ook zij, dat was ook de reden dat ik het advies van tante May aan het eind ook zo spiritueel interessant vond. Dat hoe ‘groot’ en ‘super’ je ook bent en/of gezien wordt, uiteindelijk draait het om eerlijkheid naar vooral jezelf, en hoe je daarin gewoon mag ‘zijn’.
Cast & crew
Ergens vind ik het wat onnodig om hier over acteerprestaties te praten. Juist doordat dit zo’n mega-franchise is, zijn de rollen aan de ene kant nooit zó uitdagend, dat je je hierin als acteur ‘moet’ onderscheiden (of extra voor moet inspannen). Aan de andere kant neemt de achterliggende studio nooit een té groot risico met een net-niet-goed-genoege acteur, dus iedereen is sowieso bovengemiddeld getalenteerd. Waardoor het dus vooral leuk is om acteurs tegen te komen, waarvan ik vooraf helemaal niet wist dat hun karakters een rol hadden in deze film. Vooral Pugh heeft heerlijk genoten van haar cynische Black Widow-rol, verwacht ik. Terwijl Bernthal, met z’n terloops-lompe stoerheid, geweldig gecast is in de rol van Punisher. Dat zo’n cast dan aangevuld wordt met in tv-series doorgebroken karakterkoppen (zoals die van Tillman, maar zeker ook Stranger Things‘ Sink), dat is marketingtechnisch ook gewoon erg slim, want dan trek je mogelijk nog net wat honderdduizenden bezoekers uit totaal andere hoek naar je film.
Waarbij de keuze voor Destin Daniel Cretton initieel wat verrassend leek, totdat ik net dus pas weer zag dat hij eerder al met Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings toonde het superheldengenre wel wat creatiever aan te vliegen. Hij brak namelijk door met meer geëngageerde films als Short Term 12 en Just Mercy, vandaar. Daarbij werd Cretton geholpen door de ‘vaste Spidey-schrijvers’ Erik Sommers en Chris McKenna, die volgens mij alle Tom Holland-als –Spidey-films schreven, maar bijvoorbeeld ook die Jumanji-remake, The LEGO Batman Movie en diverse afleveringen van Community (tv) schreven.
Final credits
En daarom is Spider-Man: Brand New Day sowieso al een veilige, goedgemaakte Hollywoodfilm waarmee het Marvel Universum weer wat duidelijker ‘vastgenageld’ wordt, plot-technisch althans. Want waarschijnlijk ‘moet’ je deze film ook wel gezien hebben om werkelijk alle plot-puzzelstukjes in het upcoming Avengers Doomsday zo snel mogelijk te kunnen leggen.
Maaaaaaaaar: ondanks (of juist dankzij) mijn initiële ‘weerstand’ vanwege die teveel-plot-om-emotioneel-interessant-te-worden-verwachtingen, bleek deze zoveelste comic-boek-franchise-toevoeging júist op emotioneel vlak goed genoeg te zijn, om die bijna 2,5 uur meer dan bevredigend vol te houden…