Resident Evil (2026)
Om optimaal van Resident Evil (2026) te genieten (dat jaartal hoort bij de officiële titel), (b)lijkt wat extra achtergrondinformatie best ‘fijn’. Ik had die niet, waardoor ik me tijdens vrijwel de gehele film juist afvroeg waaróm er zo’n positieve buzz hangt rond deze nieuwe van de maker van het geweldige Barbarian en Weapons: Zach Cregger.
Dus mogelijk dat deze vooral bedoeld is voor hardcore fans van deze door PlayStation gecoproduceerde gameverfilming, hoe VET sommige scènes ook waren. Want net toen ik me afvroeg of ik überhaupt wel door wilde kijken, kwam die ‘dak-val-scène’ en hoorde ik ook mezelf wel wat “Holy fucks” en “Wow’s..!” slaken…
Het verhaal
Bryan (Austin – The Kings of Summer, Wolfs, Weapons – Abrams) werkt als ietwat puberale koerier in een niet echt gedefinieerde stad. Nadat hij duidelijk is gezet als iemand die z’n verantwoordelijkheden nog graag ontloopt (lees: onvolwassen is), krijgt ie op z’n laatste bezorgadres een spoedje toegewezen. Eigenlijk moet ie naar huis, omdat z’n vriendin net heeft verteld dat ze zwanger is en daarover wil praten, maar het betaalt dubbel, dus hij gaat op weg naar het ziekenhuis van Raccoon City.
Inderdaad, die naam zegt zelfs mij – als niet-gamer – zeker wel iets, want speelde daar niet die hele franchise van Milla Jovovich zich af? Al heeft deze versie daar totaal niets mee te maken verder, want waar die films in een soort parallel dystopisch filmuniversum zijn gezet, valt het hier dus direct op hoe alles in ‘onze wereld’ is gezet. Waardoor ik dus mogelijk ook wat te kritisch bleef (als je eenmaal besloten hebt om ín Jovovich’ wereld te duiken, dan mag vrijwel alles…), want wil je met zulke heftige, opvallende onderwerpen niet graag wat afstand voelen van zo’n mega-lompe en gevaarlijke wereld..?
Hoe het ook zij, het kan Bryans reis natuurlijk ook nóg spannender maken, áls je daarin mee kunt gaan. Iets dat mij dus wat lastig lukte, terwijl het exposé eigenlijk best goed gebeurt. Onderweg rijdt Bryan namelijk iemand aan, en van daar gaat het van kwaad tot EVIL, zeker nadat hij die donkere tunnel in is gelopen…
Te opzichtige metafoor, dus ehm..?
Ik geef het graag direct toe: ik denk dat ik gewoon iets te hoopvol naar deze film ging, juist omdat ik wel geïnteresseerd was in hoe één van horrors beste nieuwe namen nu een franchise-film besloot te gaan maken. Maar ik hoorde net dus, dat hij delen van het scenario van deze film schreef, terwijl hij aan z’n nieuwe topper The Flood aan het schrijven was. Maar dat het schrijven van die sciencefictionfilm hem af en toe zo bij de keel greep, dat hij wat spanning van zich afschreef door lekkere lompe, vette en/of gore scènes voor het Resident Evil (2026)-script te schrijven. Iets dat ik letterlijk uit m’n eigen werk ken, dat je soms wat moet schakelen om zo ook scherp te kunnen blijven. En dat hij dan mogelijk als fervent gamer wel goed heeft verbeeld hoe het spelen van die game kan aanvoelen, maar daar heb ik als niet-gamer nul boodschap aan, als ik eerlijk ben. Ik bekijk film voornamelijk voor het verhaal dat verteld wordt. Maar in een game moet je toch juist zelf je verhaal creëren? Al dien je dat dus wel te doen in een wereld die door ‘programmeurs’ is gecreëerd, en daarmee ingekaderd en beperkt. Waarmee ik volgens mij ook terloops even de oorzaak van veel van de ‘AI-problemen’ raak: als er niemand aan de voorkant controleert welke queries en zo worden gebruikt bij het bouwen van de techniek (zoals AI, apps en algoritmes), maar we enkel over de resultaten en gevolgen klagen, dan blijven we klagen tot we een ons wegen. Er moet aan de voorkant controle zijn, zeker omdat de meeste programmeurs niet bekend staan vanwege hun social skills, terwijl hun producten wel onze sociale wereld beïnvloeden, to say the least…
Maar ook dat dus even terzijde. Al verwacht ik wel dat je nu begrijpt waarom ik dus wat kritischer werd op de ‘verpakking’ van het verhaal. En daarin zit een zó opzichtige metafoor – hij moet beslissen of hij papa wil worden, en wat bespoedigt zo’n besluit meer dan een avontuur waarin je eigen sterfelijkheid nogal aanwezig is? – dat ik dus vooral dacht: “Mis ik iets, of is deze film echt vooral voor de gamers..?”
Cast & crew
Want ik begrijp de keuze voor Abrams in deze rol wel, hoe ‘dom’ en irritant ik hem in het begin ook over vond komen. Ja, dat is zeker functioneel voor z’n rol, maar doordat ik dus niet echt in het verhaal kwam, versterkte die terloopse domheid mijn irritatie wel ietwat. Maar laat ik dat kritische los, dan mixt Abrams wel genoeg drollerige spanningafleidingshumor met een boy-next-door fysiek, waardoor het voor velen eenvoudig meeleven is. Daarbij herinner ik me nog altijd Paul Walter Hausers verrassend warme aanwezigheid bij de SXSW-première van Americana (waar deze lucky bastard toentertijd bij was!), dus toen hij in beeld verscheen, glimlachte ik best hard. Hoe klein en vrij ‘absurd’ zijn rol ook was. Al is dat “kleine” nog meer van toepassing op Kali Reis’ rol, want ik had me nèt herinnerd dat ik haar uit Jodie Fosters seizoen van True Detective kende, en toen verdween ze alweer letterlijk uit beeld. En zo wordt de film eigenlijk voornamelijk (of alleen?) gevuld met van die acteurs die heerlijke herkenning oproepen. Okay, niet iedereen zal Will Merrick herkennen uit Silo (tv), maar toen de lift open ging en Zach Cherry verscheen, was ik niet de enige die een klein Severance (tv)-herkenningskreetje slaakte…
Cregger schreef het scenario overigens ook, samen met één van Hollywoods ogenschijnlijk ‘veiligste’ studioschrijvers: Shay Hatten. Hatten werkte eerder namelijk mee aan John Wick: Chapter 3 – Parabellum, Army of the Dead, de I Know What You Did Last Summer-versie uit 2021, Army of Thieves, Day Shift, John Wick: Chapter 4, die twee Rebel Moon-films én Ballerina, om even wat behoorlijk risicoloze films te droppen hier. Ter illustratie: toen ik zojuist deze titels wilde linken aan eerder geschreven recensies, kwam ik erachter dat ik Ballerina, Day Shift en Army of Thieves dus wél gezien heb. Dat was ik dus serieus echt vergeten…
Final credits
En ergens ‘vrees’ ik, dat dat met deze Resident Evil (2026) ook gaat gebeuren, óndanks dus Creggers betrokkenheid en een paar geweldige visuele vondsten. Maar de grootste monsters in de film moest ik ook aan die film met Demi Moore en Margaret Qualley denken, waar ik vorig jaar zo gruwelijk van onder de indruk was. En die blijft zeker wél hangen…
Maar nogmaals: mogelijk ben jij fan van de game en vind je alles wat ik hier typ bullshit. Aan de andere kant: als jij echt fan bent van de game, dan heb je mijn mening helemaal niet nodig natuurlijk, en heb je deze film ook allang gezien…