Na de dood van z’n dictatoriale vader wordt de zevenjarige Aladeen ineens “Admiral General Aladeen”, leider van Wadiya. Hij ontpopt zich volgens de openingsscène al snel tot een dictator waar z’n vader trots op zal zijn geweest, met z’n gruwelijke vrouwonvriendelijke en Amerika- en Jodenhatende instelling. Hij laat geen moment onbenut om iemand te schofferen, en ondanks dat je het al van hem gewend bent, weet Baron Cohen nog altijd meerdere keren z’n grofheid grappig in te zetten. Vooral een scène waarin hij helpt bij een geboorte is vrij hilarisch. Als hij de baby in z’n handen heeft duurt ‘t even, maar dan bemerkt ie iets: “Ehm, where’s the trash can? It’s a girl…“.
Daarnaast vormt Sacha Baron Cohen waarschijnlijk ook a field day for psychiatrists, want vooral z’n grove antisemitisme is met zijn achternaam nogal verrassend, to say the least.

Maar ik spring wat snel vooruit. Wadiya’s premier en rechtmatige troonopvolger van Aladeens vader is eigenlijk Tamir (sir Ben Kingsley), die er vrijwel alles aan doet om Aladeen wat eerder kennis te laten maken met z’n 72 beloofde maagden. En nadat ‘de wereld’ dreigt Wadiya aan te vallen, tenzij Aladeen zelf de Verenigde Naties toespreekt, besluiten ze om naar New York af te reizen. Daar laat Tamir Aladeen ontvoeren en z’n ergste marteling ondergaan: z’n baard wordt afgeschoren.
Als verloren struint de inmiddels onherkenbare Aladeen door de straten van Manhattan, totdat hij ‘gered’ wordt door Zoey. Hollywoods symbool voor ‘domme blonderigheid’ Anna Faris speelt de donkerharige, über-feministische, veganistische, politiek activistische én correcte love interest Zoey, en daar zou je meer achter kunnen zoeken (als in: een sneer naar de ‘hipheid’ van sociale betrokkenheid?), maar echt scherp wordt dat niet.

Ja, qua scherpte en kritiek op de Amerikaanse samenleving lijkt The Dictator wel wat minder confronterend dan Borat. Dat komt vooral doordat alles gescript is, en er dus geen nietsvermoedende Amerikanen in beeld verschijnen. Daarnaast is The Dictator Baron Cohens meest plotgedreven film, en met zo’n opvallende make up was het natuurlijk ook ondoenlijk geweest om authentieke reacties te krijgen. Wat verder opvalt is dat er veel grappen uit de trailer niet in de film zitten, of anders zijn gemonteerd. ”You’re much less hairy than a Kardashian“, wat ie na een betaalde seksdate tegen Megan Fox zegt, zit wel in de trailer, niet in de film. Ook “America: the birthplace of AIDS“, zit wel in de trailer, maar niet in de film, en ga zo maar door.
En miss Fox is trouwens niet de enige bekende Amerikaan waar hij seks mee gehad schijnt te hebben, want naast Aladeen zijn er meer internationale officials die zich vergrijpen aan Hollywoodsterren. Ook daar zou iets meer achter kunnen zitten, maar wordt ook ‘slechts’ de oppervlakte geraakt.

Naast ‘t feit dat The Dictator natuurlijk onmisbaar is voor elke fan van Ali G en Borat (ik herinner me nu ook de best hilarische naar het Wadiyaans (Arabisch?) vertaalde songtekst van bijvoorbeeld Everybody Hurts van R.E.M.), typte ik hierboven behoorlijk bewust ”LIJKT wel wat minder confronterend…“, want al m’n hierboven geuite ‘kritiek’ dat de film wat scherper had kunnen zijn wordt namelijk ruimschoots goedgemaakt door één hele vette Bill Hicks-for-dummies-scène, waarin Baron Cohen en regisseur Larry Charles wel degelijk vlijmscherpe politieke satire tonen.

Dus ja: ik ben wel blij dat ik ‘m gezien heb. Ook al kun je ‘m beter lekker dronken met wat vrienden zien, en niet nuchter, zittend naast één of andere Indiër die om werkelijk elke dialoog luidkeels lachte met een veel te hoge pitch.
Ach, misschien ga ik nog wel ‘n keer…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1645170

Vijf jaar geleden is English, door een mislukte missie in Mozambique, ontslagen als agent van MI7 en slijt hij z’n dagen op zoek naar innerlijke rust in de Tibetaanse bergen. Ik vroeg me kort af waar de Chinese bezetters waren, maar zo’n film is het niet natuurlijk. Nadat een rogue CIA-agent te kennen heeft laten weten enkel met English te willen praten (waarom?) wordt Johnny teruggeroepen en niet veel later moet hij een plot om de Chinese premier te vermoorden zien te voorkomen, terwijl hij natuurlijk geen flauw benul heeft wat ie aan ‘t doen is…

Ik merk nu al dat ik niet al te veel moet schrijven over deze film, want ik voel dat m’n ironie ‘eruit’ wil. Waarschijnlijk ook de reden dat deze film bij z’n release nogal negatieve recensies kreeg. Want neem de film en z’n erg cliché verhaal serieus en je hebt genoeg te bekritiseren. Kijk ‘m als een flauw tussendoortje, met een opvallend hoge production value (de camera werd bediend door Danny – The King’s Speech – Cohen, terwijl de production design in handen was van Jim – Children of Men, Love Actually – Clay), en het is een meer dan vermakelijk geheel. Ook al zie je vrijwel alle grappen van heel ver aankomen en velde ik m’n tenen ook een keer krommen bij het zien van wéér zo’n über-domme actie van Engelands rijkste TV-ster aller tijden…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1634122

Deze film is te huur in jouw videotheek, maar ook te koop op zowel DVD als op Blu-ray.

Het in slaap vallen van de persoon naast me vond ik ook wel wat ver gaan, maar het toonde vooral het wat suffe middenstuk van de film. In de eerste tien minuten wordt namelijk duidelijk wie Depps Barnabas Collins was (en is), terwijl het laatste kwartier de CGI-kast wordt opengetrokken om de film te laten eindigen in een scène die het woord “vervolg” nogal hard in me opriep. En in de tussentijd zien we de strijd tussen Barnabas en z’n (letterlijk) eeuwige nemesis Angelique (de wederom prachtige Eva – Perfect Sense – Green, in één shot overigens qua mond verdacht veel lijkend op Angelina J.), die bij vlagen leuk en interessant is, maar mij niet zo gruwelijk boeide. Een mogelijke reden is het gebrek aan balans, denk ik…

Kort ‘t verhaal: in 1776 wordt Barnabas Collins, zoon van een succesvolle Amerikaanse pionier, van z’n liefje ontdaan, net voordat hij door de vrouw die hij af heeft gewezen wordt vervloekt tot vampirisme. De bewoners van ‘t stadje laten zich als een woedende meute leiden door Angelique en ze sluiten Barnabas op in een kist en begraven ‘m diep onder de grond. Raar dat de vampier hier niet ‘tzelfde doet als wat hij bij z’n toevallige bevrijding zo’n 200 jaar later wel doet, maar ach: het is maar film, dus niet teveel rationaliseren.

In die 200 jaar is de Collins familie wat afgegleden, en Barnabas wil de familie weer in haar oude glorie doen herleven. Maar dan moet hij dus wel afrekenen met die evil witch, want die zwaait nog altijd de scepter in ‘t stadje. Hij wordt wel geholpen door z’n rare Addams Family-achtige familie, want niet alles is wat ‘t lijkt. En oh ja: er loopt ook nog een rode liefdesdraad door de film, maar wat me opviel was dat deze Victoria/Josette gedurende een groot deel van de film afwezig lijkt. Terwijl zij toch wel degelijk de grote motivator van Barnabas’ handelen lijkt te moeten zijn…

Nee, de film deed het niet voor me. Leuk om eens een vampier te zien die ‘t zijn van ‘n vampier vooral als ongewenste last ziet, en er zitten zeker leuke grappen en sneren in. Zo komt niet alleen McDonald’s er wat bekaaid vanaf, maar ook Shakespeare moet het ontgelden, ten faveure van de Steve Miller Band . Daarnaast komen er veel leuke 70-songs voorbij, maar na een stuk of vijf hits als Nights in White Satin, Top of the World en T. Rex’ Bang a Gong begon de muziek wat opdringerig te worden. Kan ook komen door ‘t luide IMAX-geluid, dat bij deze film overigens helemaal geen toevoeging is.

De originele serie bestond uit bijna 1250 (!!!) afleveringen, die schijnbaar on the fly en veelal geïmproviseerd werden gemaakt, omdat er gewoon geen geld was en men een TV-show in leven wilde houden. Veel van de informatie, waar ze daar dus genoeg afleveringen voor hadden, wordt in de eerste tien minuten verteld, wat geen geweldige expositie oplevert. ‘n Verhaal horen is niet hetzelfde als ‘n verhaal zien en voelen…
Ik denk dat de originele serie lekker weird was. Hier hebben ze geprobeerd om weirdness te reconstrueren, en dat werkte voor mij eigenlijk helemaal niet. Als ik eerlijk ben: ik wil ‘m niet alleen vrij snel vergeten – omdat ik Burton en Depp behoorlijk hoog acht – dat is ook al aan ‘t gebeuren.

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1077368

Maar eerst kort het verhaal. Michael (Ewan McGregor) is een chef-kok in een restaurantje in Glasgow, met een achterdeur die toevallig op ‘tzelfde pleintje uit komt als epidemiologe Susans (Eva Green) appartement-ingang. Hij heeft intimiteitsproblemen, zij kiest altijd de verkeerde mannen. Als ze elkaar ontmoeten voel je op je sloffen al aan dat er iets gaan ontstaan, en waar sommige recensenten hun pech dat ze dit niet voelden veralgemeniseren door te stellen dat de film “…characters who never win our heart.” bevat, daar is dat gewoon hun persoonlijke beleving, en spreken ze zeker niet voor mij. Ik werd aardig hard geraakt door vooral de worsteling met hun zelf opgelegde/gecreëerde obstakels. Maar inderdaad: subtiliteit werkt niet voor iedereen…

Hun ontmoeting, aftasting, afstoting en mogelijke hereniging speelt zich echter af tegen een schijnbaar wereldwijde uitbraak van een onbekend virus of ziekte. Mensen verliezen namelijk één voor één hun zintuigen, na een bijpassende emotionele uitbarsting. Ze worden eerst zó gruwelijk verdrietig dat ze niets meer kunnen ruiken, maar later ontsteken ze ook in zulke woede-uitbarstingen dat ze naar niets of niemand meer willen luisteren. Gevolg is dat ze daarna ook hun gehoor kwijt zijn.
Ik denk dus dat er meer connecties te maken zijn die ik nog niet echt gemaakt heb, en dat is één van de redenen waarom ik deze film zo intrigerend vond.

Een andere reden was dat deze ‘uitbraak’ juist heel geleidelijk gebeurt. Niks geen groot Armageddon-achtig spektakel, maar een realistische blik op de afdeling waar Susan toevallig werkt, waar de paniek wordt onderdrukt, tot ‘t moment dat zij ook slachtoffer worden. En daar schuilt juist de kracht in mijn ogen: het blijft klein en menselijk, in de fragiele wereld van de ontluikende liefde tussen Michael en Susan. Dat versterkt ook de gedachte dat deze film niet om het plot draait, maar om iets ‘metafysischers’ of ‘filosofischers’. Neemt overigens niet weg dat regisseur David – Hallam Foe – Mackenzie wel degelijk een second unit de wereld rond heeft gestuurd om beelden te schieten die het globale karakter van de uitbraak neerzetten…

Ja, ik vond ‘t een behoorlijk prachtig melancholisch liefdesverhaaltje, dat me nog altijd intrigeert. Ook al hoop ik ook dat het nog ‘grootser’ is dan wat de “Without love there is nothing.“-tagline doet vermoeden. Maar misschien wilde Mackenzie niets anders dan een klein liefdesverhaaltje vertellen, gezet tegen een verontrustende apocalyps. Verontrustend, als in: realistisch, en niet groots a la Michael Bay of Ronald Emmerich.
Ik kan ook nog niet zeker zeggen of de film nu pretentieus is of de film wél precies doet wat Mackenzie ermee bedoelde, maar kreeg dus wel ‘t gevoel dat ik ‘m wil verdedigen tegen de onwaarheden en verkeerde interpretaties die ik bv. op IMDb las. Ik ben wat terughoudender in m’n reactie, omdat ik niet de indruk wil wekken dat ik (al) een duidelijke mening heb die ik met 100% zelfvertrouwen zou kunnen verdedigen. Klinkt mogelijk als zwaktebod, maar ik bedoel het vooral eerlijk…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1439572

Buster Keaton is één van de grootmeesters van de ‘stomme film’. Ik kende hem enkel omdat een vriend van me zwaar fan van hem is, maar ik had nog nooit iets van ‘m gezien. Ik ga me dus ook niet wagen aan een vergelijking met Charlie Chaplin, maar dat het ‘rivalen’ waren lijkt me wel duidelijk. Tragisch is dan ook dat The General flopte toen hij in 1927 werd uitgebracht en Keaton daarna eigenlijk niet meer de vrijheid had om te doen wat hij wilde. Daar kunnen (en moeten) we zeer treurig over zijn, ook al kan ik me maar moeilijk voorstellen hoe hij deze film ooit nog zou hebben kunnen overtreffen…

Johnny Gray (Keaton) is een treinmachinist met twee grote liefdes in z’n leven: de locomotief met de naam uit de titel en Annabelle Lee; de vrouw van z’n dromen. Het verhaal speelt zich af rond 1862, aan het begin van de Amerikaanse Burgeroorlog. De broer en vader van Annabelle melden zich meteen aan voor ‘t leger, maar Johnny wordt afgewezen. Gelukkig vertellen ze ‘m niet waarom, want daardoor wordt z’n motivatie des te groter om zich extra te gaan bewijzen voor Annabelle, want zij denkt dat hij zich als lafaard nog eens niet aan heeft durven melden.
Als een jaar verder een aantal Noordelijke spionnen de trein mét Annabelle aan boord kapen denkt Johnny geen seconde na en achtervolgt de trein. Eerst te voet, dan achtereenvolgens met zo’n spoorkarretje, een fiets, en uiteindelijk met een andere locomotief. Na een aantal geweldige scènes weet hij z’n trein en liefje te bevrijden en dan volgt een achtervolging de volgende kant op, die eindigt in de grootste stunt uit de tijd van de stomme film.

De film bestaat dus eigenlijk uit twee achtervolgingen, beide over een spoorlijn waar twee (of meer) treinen elkaar achtervolgen. Misschien moeilijk voorspelbaar hoe dat zo lang interessant kan blijven, maar door geweldige creatieve oplossingen, gecombineerd met humor waar ik slapstick eigenlijk een belediging voor vind, lukt dat makkelijk. De combinatie fysieke én droge humor werkt geweldig, vooral omdat veel van de humor eigenlijk buiten ‘t bewustzijn van Johnny zelf om gebeurt. Een staaltje choreografie waar je U tegen zegt…

Bij stomme films zul je al snel aan overacting denken, maar dat wordt hier niet gebruikt. Keatons mimiek is juist ontzettend subtiel. Vooral in de scène waarin hij ontdekt dat Annabelle eveneens ‘gekaapt’ is verwachtte ik een grote reactie, maar dat bleef zeer verrassend uit. En dat viel in een eerdere mooie scène bij het huis van Annabelle ook al op. Apart, zeker in een tijd waarin overacting gemeengoed was. Zou dat een reden zijn dat de film toen niet echt aansloeg, maar van alle stomme films misschien wel (één van) de best ‘geconserveerde’ is?

Naast de hoofdrol deed Keaton ook al de ontzettend gevaarlijke stunts zelf, en ook nog eens met een vrij stalen gezicht, volledig in karakter. Als ik er nu aan terugdenk kan ik ‘t nog steeds maar amper geloven. Hij schreef het scenario ook mede en heeft de film mede geregisseerd. Misschien dat de film daarom wel zoveel leuke creatieve vondsten bevat (ik raak door m’n bijvoeglijk naamwoorden heen).
Daarnaast bevat de film een fantastische musical score en het eerdergenoemde mooie liefdesverhaal, gezet tegen een erg grootse (en waargebeurde) ‘veldslag’ uit de Amerikaanse Burgeroorlog, met een anti-held waar je je heerlijk mee kunt identificeren…

In één woord is The General dus geweldig..! En in nog één woord: classic. Samen vormt dat dus een must see voor iedereen die echt van film kan genieten. Ik ga me nog even kort in een hoekje zitten schamen dat ik ‘m nooit eerder zag, en dan ga ik ‘m zo snel mogelijk op Blu-ray aanschaffen…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0017925

Ja, de Muppets zijn nog altijd ouderwetse handpoppen. Geen CGI, dus we zien Kermits hoofd vaak genoeg vervormen omdat de hand daarin een bepaalde positie aanneemt. Daarbij was de aantrekkingskracht van de Muppets altijd dat ze zeker tekortkomingen hadden, en dat is gelukkig gehandhaafd. Miss Piggy is nog altijd een vrij pretentieus varken met een klein hartje dat ‘t liefste harder klopt voor Kermit, terwijl de drummer van de Muppetband z’n agressie heel hedendaags tracht te onderdrukken in een anger management-hulpgroep. Fozzie is nog altijd grappig ‘niet-grappig’, terwijl ik me nog altijd afvraag hoe makkelijk je chefkok wordt in Zweden, gezien ‘t gestuntel van deze besnorde kok. Eigenlijk de perfecte omgeving voor Walter, de ‘broer’ van Jason Segels Gary…

Want inderdaad: daar begint ‘t verhaal. Gary en Walter groeien als broers op, waarbij er in de openingsmontage helemaal voorbij wordt gegaan aan ‘t feit dat Gary een ‘gewoon’ mens is, terwijl Walter een handpop is. Gary wordt steeds groter, Walter niet. Gary krijgt een vriendin (Mary, gespeeld door Amy Adams), en Walter lijkt steeds meer ‘n derde wiel aan Gary en Mary’s fiets te worden. Die metafoor kan ik doortrekken door te stellen dat een driewieler natuurlijk niet past bij een volwassen leven/relatie, maar dat is wat gezocht.

Als Gary z’n vriendin wil verrassen met een bezoekje aan Los Angeles, nemen ze Walter ook mee. Daar aangekomen zien ze al snel dat de Muppet Studio compleet in verval is, en niet veel later komen ze erachter dat de kwaadaardige oliebaron Tex Richman (Chris Cooper) de studio wil kopen om ‘m direct af te breken en naar olie te gaan boren. Lijkt mogelijk wat vergezocht, maar onder de Fox studio’s schijnt wel degelijk ooit olie gevonden te zijn.
Walter en Gary (en in hun kielzog Mary) zoeken Kermit op om hem van deze snode plannen op de hoogte te stellen, en na wat overtuiging besluiten ze om alle Muppets weer bij elkaar te halen om met één grote show genoeg geld in te zamelen om de studio te kunnen kopen. En dan begint de zoektocht, die natuurlijk veel te lang gaat duren, als ze alles in beeld hadden gebracht. Daar wordt echter een leuke creatieve oplossing voor gevonden, en off they go.

De rest van de film is een vrij voorspelbaar verhaal, met alle voorbereidingsproblemen van dien, maar ook tijdens de grote show gaat er natuurlijk zeer veel mis. En dat levert een paar hilarische, maar ook best mooie scènes op. Ondertussen loopt de verhaallijn van Gary en Mary er ook nog wat doorheen (of dat teveel afleidt of niet, daar kun je over twisten) en dient Walter natuurlijk z’n roeping te accepteren. Dat levert het Oscarwinnende (!)  nummer Man or Muppet? op, maar ik kan de gedachte niet loslaten dat de stemgerechtigden de letterlijke situering van de film ín Hollywood mee hebben laten wegen. De Muppet Studio is namelijk gehuisvest in El Capitan aan Hollywood Blvd., schuin tegenover de ingang van de Kodak Theatre, waar jaarlijks de gouden beeldjes worden uitgereikt. Andersom is dat misschien ook wel de reden dat de film niet echt een scherpe ‘eat this Hollywood‘-statement maakt…

Regisseur James – Flight of the Concords – Bobin heeft gruwelijk veel bekende acteurs weten te strikken in cameo-rollen, en de film is mede geschreven door Segel, die in Forgetting Sarah Marshall al aantoonde groot fan te zijn van rock-opera’s met poppen. Dat juist hij deze film wilde maken is dan ook niet zo raar. Of hij de juiste persoon is in de hoofdrol is aan flinke discussie onderhevig, maar dat is de hele film eigenlijk wel. Er zijn zeer veel verschillende stijlen samengevoegd. Het absurde van Flight of the Concords is zeker aanwezig (deels ook doordat veel van de nummers in de film geschreven zijn door Bret McKenzie), Segel nam ook z’n Get Him to the Greek-buddy Nicholas Stoller als schrijver mee, maar ze weten ook Jim Hensons oorspronkelijke sfeer af en toe goed te raken. Dat Disney er een gruwelijk zoet (en moralistisch) sausje overheen heeft gegooid leverde vooral veel kritiek van het überrechtse FOX News op, die vond dat de film een veel te left winged liberal agenda bevat. Mijn ongenuanceerde reactie is dat FOX dus eigenlijk niet wil dat kinderen een film met idealen voor een betere wereld mogen zien, waarin ze wordt geleerd om je dromen na te streven, maar niet ten koste van anderen. Dat zal inderdaad niet stroken met FOX’ gedachte dat een volledig geïndividualiseerde vrije markt het beste in alles en iedereen naar boven brengt, niet beseffend dat het ‘klassieke’ vrije markt-denken aan hetzelfde ten onder lijkt te gaan als waar het communisme aan ten onder ging: het systeem is niet hufterproof…

En zo kan ik het toch weer niet laten om er iets politieks van te maken. Sorry daarvoor .
Ik sluit af door te melden dat niet alles werkt aan deze film. Zo moet je je bv. wel over die veel te zoete musical-sfeer heen weten te zetten, maar toen mij dat lukte kwam bij mij wel de gedachte op dat de film behoorlijk geschikt is om m’n jonge nichtjes en neefjes te introduceren in iets waar ik in mijn jeugd erg van heb genoten. En daarmee is m’n volgende ‘verjaardagscadeauprobleem’ weer opgelost…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1204342

Het ongrijpbare aan de relatie tussen zussen ken je natuurlijk van Sofia Coppola’s The Virgin Suicides, of van bv. Inventing the Abbots (met o.a. Liv Tyler en Jennifer Connelly). Ik weet niet of mijn twee zussen er iets mee te maken hebben, maar ik vond Mumenthalers portret van drie zussen met elk hun eigen karakter, gezamenlijk verleden en ‘dreigend’ gezamenlijk lot, behoorlijk treffend. De onverwerkte ruzies, kleine irritaties die tot vileine sneren kunnen leiden, maar net zo goed de switch naar momenten waarop ze samen eten, zingen, of elkaar een masker opsmeren: ik voelde wel wat herkenning.

Langzaam wordt wel iets van het ‘mysterie’ onthuld, maar er blijft nog altijd erg veel open. Misschien iets teveel, alhoewel ik daar niet echt een probleem mee had. Het is en blijft een kleine film, die best verrassend ook gefinancierd is door het Rotterdams Hubert Bals fonds en het Nederlands Filmfonds. Daarnaast heeft het scenario een ‘begeleidingstraject’ doorlopen in Cannes, en als je de film niet ‘voelt’, dan zul je dit ook aangrijpen en zeggen dat het daarom misschien wel een pretentieuze festivalfilm is geworden (de film won ook diverse prijzen, o.a. in Locarno). Maar zoals ik al zei: ik voelde ‘m wel redelijk…

De drie zusjes, die vooral het eerste deel van de film nogal schaars gekleed door ‘t veel te warme en grote huis slenteren, lijken nog niet echt klaar te zijn om af te rekenen met hun verleden. En daar zit volgens mij niks ‘groots’ achter, maar na de dood van hun grootmoeder voelen ze alle drie wel aan dat ze verder moeten, maar hoe doen ze dat? Marina is de wat conservatieve oudste zus, zit op de universiteit en heeft stiekem een oogje op de jongen die in een huisje op hun terrein woont. Wie hij is wordt overigens nergens duidelijk. Mogelijk de zoon van een voormalig huishoudster of zo? Sofía is de meest uitgesprokene met haar grote hoeveelheid kleding, een onduidelijke inkomsten- en ‘cadeautjesbron’, en zij lijkt de dromer van de familie. Of in elk geval degene met de grootste dromen. En we zien haar het meeste ‘worstelen’ met de verandering, door constant het huis te herinrichten, haar kleding aan te passen, etcetera…

Verrassend is het dan ook dat juist Violetta, de jongste en meest lethargische zus, degene is die het verhaal uiteindelijk ‘aanzwengelt’. Waar ze de hele film bijna te lui is om de telefoon op te nemen of zelfs maar een broek aan te trekken, daar neemt zij een beslissing die uiteindelijk ook haar zussen doet realiseren dat ‘verder gaan’ geen onmogelijke opgave is. En ook hier voel ik weer: denk niet al te groots, want het blijft een hele kleine en kale film zonder grote dramatische uitspattingen. Misschien is het wel net iets téveel een slice of life, en is het ontbreken van duiding en duidelijk drama wel de reden dat veel mensen ‘m niet echt trekken.

Niet dat ik het de beste film van ‘t jaar vond, maar hij voelde wel wat aan als een semi-interessant gesprek in een relaxte tuin op een lekkere lome zondagavond. Met mooie, rustige en gestyleerde camerabewegingen en heel af en toe wat mooie muziek op de achtergrond…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2023367

Deze film is te huur in de betere videotheek, maar ook te koop op zowel DVD als op Blu-ray.
 

War of the Arrows begint met de ontsnapping van Nam Yi en z’n zusje Ja-In van een aanval waarbij hun vader als verrader wordt gedood. Nam Yi heeft de taak meegekregen z’n zusje op te voeden en te beschermen alsof het z’n dochter was, en ze vinden onderdak in het zuiden, bij één van z’n vaders vrienden.
Dertien jaar later is Nam Yi een ongemotiveerde zatlap, terwijl Ja-In door het hele dorp begeerd wordt. Nam Yi krijgt de gebruikelijke uitbrander en ‘vlucht’ het bos in om wat pijlen af te schieten, terwijl z’n zus gaat trouwen met de zoon van hun peetvader. Maar dan wordt het land (en dorp) aan- en binnengevallen door troepen uit Mantsjoerije. Peetvader gedood, zus en nieuwe zwager ontvoerd, en Nam Yi vol motivatie om z’n zus te gaan bevrijden en dan trachten uit handen van de oppermachtige bezetters te blijven…

Ik had al best wat goede dingen over deze film gehoord, en de film gaf me eigenlijk precies wat ik verwachtte en waar ik op hoopte. Het is zeker niet de beste film van ‘t jaar, maar als goed gemaakt entertainment met goed gegronde actie scoort ie een ruime voldoende. Goed om te zien hoe er nu eens niet grote groepen soldaten uit ‘n computer worden getoverd (ook al gaan ze wel ietwat de fout in met die CGI-tijger), de actie is vaak behoorlijk beklemmend en ik zat er af en toe zo heerlijk in dat ik me afvroeg hoe strijdvaardig ík in zulke situaties zou zijn, met zo’n gruwelijke overmacht tegenover me. Het resultaat van die gedachten stemde me niet echt direct vrolijk, but then again: ik ben gelukkig nog nooit in een echte life or death-situatie terechtgekomen, dus wie weet wat voor oerinstincten er dan wél naar boven komen.

Ja, het grootste deel van de film is een kat-en-muis spel tussen Nam Yi en het elite-team dat achter ‘m aan zit. Af en toe slaat Nam Yi terug, en precies verrassend genoeg om ook het achtervolgende team wat angstiger te maken. Daarnaast is het waarschijnlijk een must see voor iedereen die ooit met een pijl en boog geschoten heeft, want ik ben ook echt benieuwd of het effect dat hij aan de pijlen weet te geven écht kan, of dat ze iets teveel naar Wanted hebben gekeken. Ik geef ze overigens wel ‘t voordeel van mijn twijfel hoor, want de rest van de film ziet er (buiten die eerdergenoemde tijger) zo realistisch en af en toe prachtig uit dat ik niet verwacht dat ze dit wapen, dat een vrij prominente plaats heeft in de Koreaanse geschiedenis, respectloos en onrealistisch gebruiken in een film.

De Koreaanse cinema blijft me verrassen. Zo heb ik de laatste jaren flink wat mooie Koreaanse drama’s gezien (Poetry, Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring, etc.), afgewisseld door een paar snoeiharde thrillers (o.a. Oldboy, I Saw the Devil, The Chaser). En dan laten ‘ze’ nu dus zien ook het ‘oorlogsactiedrama’ onder de knie te hebben…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2025526

Deze film is te huur in jouw videotheek, maar ook te koop op zowel DVD als op Blu-ray.

Ondanks de vorige zin zou ik deze film geen torture porn willen noemen, want dan mis je de point volgens mij. “Misogyne” of juist “feministisch pamflet” dekt de lading ook niet volledig, waarbij vooral de gedachte dat deze film over vrouwenhaat gaat ook gewoon niet klopt. Het is eerder een soort aanklacht tegen onze maatschappij, waarin het mannelijke/rationele nog altijd het vrouwelijke/emotionele onderdrukt. En dan, nogmaals, gruwelijk lomp..!

Kort het verhaal, waar ik niet teveel over wil zeggen, want ik vond ‘t fijn dat ik vooraf vrijwel niks wist. Maar de film vertelt ‘t verhaal over een verwilderde vrouw die in de bossen woont en leeft van de natuur, afgezet tegen een ogenschijnlijk middenklasse gezin dat aan de rand van ‘t bos woont. De vader is een fervent jager, en op één van z’n trips door ‘t bos ontdekt hij de vrouw. Hij besluit om haar te ‘vangen’, en wat zich verder ontwikkelt laat ik ‘ter jouwer’ ontdekking…

Regisseur Lucky McKee ken je mogelijk nog van May, ook al zo’n opmerkelijke horrorfilm van een jaar of tien geleden. Hij heeft samen met auteur Jack Ketchum ‘t scenario ook geschreven, en de echte horrorfans zullen de naam Ketchum wel herkennen. Samen hebben ze een scenario geschreven dat deels een leuke puzzel is, maar volgens mij hebben ze ook wel degelijk een bepaalde visie die ze willen delen met ons. Dat delen doen ze niet zo subtiel, net zoals de blood & gore niet subtiel is, maar wat mij opvalt is dat veel reacties op deze film tonen dat mensen niet gezien hebben dat er wel degelijk iets meer achter deze film zit (niet verwonderlijk, want velen zullen door de grofheid al niet verder hebben willen/kunnen kijken), maar anderen interpreteren ‘t ook iets te direct, volgens mij. Het lukte mij om wat meer afstand te nemen, en daardoor zag ik een aardig interessante ‘essentie’. Niet dat ik zeker weet dat ik ‘gelijk’ heb in mijn interpretatie, maar deze maakte mijn beleving van deze film wel behoorlijk positief. Want uiteindelijk vallen ook de dingen die me in eerste instantie wat tegenstonden nu steeds meer op hun plek.

En dat is in deze tijd op z’n minst al opmerkelijk. Helaas willen vooral commerciële partijen films graag in hokjes stoppen, omdat ze dan makkelijker te verkopen zijn, maar daar gaat het vaak ook wel mis. Als je deze film als rauwe horror verkoopt, dan zullen de fans van Hostel-achtige films gelokt worden, maar ook teleurgesteld raken. Maar zelfs als je door hebt dat horror wel degelijk iets diepers kan zeggen over de mens of mensheid, dan nog werkt ie niet voor iedereen.

Ja, ik ben benieuwd naar jouw reactie op deze film. Het is er namelijk één waar je normaliter een best interessant gesprek over kunt hebben in een videotheek, want naast de puzzelfans (denk Memento-liefhebbers) zullen arthousefans (wat elkaar niet uitsluit, btw) hier waarschijnlijk ook hun eigen theorie/interpretatie van willen geven. De film gaf mij echt een paar keer een rotgevoel, en dat kwam zeker niet alleen door de goorheid van een paar scènes. Dat een film dat durft, zonder dat het gratuit gebeurt, dat is risicovol, maar bij mij werkte ‘t behoorlijk goed.
En dan heb ik ‘t nog eens niet gehad over de Will Ferrell look-a-like in de mannelijke hoofdrol, ‘t feit dat de wilde en barbaars-ogende vrouw (zie poster hier rechts) in ‘t echt een erg aantrekkelijk Schots model is, dat er nog een interessante en geanimeerde scène volgt na de aftiteling en dat ik de film teveel credits zou geven als ik zou zeggen dat ik ‘t wel leuk zou vinden om ‘m in een ‘double feature’ met The Tree of Life zou willen zien. Maar dat schoot dus wel heeeeeeeeeeel even door m’n gedachten, die dus ook niet helemaal vrij zijn van ‘krantenkopgeilheid’…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1714208

Ja, dit is Kaurismäki’s eerste film die ik zag. Hoofdkarakter Marcel Marx schijnt in La vie de bohème (1990) ook al als worstelende schrijver getoond te zijn, maar in Le Havre is hij inmiddels schoenpoetser in de Franse havenstad uit de titel. Hij is getrouwd met Arletty (meer over die naam later), een zorgzame vrouw die ‘m een paar euro geeft om een aperitiefje te gaan drinken als zij eten voor hem maakt. Ze hebben een vrij pover maar zorgeloos leven, maar daar komt verandering in als Arletty ziek wordt en Marcel tijdens z’n lunch een Afrikaanse vluchteling ontdekt in het water, net nadat deze Idrissa de vreemdelingenpolitie is ontvlucht. Marcel denkt geen seconde na en besluit ‘m te helpen, ook al zit hoofdinspecteur Monet (in ‘klassieke’ lange zwarte jas en plichtmatige snor én fedora hoed) hem vrijwel direct op de hielen.

De film zit zo boordevol thema’s dat ik ‘t bijna jammer vond dat ik ‘m gisteravond zag terwijl ik wat moest vechten tegen m’n vermoeidheid. Aan de ene kant kon ik me daardoor wat makkelijker mee laten voeren in de bijna dromerige sprookjeswereld die Kaurismäki weet neer te zetten (met muzikale intermezzo’s, droog acteerwerk en prachtige kleurstelling), maar dat mee laten voeren resulteerde ook in een enkele ‘ja-knik’, waardoor ik de film niet als één vloeiend geheel beleefde. Klinkt mogelijk wat wazig, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel…

Zoals je allang gemerkt zult hebben zal deze film het vooral goed doen bij arthouse-liefhebbers, want als je open staat voor Kaurismäki’s wereld (of daar mogelijk al wat aan ‘gewend’ bent), dan zal niet alleen de schijnbaar nogal positieve blik van deze normaliter melodramatische Fin opvallen, maar ook links naar bv. de wereld van Jim Jarmush en ook naar klassieke Franse cinema. Zo las ik op Cinema.nl dat Arletty de naam is van een actrice die veelvuldig voorkomt in poëtisch realistische drama’s van Marcel Carné (waar ik zelf niks van ken, to be honest), terwijl de minimalistische sets en vooral de deadpan dialogen me inderdaad wel wat aan Down by Law, Mystery Train en zelfs Coffee and Cigarettes deden denken…

Ja, een mooie kleine en wat sprookjesachtige film, waar je je wel in onder moet willen dompelen. Als je dat doet/lukt, dan is het fijn genieten. Mijn interesse voor Kaurismäki’s wereld is zeker gewekt, en als ik meer ingelezen/-keken recensenten mag geloven, dan is dit nog eens niet Kaurismäki’s beste film…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1508675

Ja, direct na afloop – na de obligatoire title cards waarin mensen die hun leven geven/wagen voor onze vrijheid worden bedankt – was ik zelfs zo cynisch te denken dat 10% van de (Amerikaanse) reden om oorlog te gaan voeren wel degelijk een ‘nobel’ doel zal dienen, maar de overige 90% toch vooral wordt ingegeven door commerciële motieven, waaronder de wens van grote wapenleveranciers om hun producten verbruikt en dus verkocht te krijgen. “When war becomes that profitable, we’re going to see more of it“, aldus de vaker door mij geciteerde uitspraak van een Amerikaans defensie-expert uit de documentaire Why We Fight. En ik denk dat deze film het dus vooral goed zal doen op borrels van de bedrijven die dus zoveel geld aan de verkoop van wapens verdienen. Want de wapens en kogels die gebruikt worden zijn écht, wat door de twee regisseurs tijdens diverse perspraatjes ook als unique selling point werd gebruikt.

En ja, ik voelde af en toe ook lichte golven van adrenaline door m’n bloed gieren, vooral bij de scène waarin een Gatling-achtig wapen vanaf een boot op ‘n rivier ergens in Costa Rica op een paar passerende auto’s wordt losgelaten. Damn..!
Daardoor ben ik ook bang dat mensen (lees: mannen/jongens) zonder kennis van documentaires als bovengenoemde Why We Fight, maar zeker ook Iraq for Sale: The War Profiteers, deze ‘film’ gruwelijk vet zullen gaan vinden. Zeker als je ‘t niet zo nou neemt met dramatische ontwikkelingen in ‘n verhaal, of met acteren. Want ook hier: de inzet van échte Navy SEALs als hoofdkarakters doet meer aan een Discovery-docu denken dan aan een film. En ik weet niet of het operating procedure is, maar wat me vooral opviel was hoe vaak de uitleg van bepaalde uit te voeren acties werd herhaald. Natuurlijk is het belangrijk dat bij iedereen alles duidelijk is, maar om in een film elke zin uit vrijwel elk overleg drie of vier keer uitgesproken te horen worden roept bij mij meer de vraag op of ze anders niet genoeg materiaal hadden om de film volledig te vullen. Een ander inhoudelijk punt dat me opviel was de schijnbare hoge mate van strategische beslissingsbevoegdheid van de senior chief van het SEALs-team (hoe ‘t precies zit met die chiefs, senior chiefs, e.d. beats me, btw), want het leek wel of zo’n SEALs team beslissingen mag nemen die in bv. een serie als 24 toch echt wel langs een paar hoge functionarissen moet. Maar mogelijk heeft zo’n SEALs-team veel meer dan enkel operationele bevoegdheden…

Ik noemde 24 natuurlijk niet voor niets, want die serie heeft net zo’n hoge intensiteit en grensoverschrijdende acties (mogen die SEALs gewoon elk land ‘binnen’, of interesseert soevereiniteit ze niks?), met dat verschil dat in 24 wél aandacht is besteed aan iets van een dramatische ontwikkeling in het verhaal. Hier komen de ‘acteerscènes’ nogal ‘soaperig’ over (denk The Bold and The Beautiful), wordt de bombastische muziek echt schaamteloos ingezet om jou als publiek heel duidelijk aan te geven dat op je op die plek in de film drama moet voelen, en vind ik het verhaallijntje van een CIA-agente (gespeeld door ‘n ‘echte’ actrice uit Rush Hour 2 en Boat Trip!) en haar ontdekking van een internationaal opererende Tsjetsjeense moslimterrorist te slecht uitgewerkt om verder te bespreken.
Then again, regisseurs Mike McCoy en Scott Waugh zijn eigenlijk ook stuntmannen, dus kun je het hen kwalijk nemen dat ze geen goede film kunnen maken..?

Naast ‘t feit dat meerdere keren het gezichtspunt van een first person shooter-spel als Call of Duty wordt gebruikt is misschien wel ‘t meest opmerkelijke aan deze film dat ie buiten de officiële guidelines for motion pictures van het Amerikaanse ministerie van Defensie is gemaakt. Nu bekruipt me overigens de enge gedachte dat dit misschien wel eens de volgende overheidstaak kan zijn die is geprivatiseerd. Dat de Amerikaanse overheid Hollywood niet meer helpt in het zo realistisch mogelijk tonen van hun immense vuurkracht, maar dat dit ook uit handen wordt gegeven aan de beste lobbyisten (lees: “de hoogste bieder”), en dat ‘t dus ook officieus een wapen-promotiefilm moest worden.
Ach, ergens zou me dat niets verbazen…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1591479

Ik heb Vittorio De Sica’s Ladri di biciclette (Bicycle Thieves) nooit gezien, maar halverwege A Better Life wordt eenzelfde verhaallijn genomen. Carlos is namelijk niet alleen vader van de puberende Luis, maar ook een illegale Mexicaan die de tuinen van de mooie mansions in Beverly Hills onderhoudt. Als z’n baas wil gaan rentenieren lukt het Carlos om de pick-up over te kopen, en met het bijbehorende klantenbestand lijkt Carlos een zekerder toekomst tegemoet te gaan. De hele film door heb je namelijk al gevoeld hoe fragiel en onzeker z’n bestaan is, want één aanhouding door de politie zal ervoor zorgen dat hij gedeporteerd wordt, terug naar Mexico.

Maar dan wordt z’n pick-up op de eerste dag al gestolen (zie de vergelijking met De Sica’s klassieker), en heeft Luis net op tijd begrepen dat z’n familie een betere toekomst voor ‘m wenst (en mogelijk biedt) dan een leven als gangmember. Hij balanceert namelijk behoorlijk op de grens tussen naar school gaan en zich aansluiten bij de bende van de neef/oom van z’n vriendinnetje. Een mooi contrast met de über-oprechtheid die z’n vaders leven juist zo typeert.

Het drama wordt dan wel ietwat aangezet, maar doordat Carlos als underdog al lang je sympathie heeft weten te winnen blijft het mooi en menselijk. Het verhaal is nergens verrassend, en soms balanceert de film wel op ‘t randje van of ‘t niet allemaal nét te convenient aan elkaar is geschreven, maar de film valt nergens de verkeerde kant op. Dat is een verdienste van Weitz, maar zeker ook van Bichir, want in zijn blik zie je z’n opofferingsgezindheid, de moed, het doorzettingsvermogen en ‘t ontbreken van enige gedachte to roll over and die.

Ja, een mooie menselijke film. Niet zo heel groots, qua thematiek vergelijkbaar met bv. The Visitor (alhoewel die mooier is), maar wel behoorlijk, subtiel en zeer rijk gevuld. In de achtergrond krijg je namelijk een goed beeld van de veelzijdigheid van de megastad Los Angeles. En dan niet de standaard glamour van Rodeo Drive, Bel Air of Sunset Boulevard, maar je ziet juist achterbuurten als South Central op een andere manier belicht, met al z’n bendes, moorden, demonstraties, etc. Als ze er met een bus voorbijrijden en Luis vraagt wat er aan de hand is, zegt z’n vader treffend “It’s nothing“, waarmee hij aangeeft dat het zijn enige levensdoel is om ervoor te zorgen dat zijn zoon het betere leven uit de titel krijgt.
De muziek van Alexandre - The Tree of Life, Un Prophète, The King’s Speech en zo’n 130 andere films! – Desplat versterkt ‘t verhaal mooi en gaf mij in elk geval ‘t gevoel er bijna ‘bij’ te zijn, in dat Los Angeles dat je juist níet van films kent…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1554091

Deze film is te huur in jouw videotheek, maar ook te koop op zowel DVD als op Blu-ray.
 

Niet dat je die nu van mij (al) gaat krijgen hoor. Ik ben ook geweldig vermaakt gisteravond, en als dat het enige doel was, dan is regisseur Joss Whedon ruimschoots in z’n opzet geslaagd. Daarbij heeft hij ook aardig ruim de tijd genomen om de karakters te herintroduceren en is het leuk om te zien hoe de verschillende karakters met elkaar omgaan. Natuurlijk zit bij Tony Stark/Iron Man (Robert Downey Jr.) z’n ego nog altijd behoorlijk in de weg, maar dat weet Downey Jr. zo heerlijk neer te zetten dat het vooral erg grappig is. Ik ken weinig acteurs die dit zo sterk kunnen neerzetten, want ik herinner me nu ook z’n Oscargenomineerde rol in Tropic Thunder. In Sherlock Holmes werkt ‘t ook wel, maar niet zo sterk als in TT, Iron Man of zoals nu in The Avengers. ‘t Moment dat hij bv. de Shakespeariaanse dialogen tussen Thor (Chris Hemsworth) en z’n broer Loki (Tom Hiddleston) parodieert: hilarisch…

Maar kort ‘t verhaal. Loki, de kwaadaardige ‘broer’ van Thor, smeedt ‘t plan om de Tesseract in handen te krijgen (je weet wel, de energiebron die ‘t wapentuig van Hugo Weaving in Captain America mogelijk maakte) en zo een poort open te zetten naar ‘n wat minder florissant deel van ‘t heelal, om van daaruit een leger naar de Aarde te halen om de mensheid te overmeesteren. Natuurlijk lukt ‘m dat aardig, en dat doet Nick Fury (Samuel L. Jackson), hoofd van S.H.I.E.L.D, besluiten om zo’n beetje alle Marvel-helden waar in de laatste tien jaar een film over is gemaakt op te trommelen. Dat ik me afvroeg waar Spider-Man in het plaatje bleef toont waarschijnlijk direct dat ik de originele comics niet ken, maar ik had onze arachnide vriend er ook best graag bij gehad.

Naast Iron Man en Thor worden ook Black Widow (Scarlett Johansson), Hawkeye (Jeremy Renner), Captain America (Chris Evans) en natuurlijk dr. Bruce Banner/The Incredible Hulk (Mark Ruffalo) bij elkaar geroepen. De eerste en laatste twee zijn ruimschoots geïntroduceerd in hun eigen films, terwijl Black Widow voor ‘t eerst te zien was in een bijrol in Iron Man 2 en Hawkeye al een ‘cameo’ had in Thor. Vooral Banners aanwezigheid zorgt voor nogal wat ongemak bij de overigen, maar ook zeker bij Banner zelf. Hij heeft ‘t groene monster aardig weten uit te bannen, want als ie eenmaal los gaat, dan is er ook geen houden meer aan. Dat in de film hier toch een nogal grote/ongeloofwaardige ‘sprong’ in wordt gemaakt is één van de eerste punten van kritiek die ik heb, maar de spanning die dit karakter meebrengt voegt zoveel leuks toe aan de film dat ik daarover niet echt zal gaan zeuren. Daarnaast worden z’n fysieke uitbarstingen ook met erg veel humor gebracht, waarbij vooral één van de laatste scènes geweldig is en de hele zaal in een scheur deed liggen…

Zoals ik al zei: ‘fanboys’ zullen zo hard smullen van deze film dat ze ‘m meerdere keren gaan zien. Ik ben geen uitgesproken fan, maar mogelijk zie ik ‘m nog wel een keer op dat grote IMAX-scherm. Ook al zitten die 3D-brillen me nog altijd in de weg (zo heftig is de 3D in deze film overigens ook weer niet) en zaten er nogal wat hoofden voor de ondertiteling (juist omdat ‘t IMAX-scherm tot helemaal beneden gaat). Recensenten die wat makkelijker meer afstand nemen zullen waarschijnlijk gaan verklaren waarom het je uiteindelijk helemaal niet zoveel kan schelen of er nu 1.000 of 1.000.000 mensen gedood zijn in de film e.d., maar zoals ik al zei: de shock and awe-aanpak van Whedon heeft mij ook lichtelijk betoverd (een beetje zoals na de eerste Iron Man).

En Whedon verdient ook veel credits hoor, want hij weet in 142 minuten niet alleen een herintroductie van de helden, actie en humor geweldig te combineren, maar de fanboys die ik sprak waren ook erg tevreden, en zij vormen natuurlijk de primaire doelgroep. Dat er een zeer grote fan nog een nieuw karakter ontdekte in de extra scène tijdens de credits (er is géén scène meer na de credits, btw) en daardoor bijna een orgasme kreeg van enthousiasme, dat neem ik dan maar op de koop toe…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0848228

Mitch (Ryan Reynolds) en Dave (Jason Bateman) zijn al vrienden van jongs af aan. Dat moet ook wel, want als ze elkaar nu tegen zouden komen zouden ze waarschijnlijk nooit vrienden worden. Dave is vader van drie kids, gelukkig getrouwd (met Leslie – mrs. Judd Apatow – Mann) en staat op het punt om partner te worden in het advocatenkantoor waar hij werkt, terwijl Mitch een blowende loser is die zegt acteur te zijn en de lekkerste chica’s van de wereld te bestijgen, maar in feite in soft porn speelt. En over de lekkerheid van z’n veroveringen kunnen de meningen ook variëren.
Maar zoals het in zulke films ‘hoort’, raken ze op een avond aan de drank en biechten op dat ze wel eens jaloers zijn op elkaars leven. Inderdaad: lichaamsverwisselingsverhalen gaan over ‘t gezegde dat het gras altijd groener is bij de buren, maar dat je er dan uiteindelijk achter moet komen dat je wel erg veel van jouw kleur groen houdt, bladiebla… Hier gebeurt de switch als ze in een openbare fontein staan te piesen en ze tegelijkertijd zeggen “I wish I had your life!”. Een beetje magie verder wordt Mitch wakker in het lichaam en bed van Dave, terwijl Dave wakker wordt in ‘t vrijgezellenappartement van Mitch. En dat terwijl ze net op ‘t punt staan een belangrijke stap te nemen in hun leven/carrière…

Ja, ik hoop dat je m’n licht ironische ondertoon hierboven voelt. Het verhaal is namelijk erg voorspelbaar, ook al bevat de film wel een aantal elementen die me verbaasden (en zelfs licht positief verrasten). Zo is Leslie Mann niet alleen behoorlijk sexy als vrouw en moeder van drie kids, maar in die scène op het toilet wekt ze zelfs wat medelijden op. Daarnaast is Dave’s collega Sabrina (Olivia Wilde) een stuk onweerstaanbaarder dan in bv. Cowboys & Aliens en In Time. Damn..!
Maar wat me vooral opviel was de ontzettend grote hoeveelheid poep- en anusgrappen. Zeker in een film waarin twee mannen zelfs letterlijk elkaars lichaam ontdekken zou je hier zowel verkapte homofobie als juist een homosensuele ondertoon in kunnen vinden, als je gaat zoeken. En dat de film dan één grote aanloop is naar de punchline in de laatste scène van de film…

The Change-Up is een leuker tussendoortje dan ik vooraf dacht, maar als je de film al te serieus neemt (of analyseert), dan zul je genoeg op- en aanmerkingen vinden. De film is vrij makkelijk te verkopen met “from the director of Wedding Crashers and the writers of The Hangover”, maar als je dan volledig eerlijk bent, zeg dan ook dat de schrijvers ook ‘t mislukte Flypaper en tegenvallende films als Ghosts of Girlfriends Past en Four Christmases/Anywhere But Home schreven en regisseur Dobkin ook co-regisseur van Mr. Woodcock was. The Change-Up zit qua kwaliteit en amusementswaarde ergens een beetje in ‘t midden. Qua ‘buddy comedy’ minder dan Wedding Crashers en The Hangover, maar wel vermakelijker dan bv. Flypaper en Mr. Woodcock. Wel jammer dat Alan – Little Miss Sunshine – Arkins rol zo klein is…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1488555

Deze film is te huur in jouw videotheek, maar ook te koop op zowel DVD als op Blu-ray.
 

Crowe’s achtergrond in de muziekjournalistiek (Almost Famous was aardig autobiografisch) zorgt er nog altijd voor dat hij fijne bands weet te vinden om z’n films ‘aan te kleden’. Daarbij heeft hij Jónsi, mogelijk beter bekend als Sigur Ros, ingehuurd als score composer. En de vele artiesten wiens tracks voorbijkomen variëren van o.a. Bob Dylan, Tom Petty, Cat Stevens, Neil Young, The Isley Brothers tot zelfs Temple of the Dog.

De muziek is echter maar ten dele verantwoordelijk voor de lekker zoete voortkabbelende sfeer van de film. Matt Damon wisselt z’n klungeligheid als onwetende nieuwe eigenaar van een dierentuin af met een paar mooie dramatische scènes (vooral die uitbarsting met z’n zoon op de overloop raakte me wel), Scarlett Johansson speelt de zookeeper een beetje tegen haar bekende schoonheid in, en dat werkt best goed. Elle Fanning lijkt ietwat onwennig, maar dat past wel bij haar rol, en ze toont wederom één van de betere tieneractrices te zijn (na o.a. Somewhere en Super 8). Maar qua ‘vrouwen’ in de cast wordt de wedstrijd wie het meest cute is met afstand gewonnen door 6- of 7-jarige Maggie Jones (alhoewel niet iedereen het met mij eens is). Ik kan nu heel stoer doen en hier niks van zeggen, maar dat meisje is zo schattig dat ik er zelf zo een paar van zou willen hebben. En als je mij kent: dat zegt wel wat.

Maar zoals je ziet: over het verhaal vertel ik niet veel. Het opmerkelijkste aan ‘t verhaal is dat het waargebeurd is, en natuurlijk is het een flink avontuur als je met je kinderen in een dierentuin gaat wonen terwijl je flink ook nog wat issues met je 14-jarige zoon op moet lossen en om moet zien te gaan met een groot verlies, verrassend of zo wordt het nergens. We Bought the Zoo is zo’n film waarbij je echter ook wilt dat alles goed af gaat lopen, dus hier is het ook niet echt erg dat er nergens dieper op dingen wordt ingegaan en dat er weinig verrassing in ‘t verhaal zit. ‘t Feit dat ik hier geen kritiek over spui komt vooral door Crowe’s relaxte aanpak. Dat de film niet de scherpte van Vanilla Sky, ook niet de toch wel wat tragische ondertoon van Elizabethtown of de coolness van Almost Famous heeft vergeef ik deze familiefilm wel.
En het is niet verwonderlijk dat deze film in Amerika net voor de Kerst uit kwam…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1389137

Scorsese noemde ‘t zelf “the end of an era“, het afscheidsconcert dat de basis vormde voor deze documentaire. Grote namen als Van Morrison, Joni Mitchell, Neil Young, Neil Diamond, Dr. John, Ringo Starr, Eric Clapton, Muddy Waters en zelfs Bob Dylan komen voorbij voor een gastoptreden. Maar al die grote namen, m.u.v. misschien Neil Young (en Eric Clapton?), zaten ‘n beetje in de nadagen van hun grootste successen. En dat was met The Band zelf ook ‘t geval. In de interviews maken ze een wat uitgebluste indruk, en door Scorsese’s bijna militair-aandoende operatie, waarin hij de beste cameramannen inzette in een concertzaal die meer op een filmstudio leek (zien we daarom ook bijna nooit ‘t publiek?), zitten we ook vrij dicht op hun huid tijdens de optredens. Tijdens hun eigen nummers zie je nog wel iets van hun ideologie en passie doorsijpelen, maar écht spetterend wordt het niet. Totdat hun bevriende artiesten het podium op komen, en je ineens ziet dat ze zich niet alleen makkelijk staande houden naast bovenstaande grote namen, maar dan zie je ook ineens weer wat meer twinkelingen in hun ogen.

In het eerste half uur van de documentaire, waarin dus interviews worden afgewisseld met live optredens tijdens hun Thanksgiving 1976-afscheidsconcert, zien we Levon Helm alleen tijdens de optredens. In de interviews ontbreekt ie een tijdje, wat ertoe leidde dat ik me even afvroeg of dit misschien wel een gepast toeval was. Dat duurde niet al te lang, want hij komt wel degelijk aan ‘t woord en ergens leek hij ook het meest authentieke lid van de band. Robbie Robertson was wat meer de pretty boy die wat meer voor de glamour leek te gaan, terwijl bassist Danko initieel een wat weirde hick leek die toevallig in de band terecht was gekomen, maar toen ik ‘m een nummer hoorde zingen moest ik m’n vooringenomenheid erkennen. De man achter ‘t keyboard leek nogal onder invloed van iets te zijn, of misschien te vaak zijn geweest, want hij komt wat minder nuchter over. De andere baardmans in de band leren we niet echt kennen. Levon Helm had tijdens de interviews een bepaalde verlegen maar mysterieuze blik in z’n ogen waar meer achter schuil leek te gaan, terwijl hij op ‘t podium vol zelfvertrouwen was. Dat verschil was zo groot dat ik me tot een paar minuten geleden nog afvroeg of die interviews die Scorsese er doorheen heeft geknipt niet uit materiaal kwamen dat tien jaar eerder was opgenomen.

Van alle gastoptredens vond ik dat van Neil Diamond wat opmerkelijk (paste hij wel in die wereld?), terwijl Dylan nog altijd wat ongrijpbaar leek. Maar het optreden dat me ‘t meeste bijbleef was dat van Neil Young. Qua haar zag hij er 35 jaar geleden vrijwel hetzelfde uit als nu, en hij klonk toen ook al zoals hij nu nog klinkt, maar als je die blik in z’n ogen ziet, dan zie je nog écht een kwajongen. Of zouden dat de drugs zijn geweest..?

Eigenlijk is deze documentaire dus onmisbaar voor échte muziekfans. Het is ook wel degelijk het afscheid van een tijdperk, zoals Scorsese zei, maar daarnaast is het vooral nu ook een fijn afscheid van een groot muzikant.
R.I.P. meneer Helm.

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0077838

Deze film is te huur in de betere videotheek, maar ook te koop op DVD.
 

Maar naast Lumet verdient Al Pacino net zoveel credits voor de hoofdrol van Sonny, die met twee partners-in-crime besluiten om een bank te gaan overvallen. Binnen een minuut trekt één van z’n kompanen het al niet meer en zit Sonny alleen opgescheept met Sal (John Cazale), een nogal trigger happy en ogenschijnlijk psychotische kerel. Maar wat een snelle overval moest worden verandert al vrij snel in een mediacircus als er lang niet zoveel geld in de kluis aanwezig blijkt en de politie ook sneller dan verwacht ter plaatse is. De ontstane gijzelingssituatie ziet er al vrij snel hopeloos uit, maar langzaam maar zeker weet Sonny het inmiddels toegestroomde publiek (en de vele camera’s) achter zich te krijgen en ontvouwt zich een spel waarvan lange tijd niet duidelijk is hoe het uiteindelijk af gaat lopen…

Het realisme waarmee Lumet (en schrijver Frank Pierson, die een Oscar won voor deze film en eerder ook al het geweldige Cool Hand Luke schreef) z’n karakters neerzet is zó goed inleefbaar dat je ook wel begrijpt waarom de gegijzelden op een gegeven moment sympathie krijgen voor de overvallers, of in elk geval met Sonny. Pacino verdwijnt letterlijk in z’n rol van gevoelige overvaller die onder enorme druk komt te staan. Je staat eigenlijk te wachten tot hij gaat knappen, maar hij is geen meedogenloze killer, maar eerder iemand waarvan langzaam duidelijk wordt hoe z’n problemen hem tot deze daad hebben gedreven. En z’n motivatie om de bank te gaan overvallen is een ontzettend onverwachte, die ik waarschijnlijk nog eens niet hoef te verklappen (en ook niet ga doen)…

Ja, de sfeer die Lumet weet op te roepen is zó treffend dat ik direct ook aan een paar andere klassiekers van hem moest denken, waarin hem dat ook zo geweldig lukte. Denk aan Network, Serpico en 12 Angry Men, waarin hij karakters van vlees en bloed weet neer te zetten waar 96% van de hedendaagse regisseurs een puntje aan kunnen zuigen. Toevallig maakte Lumet Dog Day Afternoon tussen Serpico en Network in, en ik kan me bijna niet voorstellen hoe geweldig ik het had gevonden als ik deze films in die tijd had kunnen zien. Hij vangt namelijk niet alleen de sfeer van die periode geweldig (bijvoorbeeld de openingsscène zou nu waarschijnlijk zonder nadenken eruit geknipt worden), maar ook de sociale spanningen in New York/Amerika in die tijd. Hierin wordt Lumet mogelijk geholpen door ‘t feit dat deze film is gebaseerd op een werkelijk plaatsgevonden bankoverval, maar hoe Sonny het publiek weet op te hitsen door te verwijzen naar een gruwelijk lomp neergeslagen gevangenisopstand in Attica toont een spanning waarvan ik niet zeker weet of die in onze tijd ontbreekt, of dat we ons gewoon wat meer hebben neergelegd bij onze onmacht om überhaupt iets te veranderen…

Ik kan mezelf tegen m’n kop slaan dat ik deze film niet eerder zag, maar zit daarvoor nog veel te veel in ‘t lekkere gevoel dat ik ‘m nu eindelijk wel echt gezien heb. Wederom een klassieker van meneer Lumet. Jammer dat hij net iets meer dan een jaar overleden is, ook al maakte hij vijf jaar geleden (na een carrière van meer dan 50 (!!!) jaar) nog altijd het sterke Before the Devil Knows You’re Dead.
En gelukkig heb ik er nog een paar meer te ontdekken.

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0072890

Deze film is te huur in de betere videotheek, maar ook te koop op DVD.
 

Ja, Alps is een film die je moet beleven, op je in laten werken, maar niet teveel moet analyseren. Want dan kom je al snel bij zaken als plot, thema, boodschap, en die zaken zijn niet zo één-twee-drie in te vullen. De film met bijvoeglijke naamwoorden beschrijven is al een stuk bevredigender, want dan kun je met een gerust hart “intrigerend”, “ongemakkelijk”, “absurd”, “tragikomisch”, “verwarrend”, “lachwekkend” en  ”verontrustend” noemen.

Okay, kort ‘t verhaal: een groepje van vier mensen verhuren zichzelf als substituten voor net-overleden mensen. Ze noemen zich om twee redenen “de Alpen” en worden ingehuurd door nabestaanden onder ‘t voorwendsel dat dit hun rouwproces zal verzachten. Of dat waar is wordt eigenlijk niet duidelijk, zeker als één van de hoofdregels van het collectief (geen emotionele band opbouwen met de ‘klant’) nogal met voeten wordt getreden door het naamloze hoofdkarakter (Aggeliki – de oudste dochter in Dogtooth – Papoulia). En inderdaad: de vier kiezen namen van bergen in de Alpen, maar hun eigen naam wordt nergens vermeld. Met andere woorden: hebben ze nog wel een eigen identiteit?

Als ik dan toch tracht om iets van een conventioneel thema te vinden in deze film – waar dat bij Lanthimos’ eerdere Dogtooth, als bij het tevens door hem geproduceerde Attenberg wat ‘makkelijker’ was/lijkt – en je weet dat Lanthimos een duidelijke visie op de moderne Griekse maatschappij heeft, dan zou ik richting het verlies van identiteit door niet alleen de snellere wereld van de social media en personal branding gaan denken, maar mogelijk kun je zelfs heel specifiek richting het verlies van de Griekse identiteit als gevolg van het Europese kredietcrisis-oplossende-eisenpakket gaan denken. Want dat men in Griekenland de herinnering aan de Duitse bezetting de laatste tijd herbeleeft weet ik uit eerste hand…

Ik had na afloop van deze film een leuk gesprek met m’n mede-bezoekers. Ten eerste omdat de film genoeg opmerkelijke en grappige scènes bevat, maar ook omdat niemand precies kon vertellen wat de film nu precies wilde. Ik kon (en kan?) dat ook niet, maar mogelijk dat het daarom extra knap is dat Lanthimos mijn aandacht wel vrij makkelijk voor de volle 93 minuten vasthield. Nu moet ik toegeven dat Dogtooth en ook Attenberg wat toegankelijker zijn, dus ik begrijp de verdeelde reacties op deze film ook wel, maar een film, die twee dagen later nog altijd een provocatief, ongemakkelijk maar zeker ook intrigerend gevoel oproept, verdient met gemak ‘t voordeel van mijn twijfel…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1859446

Maar laat ik daar niet te lang over doorgaan, want anders ga ik ‘t weer over Slavoj Zizek hebben en zijn stelling dat 50% van Hollywoodfilms nu remakes, sequels of prequels zijn omdat ‘ze’ jouw eigen creatieve en kritische vermogens willen verminderen. En inderdaad: als je enkel films als Battleship en bv. Transformers kijkt, dan zullen die films jou zeker niet aanzetten tot kritische gedachten. Sterker nog: mogelijk wordt je creativiteit en kritiek wel murw gebeukt door stupide films en vermindert teveel Hollywoodconsumptie je kritische blik op de wereld dus wel.
En dan leg ik het dus toch nog uit .

Ik noemde Transformers net trouwens niet voor niets, want die film komt ook uit de stal van Hasbro (de (voormalig) spelletjeskoning). Battleship is de Engelse titel voor Zeeslag, en dat spelletje (“boem” bij een rake keuze, “splons” bij een misser) zou schijnbaar als basis gediend hebben voor deze film. Maar die link is erg ‘dun’, en het gaat in zo’n film natuurlijk ook enkel om de visual fx. En ik moet eerlijk zeggen: dat zit wel goed. De aliens (die naar de aarde komen als reactie op een signaal dat wij juist uitzonden om buitenaards leven te vinden) zien er wel wat ‘transformerig’ uit, maar je ziet duidelijk dat het geld voor deze film voor 90% in ‘computer-render-kracht’ heeft gezeten. Dan waarschijnlijk nog 9,5% naar salarissen voor cast en crew, en dat laatste halve procent is in een ‘verhaal’ gestoken.

Ja, ondanks dat de film is geschreven door Erich en Jon Hoeber, die eerder verrasten met Red, heb ik serieus zes of zeven keer gelachen om de slechtheid van niet alleen de dialogen, maar ook om de gruwelijk doorzichtige karaktermotivatie. En die doorzichtigheid toont dat de poppetjes in het verhaal enkel dienen als vulling van de actiescènes. Maar dan interesseert het je dus heel erg weinig wat er gebeurt, wie er wanneer dood gaat, etcetera. Toch één van de basiselementen voor een film, if you ask me.

Regisseur Peter – Hancock, The Kingdom – Berg ken je mogelijk als acteur, en volgens mij is hij niet zo dom als deze film doet vermoeden. Ik denk dat hij ‘gewoon’ voor de vette paycheck is gegaan, en ik wil ‘m zelfs de credits geven dat hij halverwege de film een stiekeme ‘steek’ aan de studio heeft gegeven door één van de karakters (Hamish – The Future – Linklater) op wederom een gruwelijk simplistische macho-zin te laten reageren met “Man, what are you saying? Nobody talks like that..!“. Alsof Berg dat als extra take ‘stiekem’ gefilmd heeft om toch even te laten zien dat hij zich bewust is van de stupiditeit van deze film. En als ik heel positief ben, dan kan ik nog als compliment geven dat de film zichzelf gelukkig ook nergens serieus neemt.

Kort nog even iets over de acteurs. Vrouwen zullen zich wel weer vergapen aan Alexander – True Blood, Melancholia – Skarsgård, maar dat deed ik stiekem ook wel lichtjes aan Andy Roddicks vrouw: Brooklyn Decker. Rihanna is opvallend genoeg helemaal niet zo slecht, en in haar rol als schutter zegt ze met groot plezier ook meerdere keren “Boom!” (zoals in ‘t spel, get it..?). Liam Neeson speelt z’n rol alsof hij een kop koffie zet (met gemak, ongeïnspireerd, tussendoor) en dan moet ik ‘t nog over hoofdrolspeler Taylor Kitsch hebben. Ik ergerde me aardig aan zijn karakter, omdat hij zo ongeloofwaardig wordt neergezet dat ik misschien wel met lichte weemoed terugdacht aan die andere geflopte blockbuster waar hij dit jaar al in speelde: John Carter. Want als ik eerlijk ben: die vond ik ‘beter’…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1440129

Die laatste zin staat inderdaad in de verleden tijd. Want Safe is en blijft een simpele film – ook al trachten ze je te verwarren door ‘t verhaal nogal veel kanten op te laten vliegen met wat double crosses e.d. – maar irritant vond ik ‘m nergens. En dat komt uit de vingers van iemand die Blitz, Crank, Transporter 3, Killer Elite e.d. gewoon bijna niet trok hè. Maar deze film is gelukkig niet geschreven door Robert Mark Kamen en/of Luc Besson, dus de dialogen zijn niet zo tenenkrommend slecht dat je ze normaliter enkel in pornofilms tegenkomt. Ook al zitten er twee one-liners in die bovenstaande bewering ook compleet onderuit proberen te halen. Maar daarbij had ik bijna ‘t gevoel dat ze dit bewust zo overdreven slecht geschreven hadden, beetje als spoof of knipoog naar Stathams andere films.

Het verhaal: Statham speelt cagefighter Luke, gelukkig getrouwd met Annie en woonachtig in New Jersey. Als hij bij ‘n gevecht echter niet neergaat, zoals vooraf afgesproken, dan gaat het goed mis met hem en z’n gezin. Z’n vrouw wordt vermoord en hij wordt als ‘n zielig hoopje mens achtergelaten door de Russische maffia.
Parallel daaraan zien we het verhaal van Mei, een klein hyper-intelligent Chinees meisje dat weet te ontsnappen van haar triade-baas (die haar gebruikt als levende USB-stick, so to speak). Op het moment dat Luke uit wanhoop bijna voor ‘n metro springt ontmoet hij Mei, en vanuit dankbaarheid besluit hij haar te redden van haar belagers, zoals zij hem ‘redde’ van zelfmoord. En dan komt hij erachter dat z’n verleden als politieagent, cagefighter én expert in zo’n beetje alle vechttechnieken nog altijd gruwelijk van pas komt, cause he’s gonna whip some ass..!

Haha, als ik bovenstaande typ voel ik dat m’n geloofwaardigheid onder druk komt te staan, door ‘m dan niet af te gaan zeiken. Want inderdaad: qua verhaal is het een 45-in-een-dozijn film. Okay, ze hebben ‘t extra ingewikkeld gemaakt door veel tegenstrijdige partijen en belangen aan elkaar te koppelen, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de manier waarop Luke zich uit de nogal netelige situaties weet te knokken terwijl hij er ook nog voor zorgt dat Mei niets overkomt.
En dat levert snoeiharde scènes op. De man naast me sprong een paar keer bijna op omdat ie z’n adrenaline en testosteron niet onder controle kon houden. Ik was ook een paar keer aardig onder de indruk van ‘t geweld, maar ik ben eigenlijk ‘t meeste te spreken over de vette knipoog die regisseur Boaz Yakin (van o.a. Fresh, Remember the Titans en Uptown Girls; wat een combinatie..!?) je af en toe geeft. Ik noemde eerder al die verdacht slechte one-liners, maar hij lost een paar anticipaties erg verrassend op. Wat ik bedoel: hij werkt een paar keer behoorlijk cliché naar een bepaalde gevechtsscène toe, maar dat gevecht zelf laat ie dan nogal verrassend verlopen.

Ja, veel meer woorden ga ik ook niet spenderen aan deze nog altijd zeer simpele Jason Statham-actiefilm. Maar als je mij vraagt welke Statham-film ik nogmaals zou kijken als ik echt alle films van de wereld gezien zou hebben en ik móest er één van hem ‘herkijken’, dan zou ik natuurlijk Lock, Stock and Two Smoking Barrels, Snatch of The Expendables kiezen (in die volgorde ook). Maar stel dat ik uit z’n andere films moest kiezen, dan zou Safe wel eens mijn ‘verrassende’ keuze kunnen zijn…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1656190

P.S. Op IMDb denken sommigen dat deze film een remake van The Man from Nowhere is, en dat is het zeker niet.
P.P.S.  James Wong komt ook langs, die je kunt kennen uit Big Trouble in Little China, Blade Runner en zelfs Chinatown..!