Het verhaal
Dom (Vin Diesel) en z’n voormalige crew genieten van hun pensioen, nadat ze in deel 5 weg zijn gekomen met 100 miljoen dollar. Special agent Hobbs (Dwayne Johnson) heeft ‘m echter snel gevonden als blijkt dat de Engelse voormalige SAS-agent Shaw (Luke Evans) zich niet alleen aan de verkeerde van het juridische spectrum begeeft, maar dat ook nog eens doet met de hulp van Letty (Michelle Rodriguez), die inderdaad in het vierde deel toch wel degelijk dood ging. Doms motivatie is natuurlijk meteen getrokken, en vrijwel ieder karakter uit de vorige delen zegt zijn of haar hulp ook toe, zeker omdat er een vrijstelling van vervolging als beloning voor het vangen van Shaw tegenover staat. Dus niet alleen Paul Walker, maar ook Jordana Brewster, Gal Gadot, Sung Kang, Tyrese Gibson en Ludacris zijn weer van de partij.

Over-the-top
Shaw blijkt overigens nogal een geduchte race-tegenstander, zeker omdat hij vrij opmerkelijke voertuigen gebruikt. Flink wat gescheur en geknok verder bevinden onze helden én bad guys zich in een groot vrachtvliegtuig, waar de eindafrekening plaats kan gaan vinden. Maar op dat moment was Lin mijn interesse al lang kwijt.
Zoals ik al zei: ik ben echt wel fan van zeker het eerste en vijfde deel. Snelle wagens, lekkere meiden, stoere actie; dat kán goed gecombineerd worden. Maar al die stoere actie moet wel op één of andere manier geloofwaardig zijn, en daar gaat dit zesde deel volledig de mist in. Waar de actie in de eerste vijf delen natuurlijk ook flink overdreven was, daar overschrijdt Lin hier een aantal keren de grens. Vanaf de auto op een fly-over op een auto op een weg eronder springen/vliegen/zweven gaat mij gewoon te ver. En als dat nu één keer gebeurt, dan kan ik dat wel door de vingers zien. Maar niet alleen deze compleet ongeloofwaardige luchtacrobatiek toont dat Lin de weg wat kwijt was (of niet meer wist hoe hij het nóg vetter, nóg cooler moest maken), ik heb tijdens de film ook echt zeker een keer of vier tegen een vriendin moeten zeggen hoe slecht een scène of een dialoog was. En dat verraste me behoorlijk, op een negatieve manier…

Ringeloren
Dat Lin zich makkelijk voor de geldhongerige wagen van de studio laat spannen is misschien helemaal niet zo gek, maar de film bevat dus een schaamteloze link naar een volgende deel. Dat zullen veel fans (van dat nieuwe karakter) helemaal niet erg vinden en waarschijnlijk zelfs toejuichen, maar het toont helaas wel dat de franchise verder gaat in een richting die ik niet meer interessant vind.

Final credits
De fijne en vrijwel onschuldige guilty pleasure die deze franchise ooit voor me was is waarschijnlijk voorbij. Dat vind ik best jammer, want ik ging ooit zo ver dat ik best trots was dat één van de sound designers/engineers aan het eerste of tweede deel een Nederlander was, die de geluiden van één van de auto’s baseerde op het geschreeuw van biggetjes dat hij hoorde op de boerderij van z’n familie in het Limburgse Maashees.
Net zoals er in dit zesde deel een aantal acteurs al dan niet gedwongen afscheid neemt van hun rol in de franchise, daar ben ik bang ook afscheid te moeten gaan nemen van mijn rol als fan. Ook al is Justin Lin voor het zevende deel vervangen door James Wan, regisseur van Saw (deel 1) en Insidious. Dus misschien toch nog één kans..?

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1905041

Het verhaal
Tina wil niets liever dan de verstikkende greep van haar moeder ontvluchten. Ma laat geen enkele mogelijkheid onbenut om Tina te wijzen op ‘t feit dat het toch wel haar schuld was dat haar geliefde hondje nogal lomp is komen te overlijden. De manier waarop ze in de eerste scène haar pijn uit toont direct dat Sightseers geen ‘normale’ film is die zich op ‘n groot mainstream-publiek richt, want daarvoor is dat begin veel te weird.

Tina is dan ook maar wat gewillig als haar nieuwe vriendje Chris haar op ‘n caravantocht mee wil nemen door het Engelse platteland, en dan allerlei suffe plekken wil bezoeken als het potloden- en het trammuseum. Onderweg krijg je al flink wat van de flauwe maar donkere humor mee, vooral als ze ongestoord en ongegeneerd denken te kunnen genieten van een potje caravanseks. Dat Chris echter niet zo ‘ongestoord’ is blijkt echter ook al vrij snel, want overeenkomstig de wat melancholische kijk op het rijke Engelse verleden (in de vorm van de locaties en de bezochte musea), blijkt ook Chris nogal terug te verlangen naar een tijd waarin hoffelijkheid ontzettend belangrijk was. Zo belangrijk zelfs, dat overtreden van de regels der hoffelijkheid best wel de dood tot gevolg mag hebben.
En zo wordt dus al snel duidelijk dat Chris toch een best rare sociopaat is. En waar zijn motieven initieel nog doen denken aan Franks motivatie in God Bless America, gecombineerd met dat sterke gevoel van nette hoffelijkheid en een beetje klassejustitie, daar lijkt zijn motivatie toch steeds troebeler te worden. Waarschijnlijk zoals het een sociopaat betaamt hoor, maar ik vond het wel gedurfd dat ze dit wat grijzer durfden te tonen…

Cast/crew
Tina en Chris worden gespeeld door Alice Lowe en Steve Oram, mij volledig onbekend voordat ik deze film zag. Maar Lowe en Oram hebben de rollen van Tina en Chris al jaren gespeeld in talloze sketches. Als stand-up comedians hebben ze de karakters verder uitgediept, en je voelt ook wel dat ze de karakters bijna ‘zijn’. Via Edgar Wright, regisseur van Shaun of the Dead, kwamen ze in aanraking met regisseur Ben Wheatley, die eerder al ervaring opdeed met zwarte thriller-komedies waarin het morele kompas nogal afwezig lijkt. Want damn ja, ik voelde me wel even wat ongemakkelijk toen ik erachter kwam dat vooral Chris vrijwel geen enkel moreel besef heeft…

Final credits
Overeenkomstig de film zal ik deze recensie ook vrij strak en kort houden. Ik heb – ondanks (of dankzij?) een enkel ongemakkelijk gevoel – behoorlijk genoten van Sightseers. Een beetje schoppen tegen de ogenschijnlijke versimpeling van de samenleving en geschoten op zeer mooie locaties, wat mogelijk bijdraagt aan dat melancholische gevoel van dat ‘betere’ Engeland van weleer. Mogelijk het Engeland zoals Chris het zich graag voorstelt. Maar helaas: de werkelijkheid is toch een stuk rauwer en minder romantisch.
Dus neemt Chris het recht maar in eigen hand, want wat moet hij anders..?

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2023690

Het verhaal
Allereerst: ik heb het boek nooit gelezen. Om de verschillen tussen film en boek te duiden heb ik wel diverse bronnen geraadpleegd, maar daarover later mogelijk nog wat meer. Dit is een recensie van de film, dus ik ga uit van het verhaal dat je te zien krijgt.
The Great Gatsby wordt verteld door Nick Carraway (Tobey Maguire), patiënt in een (psychiatrische?) kliniek aan het eind van de roerige jaren 20 van de vorige eeuw. Hij vertelt z’n arts over de enige man die hij in z’n leven tegen is gekomen die hoop uitstraalde. Natuurlijk worden we vrij direct terug in de tijd en in het verhaal getrokken, en dan speelt 99% van de rest van de film zich af in die zomer in 1922, waarin Carraway z’n illustere buurman Jay Gatsby (Leonardo DiCaprio) ontmoet op één van Gatsby’s wilde feestjes in z’n megaluxe villa in het fictieve West Egg, Long Island, niet ver van New York. Zoals je mogelijk weet is mijn aandacht dan altijd al direct en extra getrokken, alhoewel iedereen door Luhrmanns grootse aanpak sowieso al alle aandacht op het scherm zal focussen, verwacht ik.

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat het Gatsby vooral te doen is om Carraways nichtje Daisy (Carey – Drive – Mulligan), maar helaas voor hem is ze al getrouwd met ‘n andere rijke stinkerd (Joel – Warrior – Edgerton). Geheel in lijn met z’n stijlvolle uitstraling lijkt Gatsby zelfs zoveel fatsoen te hebben dat hij niet zomaar met andermans vrouwen aanpapt, maar de liefde is natuurlijk te sterk. En dat was niet het enige moment dat ik wel wat aan de grootse liefde uit bijvoorbeeld Romeo + Juliet moest denken. Zeker ook door het verrassende gebruik van muziek (hiphop en Béyonce in ‘n kostuumfilm?) en DiCaprio’s aanwezigheid, natuurlijk.
En eigenlijk wil ik je ook niet meer over het verhaal vertellen dan dit…

Grootsheid
Van Luhrmann verwacht je natuurlijk niets anders dan iets groots, bombastisch en vooral spectaculairs. En hij voldoet volledig aan je verwachtingen, alhoewel hij met z’n aanpak, om vanuit ‘n intieme situatie zeer breed te gaan om uiteindelijk weer intiem te eindigen, er wel voor zorgde dat m’n enthousiasme richting het einde wel ietwat inzakte. Maar gelukkig lang niet ver genoeg om hier nu m’n beklag over te doen.

Qua grootsheid weet Luhrmann wederom erg vernieuwend te zijn. Vooral het camerawerk en de editing tijdens de introductiescènes van Gatsby en z’n feestjes zijn vrij ongezien. En dan bedoel ik niet overdreven hip of patserig zoals bijvoorbeeld Guy Ritchie doet met zijn Sherlock Holmes-films, maar juist erg verrassend en overweldigend. Luhrmann weet z’n camerabewegingen (die je ook zeker zult herkennen uit Moulin Rouge) nog beter te koppelen aan snelle dissolves, fades to white, et cetera, waardoor je vrij makkelijk meegezogen wordt in de wereld waarin ook Carraway zelf wordt meegezogen. Belangrijk hierin is ook dat de muziekkeuze zeer verrassend is (en ook zeker sommige mensen in de weg zal zitten), maar ik vind wel dat hij daarin de goede keuzes, of in elk geval de juiste balans heeft weten te vinden. Kenmerkend hiervoor is bijvoorbeeld de aftiteling, waarbij Luhrmann juist niet koos voor een bombastisch nummer, maar zich daar goed inhoudt.

Cast
Zoals ik eerder al aanhaalde: Leonardo DiCaprio is geweldig in z’n rol. Ik snap goed hoe groot DiCaprio’s aantrekkingskracht is, en het jaloersmakende is dat hij het volgens mij nooit zal verliezen. Aan de andere kant blijf ik me afvragen of zijn jeugdige uitstraling hem niet ook ooit in de weg gaat zitten, maar in de rol van verrassend jonge multimiljonair past ie perfect. Cary Mulligan blijft volgens mij haar hele leven een prachtige vrouw, maar haar cuteness zorgt er ook voor dat haar rol in de film sowieso anders is dan in het boek. Waar het boek een tragisch cynisme bevat doordat Daisy eigenlijk maar ‘n dom wicht was dat puur voor haar eigen hachie ging, dat komt door haar schattige uitstraling in de film niet over. Mogelijk dat dit de film ook wat te ingewikkeld had gemaakt, maar zeker voor de tragiek van Gatsby’s karakter had het eigenlijk wel gemoeten. Nu is het allemaal net wat zoeter, wat minder pijnlijk. En Tobey Maguire is stiekem wel erg goed in z’n rol, omdat hij – om tot de titelverklaring te komen – Gatsby bijna als ‘n soort afgod dient te zien, maar het probleem met zijn rol is dat die een stuk groter had gemogen…

Durf ik het toch?
En daar kom ik dan toch op mijn kritiekpunt op de film. Ik denk namelijk dat het boek een stuk beter werkt, omdat dit waarschijnlijk ook meer van Nicks karakter laat zien, zeker doordat het verhaal vanuit zijn perspectief wordt verteld. Ik had graag een soort van ‘kadrering’ van Gatsby’s verhaal in Nicks leven gezien. Anders dan in het boek wordt dit wel al lichtjes gedaan door van Nick een aspirerend schrijver te maken, en doordat hij het verhaal van Gatsby uiteindelijk als boek opschrijft vervult hij wel degelijk z’n jongensdroom (wat het verhaal ‘rond’ maakt), maar daar had Luhrmann wat mij betreft wel iets duidelijker afstand mogen nemen van het boek. Dat hij die stap mogelijk wat groot vond en dat niet helemaal heeft gedurfd is natuurlijk niet zo verwonderlijk, maar ik denk dat dat de film beter had gemaakt. Ik had meer inzicht in de verteller van het verhaal gewild, om alles nog meer af te ronden en één geheel te maken. Dat had de film ‘rijker’ gemaakt. Mogelijk dat het dan ‘n wat minder toegankelijke film was geworden, doordat het iets minder hapklaar was geweest allemaal, maar het had de film wel intrigerender kunnen (en moeten?) maken. In het boek wordt de betrouwbaarheid van Carraway als verteller schijnbaar wel degelijk in twijfel getrokken, en Luhrmann heeft zijn schrijverschap goed gekozen qua exposé, maar het wordt ook niet helemaal duidelijk hoe Carraway eigenlijk in die situatie terecht is gekomen. Had daar nog iets meer op gefocust, en dit had écht een topfilm kunnen worden…

Final credits
Ondanks bovenstaande ‘kritiek’ is The Great Gatsby natuurlijk ook heerlijk vermaak, en voor het grote publiek mogelijk ‘n zeer interessante kennismaking met Fitzgeralds beroemde roman. Als jij van Moulin Rouge en/of Romeo + Juliet hebt genoten, dan ga je hier ook hard van genieten. En ook al zie ik verbeterpunten qua structuur, het karakter van Jay Gatsby bevatte op één of andere manier nogal wat herkenbaarheid. De manier waarop hij bijvoorbeeld z’n fantasie gebruikt om z’n leven in te vullen raakte me zowel positief als negatief, en dat is ‘n groot compliment voor de rijkheid van het karakter.
Ook al zat die rijkheid natuurlijk al in het boek en verwacht ik dat je dit daarin dus nog wel ‘n stuk ‘harder’ voelt…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1343092

Het verhaal
De film vertelt namelijk twee verhalen. Het ene gaat over Ip Man (Tony Leung), de man die later bekend zou worden als de leermeester van Bruce Lee, en hier vooral ‘n man die eigenlijk alles verliest door de Japanse invasie vóór en de gruwelijkheden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij is fervent aanhanger van ‘wing chun’, een pure vorm van kung fu, uitgaande van slechts drie hoofdbewegingen.
Het andere verhaal is er veel meer één van familie-eer, want Gong Er is de dochter en erfgename van de 64-handen techniek. Haar vaders nalatenschap is onrechtmatig afgenomen, en ze zint keihard op wraak. Gelukkig weten we van Crouching Tiger, Hidden Dragon al dat Zhang Ziyi aardig kan knokken, en in ‘n geweldig gevecht tracht ze haar erfenis terug te pakken.

Overvol
Ondertussen springt de film aardig tussen verschillende tijdslijnen, worden er vele mooie filosofische beschouwingen door de film verweven, zien we ook nog ‘n prachtig gevecht van The Razor, en voelen we ook echt wel dat er tijdens het zeer stijlvolle gevecht ergens aan het begin van de film aardig wat spanning is ontstaan tussen Ip Man en Gong Er. En natuurlijk krijgt die spanning richting het einde ook ‘n mooie afsluiter. Maar wat echter het probleem lijkt: de film lijkt teveel te willen vertellen. Wong Kar Wai begon al in 2002 met de voorbereidingen op deze film, en hij heeft er de laatste drie jaar hard aan gewerkt.

Dat is qua production value, choreografie, camerawerk en visual effects ook zeer duidelijk te zien, want het ziet er werkelijk prachtig uit. Op momenten als ‘n schilderij, dan neigt het weer ietsjes richting Sin City-achtige coole abstractie, dan weer mooie close-ups van regendruppels op omvallende hekken, en ik denk dat het bloed dat bij het gevecht van The Razor ook wel wat meer zal betekenen dan wat ik eruit haalde. Maar daar lijkt dus ook de (lichte) crux van de film te zitten: er is zoveel in het verhaal gepropt, dat het als geheel voor mij in elk geval niet zo goed werkte als wat Kar Wai voor ogen had. Maar ik las dan ook ergens ‘n gerucht dat hij ooit ‘n vier uur durend epos wilde maken. Mogelijk dat het verhaal van The Razor (want was hij ook de voormalig verloofde van Gong Er?) daar ook wat meer body in had kunnen krijgen, want nu voelt zijn gedeelte erg losstaand aan.
En ik denk dat Ip Mans verhaal die vier uur ook wel verdiend had. Zo bestaat de ‘franchise’ waarin Donnie Yen de eerste twee delen voor z’n rekening nam inmiddels ook al uit drie delen…

Final credits
Nu krijg ik overigens het gevoel dat ik de indruk wek dat ik de film niet echt goed vond, maar dat is zeker niet het geval. Ik heb geweldig genoten van de prachtige beelden, vond het ook knap dat ik de tussentitels af en toe helemaal niet nodig had om te begrijpen waar het verhaal heen ging en stond ook versteld van de strakke vechtchoreografie in ‘n drama als deze. Want weet wel dat dit ‘n Wong Kar Wai-drama is, met onvervulde verlangens ten top. En niet, zoals de trailer doet vermoeden, een vette actiefilm.

Toch denk ik de film minstens een uur langer had moeten zijn om écht het epos te kunnen worden dat Kar Wai voor ogen had, of hij had enkele onderwerpen er volledig uit moeten knippen. Hoe ‘vet’ dat gevecht van The Razor in de regen ook was…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1462900

Het verhaal
Mike Banning (Gerard Butler) is een voormalig secret service-agent, die – sinds een nogal curieus auto-ongeluk op een besneeuwde brug boven een bevroren rivier – een kantoorbaan heeft geaccepteerd. Daardoor heeft hij niet alleen de ideale motivatie voor het vervolg van de film, maar is hij ook niet aanwezig ín het Witte Huis als dit wordt overlopen en ingenomen door Noord-Koreaanse spionnen die toch vrij makkelijk Amerika’s belangrijkste persoon (Aaron Eckhart) weten te gijzelen.

De rook van de vele ontploffingen en vliegtuigcrashes is nog niet opgetrokken als Banning inmiddels als volleerd John McClane z’n weg naar en in het Witte Huis heeft gevonden. Wat volgt is een opeenstapeling van weinig originele scènes en nogal president-onwaardige beslissingen, maar doordat ik m’n verwachtingen vooraf al wat naar beneden had bijgesteld, ging dat mij allemaal niet zó in de weg zitten. Maar daarin was ik niet in de meerderheid in de bioscoopzaal…

Interessant?
Ondanks de vermakelijke simpelheid van de film zou je als criticaster ook je vraagtekens kunnen zetten bij hoe simplistisch de Noord-Koreanen als bad guys worden neergezet. De film voedt zeker de war mongering-paranoia waarvan we misschien wel hoopten dat die met de komst van Obama voorbij zou zijn. Op dat vlak zou ik dan ook eigenlijk wel kunnen/moeten zeiken, maar omdat ik ten eerste iemand ken die aan deze film heeft meegewerkt was ik sowieso al iets minder kritisch. Maar waar ik vooral ‘bang’ voor ben is dat Roland Emmerichs aankomende en ontzettend vergelijkbare White House Down hierin nog een stap verder in de verkeerde richting zal gaan, dus vergeef ik dat deze film wel. En mogelijk hebben de makers van Olympus Has Fallen die hete Duitse adem wel degelijk in hun nekken gevoeld, en zou wat meer tijd, vooral voor de debuterende scenarioschrijvers, een betere film hebben opgeleverd.

Maar de interessante gedachte waar ik het in de eerste alinea over had is er één die kwam van een vriend naast me, volgend op een ‘Amerika-bedreigende scène’ in de film: “Wat als Amerika eens écht van het internationale toneel geschrapt werd, zou dat zo slecht zijn voor de wereld?“. Dit soort gedachten worden in Amerikaanse producties nog enkel behandeld in post-apocalyptische films als The Road of in soortgelijke TV-series als The Walking Dead, Revolution en Jericho, en natuurlijk is het inmiddels al zover dat je een interessante kijk hierop niet meer in ‘n Hollywood-film mag verwachten, maar bij gebrek aan weinig andere originele elementen in Olympus Has Fallen kreeg ik héél kort even de gedachte dat er zeker iets diepers en interessanters in gezeten had.
Maar toen besefte ik me weer dat het slechts ‘n Hollywood-formulefilm is, helaas… 

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2302755

Het verhaal
Wat deze hippere versie in elk geval ok van die cultklassieker onderscheidt is dat het verhaal iets uitgebreid is. De film opent met ‘n nogal lompe uitdrijving uit vroeger tijden, en dan ineens zijn we in het heden, in een huisje in het bos. Mia (Jane Levy) is nogal verslaafd aan drugs en haar vrienden willen het afgelegen huisje gebruiken om haar eens écht cold turkey af te laten kicken. Bijgestaan door haar broer David (Shiloh Fernandez) en verpleegster Olivia (Jessica Lucas) ondergaat Mia inderdaad alle fysieke en psychische ongemakken van die koude kalkoen. En omdat ze eerder te vroeg is gestopt met het afkicken zijn de vrienden nogal streng voor haar. Ook als ze zegt dat er gruwelijke dingen gebeuren in het bos en het huisje. Zijn dat niet gewoon afkickhallucinaties, want wie verzint er nou dat ze half door ‘n boom is verkracht..???

Al snel blijkt dat ze wel degelijk gelijk had, maar dan is het natuurlijk al te laat. Zeker omdat één van de vrienden een boek, dat ze eerder in een ruimte onder het huisje vonden, iets te aandachtig aan het doorpluizen is, en natuurlijk en volgens formule precies de dingen zegt waar heel groot bij staat: “DON’T READ THIS OUT LOUD!“. Inderdaad, geheel passend bij ons huidige individualisme zal hij wel “Dat bepaal ik zelf wel!” gedacht hebben, maar daarmee unleashed hij dus wel ‘n nogal groot kwaad…

‘Dichtknijpsnelheid’
Weet je, in een spiritueel interessante film zouden de overeenkomsten tussen afkicken van heroïne en zo’n demonische bezetenheid geweldig aan elkaar gekoppeld kunnen worden en daarmee een extra interpretatielijntje toevoegen, en ik moet eerlijk toegeven dat ik af en toe wel even de behoefte voelde om ‘daar’ in te duiken, maar daar kreeg ik weinig kans toe. De film bevat dan wel niet echt veel grootse schrikmomenten, maar de algehele sfeer is wel zó vies en creapy, gedurende de hele film, dat ik me op weinig meer kon concentreren dan op het scherp concentreren op m’n ogen. Want het snel dichtknijpen daarvan behoort toch wel tot mijn beste verdedigingstechnieken tegen ‘n genre waar ik eigenlijk helemaal niet echt tegen kan .

Goorheid en production value
Maar ik hoefde m’n ‘ogendichtknijpsnelheidsrecord’ dus niet echt te verbreken, want met het schrikken valt het wel mee. Maar wát een goorheid bevat deze film zeg..! Ik denk dat dit de goorste horror is die ik ooit gezien heb, als in: het afzagen van ‘n arm? Check. Het in de lengte doorsnijden van ‘n tong? Check. Korte shots met daarin een dubbelloops geweer en ‘n kettingzaag om te refereren aan het origineel? Check..!
Natuurlijk ken ik Ash (en z’n attributen) uit het origineel wel, die geweldige rol van held Bruce Campbell. En het feit dat hij, samen met de regisseur van het origineel (Sam Raimi) en ook één van de originele producenten samen als producenten op de titelrol te vinden zijn, dat toont in elk geval dat deze mannen het wel ‘eens’ waren met deze remake. En dan is deze versie met zo’n hoge production value gemaakt dat hedendaagse wat meer mainstream-horrorkijkers deze film ook wel interessant zullen vinden. Al moet je dus wel ‘n aardig sterke maag hebben…

Final credits
Ja, ondanks/dankzij het heftige gore van deze film heb ik me ontzettend vermaakt met Evil Dead. De film bevat geweldig camerawerk (het snel tussen de bomen door vliegen uit het origineel zit er ook in), waarbij door het gebruik van allerlei weirde hoeken je als kijker ook af en toe het gevoel krijgt dat je zelf vanuit zo’n raar hoekje mee zit te kijken. Maar zijn dat niet ook precies die rare en donkere hoekjes van waaruit het echte kwaad wel eens zou kunnen opduiken? En ook al zijn een aantal van de karakters wel wat inwisselbaar, in de manier waarop ze aan hun einde komen zit ‘n dosis creativiteit waar je soms letterlijk bang van wordt, want hier heeft iemand ook al z’n zieke schrijversdemonen los kunnen laten…
Uiteindelijk maken die bijrollen ook niet zo heel veel uit, want het gaat natuurlijk vooral om Mia’s ‘reis’, wat dus ook letterlijk one hell of a trip blijkt te zijn. Actrice Jane Levy draagt de film overigens ogenschijnlijk makkelijk. Natuurlijk ook ‘n compliment voor debuterend (!) regisseur Fede Alvarez, want dat is ook zeker zijn verdienste. Net als het creëren van die fijne sijpelende sfeer in ‘n lekker snelle en gruwelijk bloederige remake van ‘n film waar fans eigenlijk ooit ‘n remake van hoefden, maar die door velen van hen waarschijnlijk ook verrassend goed gevonden zal worden…

En oh ja: zeker die echte fans zullen willen wachten tot na de aftiteling…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1288558

Het verhaal
Met de geweldige voice-over stem van Morgan Freeman vertelt Breaking the Taboo dus over de strijd die de afgelopen veertig jaar is gestreden tegen drugs(kartels). Omdat vooral de Amerikaanse publieke opinie de doelgroep van deze documentaire lijkt begint het dus met Nixons visie dat iedereen die iets met drugs te maken heeft ‘n crimineel is en opgesloten moet worden. Waar Jimmy Carter ‘n paar jaar later iets van tegengas wilde geven, gingen Reagan en Bush Sr. rustig nog wat stappen verder, maar ook Bill Clintons “Plan Colombia” komt ruimschoots aan bod. En mogelijk één van de opmerkelijkste dingen aan deze documentaire: je ziet aan Clintons antwoorden ‘nu’ dat hij wel door heeft dat hij daar de fout in is gegaan. De voormalig presidenten van Brazilië en Colombia zijn wat gemakkelijker in het toegeven van hun fouten, maar het toegeven van fouten door politici is natuurlijk überhaupt al opmerkelijk…

Halverwege de documentaire wordt de commissie beter geïntroduceerd, en na het tonen van beelden uit Portugal, Zwitserland en natuurlijk Nederland, wordt al snel duidelijk dat de makers de conclusies van de commissie wél serieus nemen, dat we verslaafden de hulp moeten bieden die ze nodig hebben, maar dat we die 90% van de drugsgebruikers in de wereld die geen probleem hebben met de drugs ook beter maar met rust kunnen laten. En het is niet zo raar dat deze documentaire vooral gericht is op de Amerikaanse markt, want daar is in de westerse wereld de mislukking van de war on drugs ook wel het meest zichtbaar, met 1,6 miljoen drugsgerelateerde arrestaties in de VS in 2009 (waarbij de Amerikanen denken dat hoe meer arrestaties, hoe succesvoller de bestrijding is???), waarvan meer dan de helft enkel voor het in bezit hebben van hasj of wiet. En daardoor heeft dat land absoluut gezien ook meer gevangenen dan bijvoorbeeld China, een land met vijf keer meer inwoners en ‘n ogenschijnlijk slechter mensenrechtenbeleid..?

Kritiek
Ik kende het rapport van de commissie al deels, waardoor deze 58-minuten durende voor mij niet echt nieuw was. Daarom hadden bepaalde zaken voor mij ook wel meer uitgediept mogen worden. Want wat ik een beetje het toonbeeld van de wat naïeve inslag van de jonge regisseur Fernando Grostein Andrade vind, is dat er nergens een link wordt gelegd met de bedrijven die grof geld verdienen aan de oorlog zelf. Als deze war on drugs in 2010 de Amerikaanse overheden zo’n 40 miljard dollar heeft gekost, wie heeft dan ‘n behoorlijk deel van die 40 miljard bijgeschreven als omzet..? Achterhaal dat eens, kijk eens wat hun politieke connecties zijn en zie dan duidelijker waarom er nog altijd niet écht iets lijkt te gebeuren…

Nieuwswaarde?
Want inderdaad: ondanks het mega-interessante en ook belangrijke onderwerp, lijkt de documentaire vooral na te gloeien van de presentatie van het rapport en het schijnbare succes hiervan in de media. Ik kan me echter niet herinneren dat ik hier veel over heb gezien op onze journaals. Zijn wij hier zó gewend aan geliberaliseerde drugs dat het hier weinig nieuwswaarde had of wordt een deel van die jaarlijkse 40 miljard dollar PR-technisch gezien heel goed besteed, als je het vanuit de profiteurs van deze oorlog bekijkt? Of zijn onze politici ook gewoon watjes? Net zoals Nixon, die ooit ‘n commissie in het leven riep om te bestuderen of cannabis legaal gemaakt moest worden, maar toen de conclusies van die commissie niet strookten met z’n eigen conservatieve visie, nam hij de commissie ineens niet meer serieus..?
In ditzelfde licht is het overigens ook apart en verontrustend om te zien hoe Nederland – samen met Zwitserland en Portugal overigens – wordt gezien als ‘n land dat vooroploopt en gevolgd mag worden, terwijl onze ‘wijze’ heren hier dan met zaken als de wietpas komen..? Als ‘men in Den Haag’ al niet beseft dat we trots mogen zijn op wat we hier de afgelopen honderden jaren bereikt hebben…

Final credits
De bijna beschamend simpele gedachte dat je drugs uit kunt bannen door het te verbieden, die dient nu toch echt losgelaten te worden. Drugs zullen nooit verdwijnen, dus waarom laten ‘we’ die 90% van de gebruikers die het probleemloos en recreatief gebruiken niet met rust, en behandelen we die 10% met problemen als mensen met ‘n (medisch) probleem, omdat het dat vooral is..? Door drugs uit de illegaliteit te halen neem je de macht van de wapens en dus van de bendes weg (inclusief de Taliban in Afghanistan), kun je als overheid zelfs belasting heffen op deze meer dan 320 miljard dollar omzettende wereldmarkt, en met dat belastinggeld en het uitgespaarde geld voor de bestrijding kun je die 10% van drugsgebruikers met problemen toch makkelijk helpen? Of moet daar dan eerst nog ‘n commercieel interessant model voor verzonnen worden, want levert dat humanere beleid wel genoeg geld op..?

Ik sluit af met een vermelding van de grootsheid van de vorm van de documentaire. Andrade is volgens mij de hele wereld over gevlogen. Qua inhoud had ik ‘m echter wel wat groter gewild. Mogelijk dat de regisseur teveel onder de indruk van de grootsheid van z’n productie of het advies van de commissie? Ik heb nu twee jaar later namelijk nog altijd weinig gehoord vanuit bijvoorbeeld de VN, dus moet ik nu al m’n teleurstelling hierover aanhalen, of moet ik blijven ‘strijden’ dat iedereen zich verdiept in deze materie..? Dan is deze documentaire namelijk wel ‘n perfect begin.
Want dat iedereen – inclusief politici in Den Haag – deze documentaire zou moeten zien, dat is wel duidelijk. Ik wilde hieronder de YouTube-variant inplakken, maar kon alleen de Pools ondertitelde versie vinden. Maar zeker omdat aan het eind van de documentaire wordt opgeroepen om de film te delen, durf ik je wel aan te raden om ‘m online ergens te gaan zoeken…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1951090

Het verhaal
Dat er flink wat mis gaat in Starks laboratorium wordt al in de opening duidelijk, want Tony lijkt z’n verhaal in voice-over aan ons te vertellen, waarna hij ‘n flinke stap terug in de tijd zet (naar 1999), waarin redelijk overduidelijk een motivatie voor Guy Pearce’s karakter wordt neergezet. Je weet dan al direct dat deze Aldrich Killian later in de film terug zal komen, waar hij – net als Stark zelf overigens – een belangrijke leverancier is geworden van het Amerikaanse leger. Een beetje ego’s tegen elkaar op, zeker als Killian z’n aandacht vestigt op Pepper Potts (Gwyneth Paltrow), nog altijd Tony’s liefje, ook al moet ze hem wel delen met z’n liefde voor al z’n machines en gadgets.

Amerika wordt ondertussen behoorlijk lastiggevallen door een terrorist met de wat schattige naam Mandarin, een heerlijke rol voor en van sir Ben Kingsley (zie foto hieronder). Hoe verder de film vordert, hoe geduchter hij als tegenstander blijkt, en Stark zal alles in het werk moeten stellen om niet alleen z’n liefje, maar ook de gehele westerse wereld te redden. En daarin dient hij wel iets van eerdergenoemde bescheidenheid tentoon te spreiden…

The Avengers-link
Ik zei het al: het is wel slim om The Avengers vooraf gezien te hebben. Ik snap niet helemaal waarom de schrijvers voor zo’n duidelijke link met die film hebben gekozen, want het is in de film eigenlijk ‘n weinig toevoegend verhaallijntje, maar wel één die vereist dat je die Marvel-mash up genaamd The Avengers gezien hebt, want het viel me verdacht veel op hoeveel er werd gerefereerd aan de buitenaardse wezens en goden die vanuit het Thor-verhaal in de Avengers-wereld zijn binnengedrongen. Zonder die film gezien te hebben zal dat verhaallijntje op z’n minst verwarrend zijn, maar mogelijk zelfs irriteren. En zoals ik zei: ik snap niet waarom dit zo duidelijk gekoppeld is. Zou dit een uitgebreide introductie zijn op één van de volgende Iron Man- of The Avengers-delen?
Blijf in dat licht overigens/natuurlijk ook zitten tot na de aftiteling, want zoals het Marvel-films betaamt: er komt nog zeker iets…

Sci-fi
Mogelijk komt het door die The Avengers-link dat dit derde deel van deze franchise ineens ook écht science-fiction is geworden. Natuurlijk bouwde Tony Stark in de eerdere delen ook al flink wat onmogelijke machines en pakken, maar streed hij in die delen niet gewoon tegen ‘realistische’ tegenstanders? Nu hebben z’n tegenstanders ook ineens de sci-fi gadgets ontdekt en begint de franchise wat vergelijkbaarder te worden met Spider-Man en zelfs Transformers…

CGI-extravaganza
Want de science fiction gaat dus behoorlijk all over the place, waardoor ik het eigenlijk allemaal wat teveel vond worden. ‘n Paar actiescènes zitten zó vol met computer generated imagery, dat ik nog amper bij kon houden wat er allemaal gebeurde. Een film die hier veel beter mee omgaat is bijvoorbeeld X-Men: First Class, waarin meer geconcentreerd werd op één actie, en niet het hele IMAX-scherm volgepropt werd met zoveel mogelijk acties. Mogelijk dat het feit dat ik sinds lange tijd weer écht last van m’n ogen kreeg van die 3D-bril hier wat aan bijdroeg (of mogelijk ‘n oorzaak was), anders moet ik me mogelijk gaan wagen aan iets waar ik ‘n veel te grote comic-leek voor ben, en dat is ‘n analyse van de Marvel-karakters. En om dit licht even ‘n knuppeltje in het hoenderhok te gooien: ik denk dat dit derde deel van Iron Man wel iets meer DC Comics-realisme had kunnen gebruiken (denk Batman en Superman), want het ging voor mij dus allemaal nét iets te ver…

Final credits
Ondanks bovenstaande kritiek – waarvan ik merk dat ie groter wordt naarmate ik meer typ – was ik ook behoorlijk verrast, en wel door die kritische houding ten opzichte van de Amerikaanse industrial military complex (denk aan bedrijven als Halliburton, CACI, Lockheed, KBR en Titan). Want recht tegenover de wat eng aanvoelende Amerikaanse borstklopperij die deze film ook zeker bevat, viel het me dus vooral op hoe de motivatie van de bad guys in deze film wel verdacht veel op de werkelijkheid lijkt (kijk hiervoor bijvoorbeeld Iraq for Sale: The War Profiteers). Er wordt namelijk – aardig terloops overigens – wel zeker wat scherps gezegd over hoe Amerika (lees: Amerikaanse bedrijven) te werk gaat om aan geweld en oorlog geld te verdienen…
Maar verder is Iron Man 3 natuurlijk gewoon commercieel popcorn-vermaak, die het niveau van deel 1 lang niet haalt, maar zeker beter is dan het slechte tweede deel. Bij vlagen ook behoorlijk grappig (Shane Black wist Downey Jr. al eerder zeer vermakelijk te regisseren in Kiss Kiss Bang Bang), al viel Tony Starks arrogantie me nu meer op dan in de eerdere delen, en ‘n enkele keer vond ik ze hiermee ook nét de grens overschrijden…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1300854

Het verhaal
Het meest verrassende aan de film, en wat ook direct al duidelijk wordt (vandaar dat ik geen spoiler alert gebruik), is de gekozen point of view. Het verhaal wordt namelijk verteld vanuit R, een zogenaamde ondode, die samen met z’n zombiematen een vliegveld bevolkt. Natuurlijk krijgen we een korte terugblik van hoe de mensheid in deze staat is geraakt (waar overigens ‘n goed sneertje naar onze huidige maatschappij in zit), maar juist door het grappig gekozen oogpunt zullen ook mensen die niet van zombiefilms houden deze film wel leuk gaan vinden, verwacht ik. En de combinatie van zelfspot en ‘t feit dat ze stiekem toch wel iets onverwachts doen met ‘n klassiek zombiegegeven (dat een groot deel van onze maatschappij zich al consumerend als zombies door het leven sleept) zorgde er ook voor dat ik erg makkelijk mee ging, ondanks m’n behoorlijk kritische houding aan het begin van de film.

Al snel blijkt dat R trouwens ‘n wat rare zombie is, want zijn gedachten die we in voice-over horen zijn bij vlagen niet alleen nog aardig helder, maar deden me ook denken aan wat in het derde seizoen van The Walking Dead onderzocht wordt in Woodbury: zit er nog iets van de oorspronkelijke persoon in ‘n zombie..?
Als R met wat andere zombies honger krijgt vertrekken ze richting één van de weinige zo niet enige plek waar vers mensenvlees te vinden is, en daar ontmoet hij Julie; niet toevallig de dochter van de rechtlijnige en harde leider van de overgebleven mensen. Dat hij haar niet meteen opvreet heeft niet zo’n simpele reden als je in ‘n Twilight-film zou verwachten, en natuurlijk hadden de makers nog veel meer kunnen spelen met z’n onbedwingbare honger naar mensenvlees, maar zoals ik al zei: ik was zeer aangenaam verrast door de leuke balans die hierin gevonden wordt.

80′ies gevoel
Nee, meer ga ik niet over het verhaal vertellen. Ten eerste wordt deze recensie dan veel te lang, maar daarnaast wil ik de verrassing van deze variatie op de zombie-hype niet wegnemen voor je. Misschien is het grootste compliment dat ik de film wel kan maken dat het deze frisse kijk op het zombie-genre combineert met ‘n beetje een 80′ies feeling. Zowel qua structuur, schaamteloze romantiek, muziekkeuze en ook qua eenvoudige moraliteit. Natuurlijk is die vrij makkelijk af te zeiken is als je ‘n cynicus bent, maar ik vond het goed werken. Waar veel filmmakers denken dat ze ook verhaaltechnisch steeds extremer moeten gaan, en steeds nieuwere en vettere dingen moeten blijven verzinnen, blijkt wederom dat een klein verhaaltje dat goed wordt gebracht vaak veel beter werkt. Want maken we alles misschien niet veel moeilijker dan het is..??

Shakespeare (spoiler alertje)
En als je gaat zoeken is er misschien nog wel meer zinnigs/diepers over deze film te zeggen. Mogelijk dat het zo simpel is dat liefde alles kan overwinnen, maar misschien ook dat de oplossing van veel van onze problemen meer in ons hart te vinden is dan in ons hoofd. Of in elk geval dat onze ratio in dienst zou moeten staan van ons ‘hart’, en niet andersom. Zeker in ‘n tijd waarin de rationaliteit veel van de magie in ons leven wil/moet verklaren voel je dat de schrijver van dit verhaal mogelijk net zo’n romantische nerd is als ik me wel eens voel…
Mogelijk dat dat ook de reden is dat Warm Bodies ’n vrij duidelijke maar lichte link bevat naar één van Shakespeare’s beroemdste verhalen. En als je gaat zoeken kun je ook vele connecties met dat verhaal maken, wat de film ‘n extra leuk puzzellaagje geeft. Maar ga hier, net zoals op eerdergenoemde ‘diepte’, niet al te serieus op in, want de film wil nergens veel meer zijn dan entertainment. Maar misschien zijn het wel die kleine dingetjes die ik hierboven beschreven heb die ervoor zorgden dat de film me ook qua vermaak (veel) meer verraste dan ik verwachtte…

Cast
Naast het broertje van James Franco en Analeigh Tiptons aparte voorkomen (je zult haar direct herkennen als je Crazy, Stupid, Love. en/of Damsels in Distress gezien hebt) zie je dat John Malkovich als Julie’s vader zichtbaar voor z’n plezier mee deed. Hij houdt zich wel wat in, maar dat is waarschijnlijk verstandig, omdat het verhaal al redelijk out there is. Rob - Cedar Rapids, Hot Tub Time Machine - Corddry toont z’n vrij grote komische bijrol-talent, maar de hoofdrollen zijn weggelegd voor de frisse maar niet over-the-top-en-dus-niet-onbereikbaar-aanvoelde Teresa – Take Me Home Tonight - Palmer en Nicholas Hoult. Hoult toont wederom aan dat ie z’n doorbraakrol als jochie in About a Boy allang ontgroeid is, want je kon ‘m eerder al zien in A Single Man, Clash of the Titans, als Hank McCoy/Beast in X-Men: First Class en recentelijk nog in de hoofdrol in Jack the Giant Slayer…

Final credits
Ik kan nog wel wat kritiek hebben op die doorgeslagen zombies genaamd “bonies“, die er CGI-technisch niet echt geweldig uit zien, maar verder heb ik weinig aan te merken op deze film. Niet dat het de beste film van het jaar is, maar bij het zien van de poster dacht ik nog: “Oeh, weer één in de lijn van Twilight en The Host..?“, maar dat is het zeker niet. Na het zien van de trailer wist ik eigenlijk al dat deze wel eens zou kunnen verrassen, en dat deed ie gelukkig dus ook..!
Maar nu stop ik met typen, want ik wordt alsmaar enthousiaster, en daarin schuilt natuurlijk ook het gevaar dat ik jouw verwachten wel iets té hoog ga maken. Gewoon lekker vermaak, verteld vanuit ‘n ongewoon perspectief, met ‘n soms wat letterlijk klassieke verhaallijn, maar vooral gewoon lekker qua tempo én balans…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1588173

Het verhaal
De documentaire is vrij eenvoudig opgezet, waarin de chronologie van Drake’s leven wordt aangekleed met interviews met vooral z’n zus en ‘n aantal van z’n collega-muzikanten en sound engineers.  Geboren in ‘n welgesteld Engels gezin, dat tijdens z’n geboorte in 1948 woonachtig was in Birma, groeide hij uiteindelijk op in ‘n klein dorpje in de buurt van Coventry. Maar naast deze chronologie heeft regisseur Jeroen Berkvens ook ‘n soort van contemplatief gedicht gemaakt rondom Drake’s muziek, waarin hij de interviews (o.a. ook met Paul Weller, om even een naam te droppen) afwisselt met rustige shots van de natuur rondom Coventry, waar Drake ‘n groot deel van z’n jeugd en de laatste drie jaar van z’n leven doorbracht.

Zelfmoord?
Ja, Nick Drake stierf al op 26-jarige leeftijd…
Velen zien z’n dood als de tragische zelfmoord van ‘n onbegrepen artiest, die het niet aan kon dat de mensen zijn muziek en teksten niet oppikten. Terwijl z’n collega’s en engineers niet alleen onder de indruk waren van z’n teksten, maar ook erg enthousiast spreken over vooral z’n gitaarspel, dat zo zuiver en perfect in de maat klonk dat de rest van het nummer daar omheen gebouwd werd. Daar werd het voor mij net wat te ‘technsich’ (ik ben helaas niet gezegend met veel muzikaliteit; ik geniet er alleen maar stevig van), maar voor muzikanten zal het dus ook zeker ‘n interessante korte documentaire zijn.
Drake stierf ‘s nachts aan ‘n overdosis antidepressiva, maar zeker z’n familie wil niet geloven dat het echt z’n bedoeling was om zelfmoord te plegen. Dat hij niet goed in z’n vel zat is ‘n understatement, maar hij had vaker moeite met slapen, en mogelijk dacht hij door flink wat pillen te nemen in elk geval effe out te gaan…

Connecties…
Bij de combinatie van z’n best fijne jeugd – zo waren z’n ouders allebei zeer muzikaal en componeerde z’n moeder zelf ook vaak en veel muziek – en z’n heftige depressieve periodes moest ik overigens ook kort even aan Theo Maassen denken, die ooit vertelde dat ‘n fijne beschermde jeugd ook kut kan zijn, want dan ben je nergens op voorbereid. Iets wat ik persoonlijk ook wel eens heb trachten aan te grijpen om om te gaan met de wat duisterdere momenten in m’n eigen leven, dus dat zal zeker ook ‘n reden zijn dat Drake’s verhaal me mogelijk nog wat meer aangrijpt. Daarnaast vertelde ik al dat ik ‘n zwak heb voor dit soort documentaires over artiesten die niets anders kunnen dan hun pijn eruit te gooien via hun kunst. Zo werd ik op enkele katerige zondagmiddagen ook fan van de toen nog onbekende The White Stripes én van Rufus Wainwrigt, om meteen ook even de breedte van m’n muzieksmaak te tonen. Maar de documentaire (én artiest) waar ik misschien wel ‘t meeste aan moest denken was The Devil and Daniel Johnston (niet toevallig ook mijn eerste openbare recensie ooit, btw), waarbij Johnston wel een veel duidelijkere geestesziekte heeft. En ik ben geen muziekkenner/-recensent, maar als ik Nick Drake qua muziek en ‘strijd’ zou moeten vergelijken, dan zou ik in die vergelijking ‘n mix van Daniel Johnston, Harry Nilsson (maar dan zonder het alcoholisme) en misschien wel Anthony Hegarty van Anthony and the Johnsons (vooral vanwege z’n fragiele stem) noemen…

Final credits
Ik vind het altijd lastig om de kwaliteit van ‘n documentaire los te zien van mijn interesse voor het onderwerp, want eigenlijk valt de kwaliteit van ‘n documentaire mij enkel op als ik hier duidelijke en negatieve kritiek voel. En iets negatiefs heb ik niet gevoeld bij het zien van Berkvens’ film. De wat simpele vorm van talking heads wordt zeer interessant afgewisseld met licht poëtische aan Drake’s muziek gekoppelde natuurbeelden, wat wel ‘n mooie aanvulling is op de groeiende mythe rondom deze artiest…
Dat het onderwerp me gruwelijk aan sprak, dat zal wel al duidelijk zijn na het lezen van bovenstaande alinea’s. En daarom is het zo jammer dat Drake tijdens z’n leven niet ‘t gevoel had dat hij mensen écht kon raken. Want had ie maar geweten hoe vol liefde Carice laatst over hem sprak, en misschien was hij – zonder borstklopperij overigens – ook wel blij geweest met mijn positieve recensie van deze documentaire over zijn prachtig kwetsbare muziek…

Oh ja, omdat de film nooit is uitgebracht op DVD, hier als verrassing de hele documentaire:

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0264013

Het verhaal
Gerard is eigenaar van ‘n garage, waarin hij samen met z’n beste maten Leo, Nico en Kees auto’s repareert. Nou, eigenlijk doen zij vieren niet zo heel veel, want de enige die écht lijkt te werken is de Egyptische Youssoef, vooral door Kees meermaals aangeroepen als “de kameel”. Inderdaad: De Marathon bevat ook wel een beetje die gebekte frivoliteit van Simon.
Als blijkt dat Gerard nogal wat belastingschulden heeft moeten de mannen op zoek naar veertigduizend euro, anders gaat de zaak failliet en zijn ze allemaal hun baan kwijt. Als voormalig marathonloper heeft Youssoef nog wel wat contacten op het gebied van sponsoring, en het idee om gesponsord mee te gaan doen aan de Rotterdam Marathon is dan ook snel geboren. Een sponsor wordt door ‘n nogal grootse weddenschap over de streep getrokken, en wat volgt is ‘n rigoreuze training, waarin de mannen niet alleen hun eigen tegenzin moeten zien te overwinnen, maar ook allen hun eigen sores het hoofd moeten zien te bieden…

Tijdloos
De reden dat ik het eerder over “Diederi(c)ks” had komt doordat De Marathon ‘n beetje eenzelfde vorm hanteert als Diederik Ebbinge’s Matterhorn. Want net als bij Matterhorn lijken de makers de film bewust wat ‘tijdloosheid’ te hebben willen geven, als in: je krijgt het gevoel naar ‘n verhaal te kijken dat zich in de jaren ’70 of zo afspeelt (Gerards garage, Kees’ strenggelovige vrouw), maar het speelt zich wel gewoon af in de tijd van de euro. En net als bij Matterhorn werkt het wel hoor, maar het versterkt wel ‘n beetje het theatrale karakter van de film.

Balans
Maar mogelijk is dat wel het knapste aan Diederick Koopals debuut, dat hij de juiste balans weet te vinden. Zowel tussen realisme en het theatrale, maar nog meer tussen humor en drama. Natuurlijk kun je veel lachen om de vooral Rotterdamse humor, maar ik was vooral verrast doordat ik zo ontroerd werd door de film. Dat is niet alleen de verdienste van de scenaristen en regisseur, maar zeker ook van acteur Stefan de Walle. Hij speelt de rol van Gerard echt geweldig, en vooral de scènes met z’n zoon (en ook die ene met Mimoun Oaïssa) raakten me echt. Terwijl ik aan het begin van die scènes nog dacht: “Oooeeh, gaat dit wel geloofwaardig en niet ‘té’ worden?“, voelde ik even later mijn emoties zich bijna transformeren tot overtollig oogvocht.

Cast
Naast De Walle was ik ook aangenaam verrast door Martijn Lakemeier, die z’n Oorlogswinter-rol met gemak is ontgroeid. Dat Frank Lammers een goed acteur is valt al bijna niet meer op (wat juist ‘n extra compliment is), en je ziet ook dat hij zichtbaar geniet van de anti-020-houding die hij als Rotterdammer in de film natuurlijk ook aan moet nemen. Marcel Hensema speelt ‘n niet zo verrassende rol, terwijl Martin van Waardenberg niet alleen ‘n leuke rol neerzet die zo een eigen hele film had kunnen dragen, maar hij schreef ook mee aan ‘t scenario. Daarnaast blijft het natuurlijk ‘n probleem met Nederlandse films dat je al snel ‘n theatraal of zelfs soap-gevoel krijgt, maar dat zat me hier gelukkig net niet teveel in de weg. Al vraag ik me af waarom ze voor de rol van Georgina Verbaan – als ‘n soort white trash-trutje – niet bijvoorbeeld Samira Maas hebben gecast, want zij bewees met Joy wel iets rauwers aan te kunnen dan miss Verbaan.
Verder bevat de film leuke maar gelukkig niet overdreven bijrolletjes/cameo’s van o.a. Loes Luca, Annet Malherbe en Herman den Blijker, waarbij het verstandig is geweest dat ze niet verder zijn gegaan met de Rotterdam-link door bv. ook Gerard Cox er nog ergens in te proppen.

Final credits
Maar ook dat heeft met de juiste balans te maken, en daarin valt De Marathon dus echt positief op. Okay, die zwijm van ‘n klucht die over de film hangt zorgt er wel voor dat je dus aanmerkingen kunt hebben op afzonderlijke elementen – zoals hoe overdreven Kees’ strenggelovige vrouw wordt neergezet, Georgina Verbaans lichte misplaatstheid of de originaliteit van het verhaal – maar in the end was De Marathon écht verrassend goed. Misschien dat de grootste reden hiervoor wel is dat de schrijvers eindelijk iets hebben gevonden wat geloofwaardig Nederlands drama oplevert. Als in: ik voelde wel iets van urgentie, wat ik zó mis bij 98% van de Nederlandse films. En ik denk dat dat komt – en nu volgt mijn mening, wees vrij deze onderuit te schoppen – omdat wij zó ‘vrij’ en gelukkig zijn, dat we vooral films maken omdat het cool of vet is om films te maken, of omdat er gewoon geld mee verdiend kan worden (wat nog wordt aangewakkerd door het rechtse en triviale cultuurbeleid van de laatste jaren), maar niet omdat het maken van ‘n film een noodzaak heeft, omdat we anders ons ongenoegen, onze frustratie of onze pijn niet kwijt kunnen. Niet dat De Marathon nou ontzettend veel diepgang en ‘n wereldschokkende essentie bevat, maar het bevat in elk geval wel iets dat ik vaak mis in ‘onze’ films: een hart…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2401621

Het verhaal
Sandy Bigelow Patterson (Jason Bateman) zal als jochie best veel gepest zijn met zo’n naam, en mogelijk is dat de reden dat hij ‘n wat suffe accountant is geworden die z’n kop het liefste niet boven het maaiveld uitsteekt. Toch heeft hij het aardig voor elkaar met z’n zwangere vrouw (Amanda Peet) en z’n twee dochters, al is z’n baas (Jon Favreau) wel ‘n enorme klootzak. Maar dat is niets vergeleken bij de vrouw die zijn identiteit steelt en daarna met nep creditcards alle rekeningen van Sandy plundert. Als hij dan ook nog gearresteerd wordt voor iets wat gebeurd is in Florida, terwijl hij al jaren Denver niet heeft verlaten, dan heeft ie wel door wat er aan de hand is. De politie kan echter weinig doen, of in elk geval niet snel genoeg, en met eindelijk ‘n goedbetaalde baan in het vooruitzicht moet hij z’n zaakjes zelf maar zien te regelen. Hop, in het vliegtuig naar Florida en de nep-Sandy overhalen om mee te gaan naar Florida om hem uit de brand te helpen…

En inderdaad: daar neemt het verhaal een veel te grote en ongeloofwaardige stap, want waarom zou ‘n crimineel meegaan om iemand ‘n dienst te bewijzen? Al was dat zojuist wel de reden dat ik bijna wilde typen dat het verhaal net niet zo voorspelbaar is als je denkt, maar eigenlijk komt dat enkel door dit soort nogal vergezochte elementen. En dan is de afwikkeling van het verhaal ook nog aardig onbevredigend.

Force of nature
Na Bridesmaids en This is 40 wist ik al hoe getalenteerd Melissa McCarthy is. Ik zag haar bij Saturday Night Live laatst ook aardig wat grappen maken over haar eigen postuur en de gevolgen daarvan voor haar fysieke mogelijkheden, dus ik snap de kritiek niet helemaal dat er in deze film teveel grappen gemaakt zouden worden over haar gewicht en stevigheid. Zou dat komen doordat in Amerika waarschijnlijk de helft van het bioscooppubliek net zo stevig, zo niet nog steviger is, en dat ze daar niet al teveel op gewezen willen worden? Al wordt het probleem van overgewicht overigens nergens serieus behandeld, wat misschien wel jammer is.

Drama
En daar raak ik waarschijnlijk het grootste probleem van deze film: ik denk dat ie beter had gewerkt als tragikomedie, dus met ‘n betere mix van komedie én drama. De film bevat namelijk ‘n aantal elementen die naar ‘mooi’ drama hinten (identiteitdiefstal zelf, het feit dat Sandy wat aan z’n assertiviteit moet doen, de economische malaise waar veel middleclass Amerikanen in zitten, obesitas, het zoeken naar liefde, et cetera), maar daarvan wordt nergens ook maar iets van uitgediept. En daardoor blijven er eigenlijk alleen maar wat flauwe grappen over, waar ik overigens ‘n paar keer best hard om heb moeten lachen hoor, maar het grootste deel van de humor werkt gewoon niet omdat je niet meevoelt met de karakters…

Final credits
Waarschijnlijk ligt het probleem van Identity Thief bij de onervarenheid van schrijvers Jerry Eeten en Craig Mazin, waarvan eigenlijk alleen Mazin ‘ervaring’ heeft, o.a. met Scary Movie 3 en 4 en The Hangover Part II en III (waarbij ik hoop dat het derde deel niet wéér ‘n herhaling van het eerste verhaal is geworden). Hier weten ze van een best leuke/interessante premisse echt veel te weinig te maken. Mogelijk dat ie met ‘n kratje bier achter de kiezen of ‘n hele stevige joint wél echt leuk is, maar als je fit bent zie je te duidelijk waar het allemaal mis gaat…
Daarnaast was Gordons eerdere Horrible Bosses dus veel leuker, speelt Jason Bateman zo’n rol echt met vier vingers in de neus en is het vooral jammer voor Melissa McCarthy dat de film niet werkt, want ze toont wederom aan over ontzettend veel komisch talent (en timing) te beschikken.

Okay, zal ik dan eindigen met iets verrassends..?
Diana (zoals McCarthy’s karakter in het echt blijkt te heten) wordt ook nog achterna gezeten door ‘n premiejager (Robert – Gangster Squad, Terminator 2 – Patrick) en twee criminelen, en één van die criminelen wordt gespeeld door rapper T.I. (de ander door de fijne Genesis – The Last Stand – Rodriguez, btw). En ik me maar afvragen waar ik zijn naam van herkende. Blijkt hij mee te werken aan die nieuwe hit van Robin Thicke, die je waarschijnlijk vooral kent van die geweldige videoclip, die zelfs op YouTube verboden is (inderdaad: het nummer heet Blurred Lines, en voor de video: zie Vevo).
Da’s toch ‘n mooi positief einde, niet..?

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2024432

Het verhaal
Denk Monsters Inc., want ook hier blijken (bekende) monsters nogal bang voor mensen. Of in elk geval heeft dit Dracula ertoe aangezet om ‘n hotel te bouwen in z’n thuisprovincie, waar monsters kunnen relaxen zonder achterna gezeten te worden door die boosaardige mensen. Maar als er midden in de voorbereidingen op de 118e verjaardag van z’n dochter Mavis ineens ‘n Amerikaanse backpacker het hotel betreedt lijkt alles in duigen te vallen. Ten eerste heeft Dracula z’n gasten namelijk extra bang gemaakt voor mensen, om zo z’n hotel succesvol te krijgen (zou dat de reden zijn dat wij mensen die monsters juist ooit bedacht hebben, om onze kids met angst in het gareel te kunnen houden?). Daarom wil hij deze persoon, Jonathan, natuurlijk zo snel mogelijk het hotel uit zien te krijgen, voordat z’n gasten door hebben dat mensen mogelijk lang niet zo eng zijn als hij deed voorkomen.

Daarnaast voel je natuurlijk al aankomen dat Mavis nogal snel gecharmeerd is van Jonathan, die zeker letterlijk ook wat leven in de brouwerij brengt. De rest van het verhaal volgt dan ook weinig verrassende paden, maar de manier waarop Jonathan met z’n bijna naïeve energie (denk een té relaxte surfdude met ‘n grote backpack op z’n rug) vrijwel iedereen voor zich wint was eigenlijk best vermakelijk…

Cast & crew
Regisseur Tartakovsky werkte eerder veel voor Cartoon Network en maakt met Hotel Transylvania z’n filmdebuut. En daar zou ook wel eens de reden kunnen liggen dat deze film het op DVD waarschijnlijk veel beter gaat doen dan in de bioscoop, waar ik ‘m ook vrij bewust over heb geslagen. Daarnaast heeft hij veel gebruik kunnen maken van de SNL-link die schrijver Robert Smigel met zich mee bracht, of zou het Adam Sandler (die Dracula van ‘n stem voorziet) zijn geweest die z’n voormalige SNL-maatjes David Spade, Molly Shannon en Jon Lovitz mee nam? En dan neemt Andy Samberg als Jonathan ook nog één van de hoofdrollen voor z’n rekening en toont Selena Gomez als Mavis vooral hoe groot de stap naar Spring Breakers voor haar moet zijn geweest…

Final credits
Nee, ik ga niet al te kritisch zijn. Want dan zou ik iets moeten zeggen over de twijfel die ik heb of de film wel leuk genoeg is voor kids. Voor volwassenen zitten er best wat leuke en lompe grappen in, maar voor ‘ons’ is het script wel wat té simpel. Daarnaast is het wat raar dat de dochter van Dracula opgroeit, en dus ouder wordt, want is dat nou net niet de pech van de onsterfelijken: dat iedereen om hen heen ouder wordt en zij niet?
Nee, zeker omdat ik me zaterdagavond best vermaakte met deze animatie ga ik niet al te kritisch zijn. Al vind ik het ook helemaal niet echt erg dat ik bemerk dat ik ‘m niet heel bewust aan het opslaan ben in m’n hoofd…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt0837562

Het verhaal
Zoals je ziet: de film ‘roerde’ me zeker. En dat komt niet door het verhaal, want dat is redelijk bewust erg simpel gehouden. Thematisch gezien ook wel logisch, in elk geval: als scherpe kritiek op onze verrotte decadentie ‘n thema is dat Korine aan wil raken in dezen…
Maar de film vertelt het verhaal van ‘n viertal meiden dat graag hun voorjaarsvakantie viert zoals dat ooit door MTV ‘groot’ is gemaakt: in ‘n Girls Gone Wild-setting. Probleem is echter dat ze te weinig geld hebben, dus besluiten ze om “net als in de film” iets te gaan overvallen. Zo gezegd, in ‘n geweldig shot ook zo gedaan en hoppakkee: naar Florida met de bus. Wat volgt is één wilde rit van drank, drugs, blote tieten, seks, zwembaden en nog veel meer drank en drugs, totdat ze worden opgepakt. Maar niet getreurd: de lokale wannabe gangster Alien (James Franco) betaalt hun borgtocht, zeker omdat het vier wel erg fijne meiden zijn natuurlijk. En als blijkt dat enkele van de meiden helemaal niet vies zijn van Aliens criminele activiteiten – mogelijk zelfs wel verder willen gaan dan hij – wordt z’n interesse alleen maar meer gewekt. Wat volgt is ‘n reis door de rotte criminele wereld van St. Petersburg, FL.

Heerlijke roes
Vanaf een geluidseffect bij het eerste logo dat aan het begin van de film verscheen wist ik het al: “Dit gaat rellen worden..!“. Knap hoe Korine direct al de juiste sfeer weet neer te zetten, die perfect past bij de alcohol- en drugsgerelateerde roes die ook in de film voorbijkomt. Maar wel een onzekere roes die alle kanten op kan, dus ook de duistere. Maar ook ‘n roes die ‘n paar keer verrassend gebroken wordt door ‘n nuchtere Selena Gomez.
Want dát toont ook één van de vele opvallende zaken aan Spring Breakers: er worden nogal wat tiener-meiden-idolen van hun brave imago verlost. Miss Gomez komt er nog redelijk genadig vanaf, maar High School Musicals Vanessa Hudgens doet vrijwel hetzelfde als wat James Vanderbeek met The Rules of Attraction lukte.

Wat is kunst..?
Vrees niet, zeker gezien ‘t performance art-karakter van Spring Breakers ga ik me hier niet aan ‘n antwoord hierop wagen. Maar wat me wel opviel, was hoe Korine flink wat kunstvormen op ‘n verrassende manier weet samen te voegen. Waar de film nog begint als de natte droom van iedereen die ooit ‘n Girls Gone Wild-video op MTV heeft gezien (de hitsige kwajongen in mij kwam ook goed aan z’n trekken ), daar gaat Korine natúúrlijk verder. De film toont al direct dat ie qua sound design, camerawerk en montage geheel eigenzinnig wil zijn, wat voor het eerst culmineert in de scène waarin de meiden ‘n restaurantje overvallen. De choreografie van die scène is aardig geweldig. Korine wordt hierin overigens geholpen door cameraman Benoît Debie, die eerder met Irréversible en zeker ook Enter the Void al toonde dé man te zijn voor films met héél veel drugs en flink wat ‘verzadigde’ kleuren.

Verder bevat de film onverwacht veel populaire muziek, van The Black Keys tot Nicki Minaj tot miss Spears, die zelfs met twee nummers ‘geëerd’ wordt. De pianoscène aan het strand, waarin Alien ‘n mooie ballad inzet waarop de meiden ‘n dansje doen, zou volgens ‘n vriendin – zelf toevallig performance kunstenaar – zo in ‘n museum vertoond of tentoongesteld kunnen worden. Daarnaast werkte Cliff – Drive – Martinez voor de score samen met dubstep-koning Skrillex, dus ook op dat vlak valt de film bovengemiddeld op.

Franco en Korine
James Franco gaat als Alien zó over de top, maar het opmerkelijkste is dat hij er mee weg komt. Na het zien van de trailer dacht ik nog: “Oei, wordt dat wel geloofwaardig?“, maar hij speelt het met zoveel overtuiging dat ik wel kon begrijpen dat die meiden – zeker in de roes waarin ze zitten – door hem aangetrokken werden. Daarnaast wordt Franco nog geflankeerd door de ATL-tweeling. En volgens mij acteren zij helemaal niet, wat gezien hun echte leven ook helemaal niet echt hoeft. Korine was zo geïntrigeerd door de gasten dat hij ze in de film móest hebben, waardoor hij ze pas later aan het verhaal toevoegde. Korine brak zelf overigens ooit door als scenarist van Larry Clarke’s kinderen-en-AIDS-vehikel KIDS. Daarna vestigde hij alle aandacht van cultfilmliefhebbers op zich met Gummo: een film over Amerika’s white-trash waar ik zo bij hoopte dat het allemaal acteurs waren, maar waarbij ik bang was dat er helemaal niet zoveel geacteerd werd. Een beetje zoals nu met die ATL-tweeling…

Final credits
Mogelijk wil Korine ‘ons’ wel tonen dat vrijheid wel wat begrensd mag worden, door juist een vrijheid te tonen die zó ver gaat dat velen het niet meer zullen trekken. En dat is ook kenmerkend voor zijn films, waar die losgeslagen en ‘waarde’-loze jeugd centraal staat. Hij geeft ons als het ware the American Nightmare, wat net zo goed als ‘n scherpe en ironische visie van the American Dream gezien kan worden, waarin vrijheid oneindig moet zijn (en door die simpele meiden enkel gedefinieerd wordt als zoveel mogelijk drank en feest?) en alles pas echt naar de klote gaat als alle rationaliteit (zie het vertrek van Gomez’ karakter) verdwenen is.

Of houd ik mezelf voor de gek door teveel te gaan zoeken en moet ik gewoon niet verder gaan dan te stellen dat Spring Breakers een soort van Project X meets KIDS meets MTV’s Girls Gone Wild meets Enter the Void meets Gummo is, maar dan wel met ontzettend veel lekkere chica’s..?

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2101441

Oblivion

Het verhaal
In het jaar 2077, 60 jaar na ‘n Aarde-vernietigende oorlog met ‘n buitenaardse macht, zijn Jack en Vica verantwoordelijk voor drone-onderhoud op de vrijwel verlaten Aarde. De rest van de mensheid zit al op Saturnus’ maan Titan of wacht op vervoer, en Vica is maar wat eager om ook mee te vertrekken. Jack heeft echter nogal wat sterke dromen aan ‘n leven op Aarde, dus hij staat helemaal niet zo te springen om hun missie af te ronden. En als hij na ‘n crash van één of ander ruimteschip overlevenden ontdekt blijkt er mogelijk heel wat meer aan de hand te zijn dan wat hem verteld is, en gezien z’n nieuwsgierige aard weet je dan al dat hij op onderzoek uit zal gaan.

Verder zal ik niet gaan qua verhaal, want daar zaten best ‘n paar aardige verrassingen in. Maar die verrassingen riepen ook ‘n paar vragen op die volgens mij niet echt bevredigend beantwoord kunnen worden (ook niet in de door Kosinski gecreëerde filmwerkelijk, ben ik bang), en dat toont toch dat Kosinski z’n hand mogelijk wat overspeeld. Maar aan de andere kant: als Oblivion is opgezet als enkel popcorn-vermaak, dan voldoet ie zeker wel. Vooral als je ‘m ook in ‘n IMAX-zaal ziet met heerlijk hard geluid…

Graphic novel
Kosinski bracht in 2010 overigens al ‘n graphic novel/comic uit met dezelfde titel, en dat is waarschijnlijk ook de reden waarom bijvoorbeeld de door Vica en Jack gebruikte interfaces geloofwaardige opvolgers van bv. de iPad of iPhone leken. Daarnaast zie je vrij goed dat Kosinski ooit ‘n architectuurstudie volgde, want de woning waarin Jack en Vica wonen ziet er werkelijk geweldig uit. En je merkt ook echt wel dat Kosinski verhaaltechnisch meer tracht te doen dan wat hij met het door een aantal Lost-schrijvers geschreven verhaal van Tron: Legacy kon, al komt het niet écht uit de verf…

Cast
Ik moet toegeven dat ik Tom Cruise nog altijd goed en geloofwaardig vind in dit soort rollen. Daarnaast mag hij als Jack in enkele scènes z’n Maverick-rol uit Top Gun herhalen, en dat levert echt best geweldig spektakel op. Andrea Riseborough was voor mij vrij nieuw, maar past aardig in haar rol als de wat strenge Vica. Ze wordt echter hard voorbijgelopen door Olga Kurylenko, die mij laatst ook al best positief opviel in Seven Psychopaths, terwijl ik ooit dacht (denk aan Hitman en Max Payne) dat ze niets meer was dan gewoon weer zo’n model dat actrice wilde worden.
Morgan Freemans rol is best klein, maar die man heeft volgens mij nog nooit teleurgesteld. En Nikolaj Coster-Waldau lijkt door te hebben dat hij op moet letten niet teveel gezien te gaan worden als “die gast uit Game of Thrones die z’n zus bezwangerd”, al zijn z’n filmrollen nog wat dungezaaid. Eerder zag je ‘m mogelijk al in het Noorse Headhunters. Verder komt Melissa – The Fighter – Leo nog kort voorbij en snap ik niet echt wat Zoë – Death Proof – Bell op de castlijst doet, want haar rol is niet meer dan ‘n cameo…

Final credits
Voorafgaand aan de film las ik ergens dat Oblivion sci-fi zonder hart was, maar daar ben ik ‘t niet mee eens. Nu moet ik toegeven dat ik wel af en toe vatbaar ben voor iets te makkelijke tranentrekkerij, maar ik voelde in ‘n paar scènes dus echt wel wat. Daarnaast is Oblivion ’n geweldig uitziende en ook best vermakelijke science-fiction film.
Maar ondanks dat Kosinski interessante thema’s aan wil raken is hij helaas bij lange na geen Stanley Kubrick, maar ook net geen Duncan Jones. Daarnaast lijkt het verhaal in eerste instantie wat plotgaten te bevatten, maar die worden door ‘n goede twist aardig opgevuld. Maar die twist zelf zorgt volgens mij weer voor een aardig lek in het verhaal, maar dan meer in relatie tot ons als kijkers.
En om met Kosinski’s relatie tot ons als kijkers af te sluiten: qua exposé had hij dus sowieso wel wat meer risico mogen nemen, if you ask me…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1483013

Het verhaal
Op India’s 18e verjaardag overlijdt haar vader (Dermot Mulroney) in ‘n auto-ongeluk. Op de begrafenis ontmoet ze oom Charlie (zie Hitchcocks Shadow of a Doubt), een oom die schijnbaar z’n hele leven over de wereld reisde en nu ineens in haar leven opduikt. Maar India (Mia Wasikowska) is een wat apart meisje. Ze heeft ‘n vrij ongewone interesse in alles wat met de dood te maken heeft, en als blijkt dat oom Charlie (Matthew Goode) mogelijk ‘n verborgen agenda erop nahoudt, wordt haar interesse in hem alsmaar groter. Tot groot ongenoegen overigens van mama Evelyn (Nicole Kidman), die op haar beurt weer iets te graag geniet van Charlie’s aanwezigheid in het immense landhuis van de familie…

Hitchcock-links
Shadow of a Doubt noemde ik eerder al, maar daarnaast bevat de film ook wel wat verwijzingen naar bv. Psycho. En ik denk dat mr. Hitchcock ook wel geïntrigeerd zou zijn door de manier waarop Chan-wook het best grove geweld combineert met de seksuele ontluiking van India, alhoewel dat bij de meeste mensen in de zaal toch ook een wat ongemakkelijk gevoel opriep. Ik moet echter eerlijk zeggen dat de film door die scène in de douche ineens nóg interessanter werd. Want juist ook het feit dat je lang in het ongewisse blijft of India nou een held of ‘n monster aan het worden is, dat draagt bij aan dat ongemakkelijke gevoel waarvan ik weet dat het veel mensen tegen de haren in zal strijken. Ik kon m’n ogen echter niet van het scherm houden…

Het oproepen van dat ongemakkelijke gevoel is overigens ‘n bewuste keuze van Chan-wook. Ook het opmerkelijke sound design (denk aan het kraken van de schaal van ‘n ei), de muziek (met o.a. twee nummers van Philip Glass) en het aparte gegeven dat de vier Amerikaanse karakters door drie Australiërs en één Brit worden gespeeld, versterkt dat wat rare gevoel. Daarnaast ziet de film er geweldig uit (ik denk nu zowel aan The Tree of Life als aan Melancholia, btw), en die mooie beelden contrasteren ook bewust met het duistere dat zich langzaam in India lijkt te manifesteren. En mogelijk dat Chan-wook die wat kunstmatige sfeer oproept om de film juist meer als studiemateriaal te kunnen neerzetten, als in: door die kunstmatigheid durf je als kijker mogelijk eerder mee te gaan in de duisterheid, omdat de film zich afspeelt in ‘n wereld die toch vrijwel niemand écht kent, waardoor het minder ‘eng’ is om mee te gaan…?

Final credits
Ik ben er nog niet helemaal over uit of Stoker nu een lesje in hogeschool-filmmaken is (o.a. over de (seksuele) kracht van vrouwen), of toch ‘n lichte tegenvaller waar ik teveel achter zoek, maar dat het iets geheel anders is dan Chan-wooks eerdere Oldboy, that’s for sure. Daarnaast zorgt de Hitchcock-link ervoor dat ik graag napraat met echte Hitchcock-fans, want ook de rol van Nicole Kidman deed me bijvoorbeeld wat aan The Birds denken, alhoewel de rol vooral ook opvalt doordat Kidman oprecht onzeker lijkt over haar eigen aantrekkelijkheid en de concurrentie die ze hierin begint te voelen van haar dochter. Zowel Kidman als Wasikowska passen overigens perfect in hun rol, net zoals Matthew Goode in de rol van mogelijk sinistere oom. Goed dat eerste keus Colin Firth uiteindelijk niet kon. Opvallend is trouwens het hele kleine rolletje van regisseur Harmony – Gummo, Spring Breakers – Korine.

Als afsluiter: ik las in ‘n interview dat Chan-wook graag het onlangs verschenen Hitchcock had willen maken. Na het zien van Stoker ben ik ontzettend benieuwd naar wat hij daar van had weten te maken, zeker omdat hij met Stoker toont z’n eigen duisterheid niet uit de weg te gaan in z’n werk. Daarom denk ik dat hij Hitchcocks’ eigen ‘psychoness‘ interessanter verfilmd zou hebben dan Sacha Gervasi durfde, of kon…
En om nog terug te komen op Stoker, waarom zouden India en Charlie toch dezelfde achternaam hebben als de schrijver van het beroemde boek over die beruchte Transsylvaniër..?

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1682180

Kon-Tiki

Het verhaal
In het kort: tijdens onderzoek op Polynesië begint Heyerdahl te vermoeden dat deze eilandengroep in de Grote Oceaan niet ooit is bevolkt door avonturiers uit Azië, maar door pre-Columbiaanse avonturiers uit Zuid-Amerika. Na het lezen van 1491: New Revelations of the Americas before Columbus (onderdeel van het persoonlijke waarover ik het hierboven had) weet ik al langer dat de geschiedenis van de Amerika’s de meest onderbelichte geschiedenis in onze boeken is, want wist jij bijvoorbeeld dat de grootste stad van de wereld 1000 jaar geleden in Midden-Amerika lag..?
Dat even terzijde, maar juist doordat het ook nu nog altijd niet algemeen bekend is hoe groots die beschaving daar was, blijft Kon-Tiki dus ‘n opmerkelijk verhaal vertellen. En in 1947 was dat verhaal zó ongeloofwaardig dat Heyerdahl bijna niemand zo gek kreeg om z’n avontuur te financieren. Uiteindelijk lukt het hem toch, en begint hij aan z’n reis op ‘n vlot, exact gemaakt met de materialen waarmee de Polynesische godheid Tiki ooit het vlot bouwde en waarmee hij de archipel zou hebben bereikt, op de stroming en wind vanuit het huidige Peru.

Avontuur
Doordat de film erg groots is opgezet, ziet het avontuur er ook geweldig uit. Natuurlijk moest ik wel ‘n paar keer aan Life of Pi denken, maar daarbij lijkt deze film toch heel wat minder CGI te gebruiken (of nodig te hebben) om ‘n geweldig avontuur te beschrijven. Nogmaals: ze hadden van mij wel wat af mogen wijken van het originele verhaal om zo wat extra drama toe te voegen hoor. De potentie was er zeker, want Heyerdahl vond z’n onderzoek en ‘t avontuur bijvoorbeeld belangrijker dan z’n huwelijk. Wat meer uitdieping op dat vlak had de film dan ook dramatisch interessanter kunnen en mogelijk zelfs moeten maken…

Maar juist doordat ik ‘t gevoel had dat de film mij ook ‘n schop onder m’n reet gaf om weer eens wat meer avontuur in m’n leven te brengen, voel ik me wat schuldig als ik kritiek ga leveren op deze film. Want iedereen met ‘n drang naar avontuur of iedereen die ooit Expeditie Robinson (o.i.d.) interessant vond, die zal van Kon-Tiki genieten. Geweldig ook om te zien hoe de vrijwel volledige Scandinavische cast hun Viking-genen nog altijd niet verloren bleek te hebben. Daarnaast komt er één quote voorbij – over hoe wij al dan niet één zijn met de natuur – die mij bijna met pijn in m’n hart doet terugdenken aan ‘n artikel dat ik net over Monsanto en genetisch gemanipuleerde zaden las, maar dan duik ik mogelijk weer teveel in m’n eigen wereld…
Maar de film kreeg het dus wél voor elkaar dat ik die wereld wel weer ‘n stuk avontuurlijker wil maken, dus ik zal maar eens gaan sparen voor ‘n ticket naar Zuid-Amerika…

Final credits
Regisseurs Joachim Rønning en Espen Sandberg toonden ‘n paar jaar geleden hun potentie al met Max Manus, terwijl ze opvallend genoeg eerder al de Penelope Cruz-Salma Hayek natte-droom-film Bandidas maakten. Nu tonen ze dat ze met 11 miljoen euro ‘n geweldig uitziende avonturenfilm kunnen maken, die het eerder dit jaar opnam tegen Amour in de Oscarcategorie Best Foreign Language Film. Dat ze daar niet van ‘wonnen’ is geen enkele schande, en als ik eerlijk ben is het avontuur achter de film ook indrukwekkender dan de film zelf. Maar dat avontuur is dus wel zó geweldig, dat dat alleen al de moeite van ‘n bioscoopkaartje waard is…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1613750

Het verhaal/de vorm
Over het verhaal zelf ga ik weinig vertellen, want dan moet ik meer over de filosofie gaan vertellen, en dat doen ze in de documentaire zelf veel beter (of op hun website). Denk aan leven in het nu, je niet druk maken over verleden en toekomst (of eigenlijk nergens over), en zeker ook over niet oordelen over anderen (én over jezelf)…
Ik wil je wel iets vertellen over de aparte vorm, want de documentaire is namelijk ‘n combinatie van gespeelde scènes – met als rode draad het leven van Susan en Tom – en gesprekken van één van de initiatiefnemers (Paul Smit) met deskundigen op ‘n vlak dat te maken heeft met non-dualiteit. Er wordt leuk gespeeld met de overgangen tussen de gespeelde scènes en de gesprekken, en in combinatie met de juiste komische noot, dat vooral de verdienste is van acteur Steye van Dam (Tom), zorgt dat ervoor dat de documentaire een goede balans heeft gevonden tussen ‘serieuziteit’ en zelfrelativering/humor, waardoor er nergens te gewichtig wordt gedaan.

Laagdrempelig
Want juist omdat de filosofie voor velen waarschijnlijk wat ver van het bed lijkt, was ik vooraf bang dat het enkel een documentaire voor geïnteresseerden zou zijn. Maar de documentaire is veel laagdrempeliger dan ik vooraf dacht en biedt volgens mij voor iedereen met ‘n open mind een mooie introductie op non-dualiteit en de filosofie erachter. Daarnaast is ie met 65 minuten fijn kort, want net op ‘n moment dat ik dacht dat er mogelijk wat herhaling op ging treden was de film afgelopen. En het volgende is misschien raar om te zeggen, maar mogelijk is het wel ‘n compliment dat de film nergens irriteerde. Bij dit soort documentaires (denk What the Bleep Do We Know, The Secret) erger ik me meestal wel aan bepaalde mensen in of aan de opzet van zo’n documentaire, maar dat was hier eigenlijk niet ‘t geval. Al zorgde de gekozen opzet er wel voor dat je niet direct weet wie de ‘deskundigen’ zijn die aan ‘t woord komen in de film. Daar zou ik ‘n kritiekpunt van kunnen maken, maar ik snap ook dat het niet had gepast in de vorm van het concept, zoals ik dat hierboven al beschreef…

Educatief
De film is geregisseerd en geschreven door Paul Smit en Robert van den Broek. Smit is filosoof en cabaretier en geeft vaak lezingen in het bedrijfsleven, ook over non-dualiteit. Van den Broek heeft ‘n educatieve achtergrond, en die combinatie zorgt ervoor dat alles zeer duidelijk en toegankelijk wordt gebracht. Ik voelde dus vooral herkenbaarheid, en ben nu ook erg benieuwd om het bijbehorende boek te gaan lezen. Naast dat ik de film tijdens ‘n première in Tuschinski zag heb ik het boek (met in de cover op vrij creatieve manier twee DVD’s met daarop de film en extra interviews met de deskundigen) ook aangeschaft, dus ik ga me er nog wel verder in verdiepen.

Final credits
Ik merk dat ik helemaal niet zo kritisch ben geweest, maar zoals ik al zei: ergens past dat ook wel bij het onderwerp. We leven in ‘n wereld waarin we over alles ontzettend snel oordelen, en Alles over Niets vertelt over ‘n filosofie waarin oordelen juist overbodig blijkt. Maar als ik kritiek zou moeten hebben, dan zou ik zeggen dat één van de acteurs wat uit de toon valt qua acteren. En omdat ik al redelijk ‘ingelezen’ ben in de materie voelde ik kort even ‘n lichte teleurstelling dat er niet ‘n overweldigend inzicht in je gezicht wordt gegooid. Maar direct daarna begreep ik dat zo’n mega-inzicht ook helemaal niet zou passen binnen de filosofie. Er is namelijk niets ‘groots’ of moeilijks nodig om volgens deze filosofie te ‘leven’. Al kan het je leven wel ontzettend veranderen, als je daar behoefte aan hebt.
Dus of deze documentaire iets voor jou is, dat is helemaal aan jou. Ik wil je niet overtuigen, maar herkende dus veel onderwerpen die ik ken van diverse ‘alternatieve trajecten’ die ik de laatste jaren doorlopen heb. Van het lezen van De Celestijnse Belofte tot ‘n meditatiecursus die ik enkele jaren geleden volgde tot één van mijn helden: Bill Hicks. En misschien eindig ik daarom het beste met ‘n quote van hem:
“The world is like a ride at an amusement park, and when you choose to go on it, you think it’s real, because that’s how powerful our minds are. And the ride goes up and down and round and round and it has thrills and chills and it’s very brightly colored and it’s very loud. And it’s fun, for a while. Some people have been on the ride for a long time, and they begin to question: ‘Is this real? Or is this just a ride?‘ And other people have remembered, and they come back to us and they say ‘Hey! Don’t worry, don’t be afraid — ever — because… this is just a ride.‘” (met beeld helemaal te zien op YouTube: http://youtu.be/iMUiwTubYu0).

Website: http://allesoverniets.nl

Het verhaal
Veel zal ik niet vertellen over het verhaal, want de film moet het deels hebben van ‘n paar grote verrassingen. Mijn door de trailer en poster opgeroepen verwachting was dat het ’n misdaaddrama zou zijn met Ryan Gosling in de hoofdrol. Dat is de film deels ook wel, en het eerste deel van de film voedt die verwachting des te meer, maar de film ambieert veel meer dan dat, ook letterlijk. The Place beyond the Pines biedt eigenlijk drie films in één, waarbij de eerste het heerlijke rauwe misdaaddrama biedt dat ik verwachtte (denk Drive, maar dan met ‘n aardig geilmakende chemie tussen Gosling en Eva Mendes). De tweede ‘film’ is bijna net zo goed als het eerste deel, maar gaat wel over ‘n compleet andere boeg, waarbij vooral gefocust wordt op Bradley Coopers rol als ambitieuze politieagent. Het laatste en derde gedeelte van de film is echter een stuk minder. Daar zit wel iets heel mooi tragisch-spiritueels in, maar helemaal goed pakt dat in mijn ogen niet uit. Al wil ik me nog deels verschuilen achter de mogelijkheid dat ik dit vind doordat ik het bewust door Cianfrance opgeroepen rotgevoel negatief projecteer op (dit gedeelte van) de film, juist omdat ik dat rotgevoel niet wil voelen…

Thematiek
Alle drie de delen, en daarmee dus ook de gehele film, gaan over vader-zoon relaties, hoe je als kind ‘n product bent van je ouders en hoe de acties (of ambities) van de vader kunnen resoneren in het leven van kinderen. Een erg persoonlijk thema voor Cianfrance, die hier niet alleen meer over na ging denken toen hij zelf kinderen kreeg, maar ook teruggrijpt op ‘n nachtmerrie uit z’n jeugd. Toevallig genoeg de nachtmerrie die ook de basis vormde voor het meesterlijke Blue Valentine. Wel jammer dat hij Coopers zoon in de film wat overdreven verwend neerzet. Ik kreeg ‘n beetje ‘n Jersey Shore-gevoel, als in: is hij niet iets te simpel neergezet? Ik begrijp de functie hiervan wel, maar het overdrijven van de gevolgen van het verwend zijn irriteerde me behoorlijk…
En dat deed me ook denken dat het verhaal mogelijk vanuit het predicament aan ‘t eind van de film is ‘teruggeschreven’ (zie o.a. het Oostenrijkse Revanche uit 2008). Dat de gevolgen van het niet nemen van de verantwoordelijkheid voor je daden pas veel later zichtbaar kunnen worden…

De film bevat trouwens ook zeker ‘n anti-geweld boodschap, zeker gezien Cianfrance’s weerstand tegen hoe geweld in films (en in de Amerikaanse geschiedenis) wordt verheerlijkt. De eeuwigheid van het moment schuilt vrijwel nergens zo definitief als in het afvuren van ‘n pistool, en juist het ontkennen van dat definitieve is waarschijnlijk ‘n reden voor mijn eerdergenoemde rotgevoel. Om daar echter ‘n film omheen te bouwen is risicovol en dus gedurfd, maar om écht erachter te komen of het meer aan mijn verwachtingen ligt of aan Cianfrance’s aanpak, daarvoor zal ik de film nog zeker vaker kijken…

De Gosling-Cianfrance connectie
Blue Valentine toonde het al, en in het openingsshot van The Place beyond the Pines wordt de chemie tussen regisseur en acteur nog véél duidelijker. In één shot weet Cianfrance niet alleen de sfeer van Handsome Luke’s leven neer te zetten, maar in Goslings ogen lees je zoveel van z’n karakter af dat woorden inderdaad overbodig zijn. En ‘n leuk feitje om de intensiteit van hun relatie extra te duiden: tijdens de voorbereidingen op Blue Valentine in 2007 vertelde Gosling aan Cianfrance dat hij graag ooit ‘n bank zou willen overvallen (maar bang was voor de gevangenis), en dat hij het dan precies zo zou doen zoals het nu in de The Place beyond the Pines te zien is. En het is niet zo dat Cianfrance Goslings idee gebruikt heeft in de film, want hij had het script vóór dat gesprek al grotendeels afgerond, waarin hij de bankoverval exact zo geschreven had..!
Inderdaad, om met één van Nic Cage’s rollen in Adaptation te spreken: “Isn’t that fucked up!?”

Final credits
Gewaagd qua opzet, verdeeld in drie stukken waarvan het eerste geweldig is, het tweede bijna net zo, maar het derde toch stukken minder, terwijl ik bang ben dat niet alleen bij mij de verwachtingen in de weg zullen zitten. Toch ook erg interessant en intrigerend, juist omdat Cianfrance zo ambitieus is. En of dat nu goed uitpakt of niet, dat is aan jou…
Verder maakt Gosling z’n status meer dan waar, blijkt Silver Linings Playbook niet de enige film waarin Cooper laat zien dat hij veel meer kan met ‘n kater door het beeld te rennen en vond ik het geweldig hoe rauw Eva Mendes durft te zijn (nog veel meer dan in Werner Herzogs The Bad Lieutenant). Dane DeHaan laat na Chronicle en Lawless weer zien dat hij ‘n interessante nieuwkomer is, maar mogelijk verdient Ben Mendelsohn wel de meeste credits. In Killing Them Softly toonde hij het al, maar ook hier speelt ie weer ‘n goede gluiperd, waarin hij kwetsbaarheid en onberekenbaarheid heerlijk subtiel weet te combineren.

En natuurlijk is dit ‘n must-see voor filmliefhebbers, maar let op je verwachtingen…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt1817273

Het verhaal
Victor (Colin Farrell) is ‘n Amerikaans-Hongaarse crimineel die zich samen met z’n maat Darcy (Dominic Cooper) aardig snel opwerkt in de criminele bende van Alphonse (Terrence Howard). Als hij echter in contact komt met z’n verminkte buurvrouw Beatrice (Rapace) blijkt al snel dat Victor er ‘n ietwat verborgen agenda op nahoudt, terwijl Beatrice hem chanteert om de man terug te pakken die het ongeluk veroorzaakte waardoor zij zo’n toegetakeld gezicht heeft.

Tja, veel meer hoef en wil ik eigenlijk niet vertellen over de plot, want daar gaat de film grotendeels ook niet over. Ik vond het opmerkelijk dat de film zoveel tijd nam om Victors motivaties te tonen, en ook in ‘t spel met Beatrice zitten zeer veel aanknopingspunten die je bijvoorbeeld aan ‘n film als Drive of Deadfall zouden kunnen doen denken. Jammer voor Dead Man Down is dat die films echter beide een stuk tot een héél stuk beter zijn. En de reden is dat Oplev de juiste balans niet weet te vinden, en daardoor ook niet de juiste snaar…

Weird exposé
De onbalans is het meest zichtbaar in de manier waarop verschillende verhalen uitgewerkt/-legd worden. Waar ik me lichtelijk stoorde aan hoe Alphonse in één scène aan ‘n mede-crimineel letterlijk uitlegt waarom hij in zijn slaapkamer binnenstormde en dreigt hem te doden, daar is Victors verhaallijn veel beter qua expositie. Langzaam maar zeker kom je achter de reden voor z’n gedrevenheid, wat overigens ook letterlijk als plot-lijntje in de film is verwerkt. En daarom begin ik nu te twijfelen of de makers wel bewust gekozen hebben voor deze interessantere, intrigerendere en respectvollere manier om het verhaal aan de kijkers duidelijk te maken, of dat het enkel ‘n gevolg was van ‘n plotkeuze die ze gemaakt hebben. En waar ik hierboven dus schreef dat ik dacht wel door te hebben wat Oplev met de film wilde, begin ik daar nu dus aan te twijfelen. Want uiteindelijk is de film – ondanks ‘n drietal best vette scènes – wat te saai als actiefilm, maar zeker ook niet intrigerend genoeg als karakterstudie…

Casting en final credtis
Ik geef Noomi Rapace nog wel ‘n kans hoor, maar dan hoop ik wel dat ze die in ‘n volgende film aangrijpt. Ze viel namelijk behoorlijk op door haar rol in de Zweedse Millennium-films (alhoewel Rooney Mara in de David Fincher-versie van The Girl with the Dragon Tattoo beter was en terecht voor ‘n Oscar werd genomineerd), maar daarna vond ik haar niet geweldig in Sherlock Holmes: A Game of Shadows en viel ze me ook niet echt op in Prometheus. En ook met Dead Man Down vestigt ze zich niet als ‘goede actrice’, if you ask me…
Colin Farrell is wel vrij goed in z’n rol, maar dat hij meer kan dan bijvoorbeeld Jason Statham was natuurlijk al langer duidelijk. Maar nu ik Stathams naam typ vraag ik me toch af of ze met hem in deze hoofdrol commercieel gezien geen succesvollere film gemaakt zouden hebben. Het drama in de film is namelijk niet goed genoeg om de film écht interessant te maken, en mogelijk hadden ze er dan beter zo’n simpele Statham-actie-wraakfilm van gemaakt.

Als je mij kent weet je dat dat eigenlijk best ‘n belediging is, alhoewel het feit dat ik iets serieus over Dead Man Down heb trachten te schrijven ook als compliment gezien kan worden. Want de potentie is er wel, ook al komt die er niet uit…

IMDb: http://www.imdb.com/title/tt2101341